Dozilog- Her Telden Bir Blog...

Neler Oluyor Hayatta...

2011-11-04T15:11:00.000+02:00

Merhabalar. Son yazımı 23 Temmuz tarihinde, yani doğum günümde yazmışım. O günden bu güne değişenleri ve ilerde değişmesi kuvvetle muhtemel olanları şöyle bir sıralamak istiyorum.

* Öncelikle sınavlardan sonra çok kısa süre daha çalıştığım işimi, hafızam beni yanıltmıyorsa Eylül ayının ilk haftasında tamamen bıraktım.

* Uzun zamandır var olan motosiklet alma hayalimi 6 Ağustos tarihinde gerçekleştirdim. Tabi fazla bütçe ayıramadığım için Çinli bir motosiklet alabildim. Mondial 125 MG Deluxe. Şimdiye kadar 1200 km yol yaptım ve genel olarak memnunum ve motorumu seviyorum.

* Motosikletimi aldığım günden bu güne kadar minik geziler yaptım durdum. Öncelikle yaşadığım ilçeye komşu olan ilçeleri (Bayındır, Tire, Selçuk, Kemalpaşa..) ve köyleri gezdim. Üç kez çevirmeye takıldım. Fakat tüm evraklarımın tam olması ve kaskımın başımda olması sayesinde ceza almadım. Dayımın oğlu ile birlikte Tire'ye giderken, beni gördüğü halde beni araçtan saymayan bir otomobilin hatalı sollama girişimi sonucunda kaza tehlikesi atlattım.

* Araçlara karşı olan ilgimin otomobillerden motosikletlere kayması sonucu eskiden çok uzaklardan gördüğü bir aracın marka, model, motor bilgilerini ezbere sayabilen ben, artık motosikletleri de ezbere sayabilir oldum. :) Yeni ilgi alanım sayesinde motosiklet sitelerini, forumlarını gezip yeni modelleri araştırıp daha büyük hacimli motosikletlerin hayalini kurar oldum. Tabi bu durum ailemdeki "iki teker" korkusunu körükledi. Ne zaman motosikletlerden konu açsam, otomobil daha iyi bırak şu motor hevesini diyorlar.

* Mezun olmama engel olan tek dersimi de verip Anadolu Üniversitesi (AÖF) İktisat Fakültesi Çalışma Ekonomisi Ve Endüstri İlişkileri bölümünden mezun oldum. Diplomamı alır almaz da askerlik şubesine gidip askerlik kararı aldırttım. Büyük bir ihtimalle Aralık ayında askere gideceğim.

* Hakkımda askerlik kararı aldırttıktan sonra ilk işi olarak bir senedir uzattığım kıvır kıvır saçlarıma veda ettim. :( Bunu yapmamın nedeni ise askerlik nedeniyle zaten kesilecek olan saçlarımı ve kendimi bu yeni duruma alıştırmak içindi. Ama iyi oldu ensemin varlığından haberdar oldum en azından. :)

Evet, benden şimdilik bu kadar. Bu arada kaybettiğimiz 24 şehidimizi rahmet ve saygıyla anıyorum. Onlara ve tüm şehitlerimize çok şeyler borçluyuz. Van'daki depremde de hayatını kaybeden yurttaşlarımıza Allah'tan rahmet, geride kalanlara ise sabır diliyorum. Allah hepsinin yardımcısı olsun.. Hoşçakalın...

Uzuun Bir Aradan Sonra

2011-08-04T02:06:00.000+03:00

Hala bu blogun "mızıklayanı" olarak göründüğüm için, ve uzuun bir süredir bu bloga "mızıklamadığım" için aynı başlıktan bir tane daha atıp bir şeyler karalama hakkını kendimde gördüm. Arz ederim.

Yazlıklara gittim, ne bikinler gördüm içlerinde kız yoktu. Rakı içtim şarap içtim. Düzeltiyorum: şarap içmedim.

Satranç turnuvasına katıldım mesela, bu uzuun arada. Ne rakipler gördüm, ezip geçtiler beni.

İnşaatlara gittim, amelelikler yaptım. Ne çöpler kokladım, içlerinde her bir şey vardı be.

Abimin yaptığı sandviçlerden yedim bir tane. Çıkartıyordum az kalsın. Ama onun suçu yok, malzeme dandik herhalde, midem hassastır benim. Ne mideler gördüm, sabahın köründe işkembeyi kaldırabiliyordu.

Ne bankalar gördüm. Sömürüyorlar lan beni! Ama hata bende. Kullanmayaydın kredi kartını, almayaydın hiç.

Hatta ve hatta; ben ne vizeler gördüm ne finaller gördüm. Ne insanlar gördüm, geçtiler o derslerden.

Daha da geriye gidecek olursak; ben ne Sakarya'lar Adapazar'lar gördüm, içlerinde insan "az".

İstanbul gördüm, TT Arena gördüm. Çok güzel.

Bir keresinde Kadıköy gördüm, Şükrü Saraçoğlu gördüm, dayaktan kıl payı kurtulduk. Ben ne taraftarlar gördüm, haklı adamlar abi, Kadıköy'de niye giyiyorsun ki o formayı.

Ben ne yavşaklar gördüm, gevrek gevrek sırıttım onlara. Bana vuranlara diğer yanağımı çevirdim.

Evliya gibi birşeyim aslında ben.

Herkese iyi Ramazan'lar.

Uzuuun bir aradan sonra...

2011-07-23T23:10:00.000+03:00

Son yazımı 10 Nisan tarihinde yazmışım. Bugün tarih nedir? 23 Temmuz... Yuh! Tarihin en savsak blogger yazarı benimdir sanırım. :) Şimdi ben neden bu kadar zamandır bir tek yazı bile yazamadım? Efendim hemen anlatayım. 10 Nisan daki yazımda da anlattığım gibi çalışmaya başlamıştım. Hala daha çalışıyorum. Çalışma saatlerim uzun ve yorucu olduğu için internetle alakalı hiçbir şeyle ilgilenemez oldum. Evi de otel olarak kullanıyorum zaten. Sabah kahvaltısı nedir unuttum mesela...

Peki onca zamandır hiç girdi göndermeyen bir yazar olarak neden bugünü seçtim acaba? Çünkü bugün benim doğum günüm. Ve şansa bakınız ki doğum günüm izinli olduğum güne denk geldi. :) Gerçi bugünle ilgili bir sürü hayalim vardı, uzun zamandır hayalini kurduğum motosikleti almaya gidecektim falan ama hiçbirini yapamadım. Halbuki bir aydır bugün için hazırlanıyordum. Almak istediğim motosikletin parasını biriktirmiştim. Ancak nedense bugün bir türlü galeriye gidip de motorumu alamadım. Aklıma onlarca şey takıldı. Motosiklet alma sevdasına düştüğümden beri annem başta olmak üzere tanıdığım herkesin karşı çıkması, benim 3-4 ay içinde -eğer kalan son bir dersimi de verirsem- askere gidecek olmam, çalıştığım iş yerinde iyice sıtkımın sıyrılmış olması, işi bırakmamın an meselesi olması ve tüm bunlara rağmen benim deli gibi motosiklet sahibi olmak istiyor olmam. Tüm bunları ardı ardına düşününce ayaklarım bir türlü motosikle galerisine gitmedi. Çarşıya çıktım, döndüm dolaştım, ama bir türlü galerinin olduğu sokağa giremedim. Çünkü biliyordum, eğer girersem oradan motosikleti almadan çıkmayacaktım. Gerekirse senet sepet imzalayacak, varımı yoğumu oraya gömecek ama o iki tekere kavuşacaktım. Bundan korktuğum için galerinin olduğu sokağın etrafında turlayıp tıpış tıpış eve geri döndüm.

Biraz konudan konuya atlamış gibi oldum ama 3 aydan fazla bir süredir hiçbir şey yazmayan bir yazarın yazısı da ancak böyle olabilirdi. Şu sıralar benim için en güzel şey okul durumumun en azından benim tahmin ettiğimden daha iyi durumda olması. Ben hem çalışıp hem sınavlara hazırlanıyor olduğum için en az iki ya da üç dersten çakarım diye düşünürken, en korktuğum dersleri bile vermiş bulundum. Ancak her zaman hesapta olmayan bir şeyler olur bu hayatta ya, işte o yüzden de hiç aklımda olmayan, ulan ben bu dersi kesin veririm diye düşündüğüm bir dersten bütünlemeye kaldım. :) Hayata her zaman ilginç şakalar yapıyor insana.

Yaptığım işe gelecek olursam, sandviç satan bir dükkanda önceleri paket servis elemanı olarak başladığım iş hayatıma, şimdilerde ocağın başında sandviçleri hazırlayan usta olarak devam ediyorum. :) Gerçi arada paket servisi yoğunluktan sıkıştığında pakete de çıkıyorum. Yani aslında iki işi birden yapıyorum gibi birşey. :)) Yanlarında çalıştığım insanlardan memnunum ama iş o kadar da hoşuma gitmiyor. Ama ne yaparsınız ki para lazım para! :) Ben bu tip işler için hiç de uygun biri değilim aslında. Yani bana öyle geliyor belki de ama ben şimdiye kadar hiç uzun saçlı bir usta görmedim kendimden başka bu gibi yerlerde. :) Neyse şimdilik yuvarlanıp gidiyoruz işte en azından harçlığımız çıkıyor.

Son olarak ikinci el temiz 125 - 250 cc arası satılık motosiklet aranmaktadır. İzmir içinden satıcılar olursa sevinirim. :) Ayrıca büyük bir aksilik olmazsa yakında mezun olacağıma göre insan kaynakları elemanı arayan varsa mezun olmama çok az kaldı duyurulur! :))

Zahmet edip okuyan herkese teşekkürler. İzliyor olmama rağmen uzun zamandır yazılarını okuyamadığım tüm blog yazarı arkadaşlarımdan da özür diliyorum. Başta da biladerimden. :)

İş Nedeniyle...

2011-04-10T16:33:00.001+03:00

Çalışmaya başlamış olmam nedeniyle bir süredir buralara birşeyler yazamıyorum. Çünkü işten çıktıktan sonra eve gelemiyorum, bir akrabamın bekar evinde kalıyorum. Orada da internet yok. İşte bu yüzden bir müddettir internetten, bilgisayardan, müzikten ve hatta uykudan oldukça uzağım.

Eğer kapağı tekrar bu taraflara yani kendi evimin olduğu yere atabilirsem, o zaman tekrar internetle de ilgilenebileceğim, rahat uykuda uyuyacağım, ders çalışmaya da zaman bulabileceğim... Tabi bunun için buralardan bir iş ayarlamam lazım. Umarım o günler yakındır. :)

Haydi kendinize iyi bakın...

Hep Tek, Hep Tek Başına...

2011-03-27T16:21:00.000+02:00

Mart ayı iç ve dış siyaset bakımından oldukça hareketli bir ay oldu. Bir sürü can sıkıcı, moral bozucu haber okudu(k)m, izledi(k)m. Japonya'daki felaket üstüne felaketler, Libya'daki ve tüm Orta Doğu'daki olaylar, iç siyasetteki gerginlikler... Bu konular hakkında bir sürü şey yazılabilir ama insanın içinden gelmiyor. Daha güzel şeylerden bahsetmek istiyor insan ama ne yazık ki günümüz dünyasında bu pek mümkün gibi görünmüyor.

Bu yüzden ben sizin için en gereksiz, faydasız şeyi yapıp kendi hayatımı anlatmak istiyorum şu anda. Hayatımı anlatmaktan kastım, hayatımdan küçük bir kesit anlatmak, telaş yapmayın. Sadece yaklaşık iki haftadır yaşadıklarımı özet geçmek istiyorum. Evet blogdaki boşluğu doldurmaya çalışıyorum sadece. :)

Evet efendim biliyorum çok meraklandınız, hemen başlıyorum anlatmaya. :) Bendeniz iki hafta kadardır evde tek başıma takılıyordum. Uzun zamandır böyle bir şeye ihtiyacım vardı. Kafamı dinlemek istiyordum biraz. Peki bu yaklaşık iki haftalık zaman sürecinde ne halt ettim?

Aslında pek bir halt etmedim. Yine aynı sıkıcı hayatıma devam ettim. En çok yaptığım faaliyetler, bilgisayarın başından kalkıp televizyonu açmak, televizyonun önünden kalkıp bilgisayarın başına geçmek şeklinde özetlenebilir sanırım. Bunun dışında son ses müzik dinledim, sık sık bira tükettim, iki kere sağlam sarhoş oldum, iki yıldır görüş(e)mediğim çok eski bir arkadaşımla görüşme imkanına kavuştum, tabi onunla da bir miktar alkol tükettim. Midye yedim, çay içtim, günlük tükettiğim sigara miktarını artırdım. Arada ders çalıştım, ama arada... :) Bol bol film izledim, sabahladım, güneşin doğuşunu izledim, batışını hep kaçırdım. Bir keresinde fazla uyumaktan dolayı günleri karıştırdım. Ama zaten işsiz güçsüz olduğum için pek sorun yapmadım.

Mutfakta birikmiş bulaşıklardan kule yaptım, elde temiz bir tane bile çatal, kaşık kalmayınca iş başa düştü deyip bulaşıkları bir çırpıda yıkadım. Bu hareketim nedeniyle uzunca bir süre kendimi övdüm. Mutfak camına hohlayıp cama ismimi yazdım, sildim, tekrar yazdım. 1 saatlik duş keyfi yaparak o anda ev telefonunu ve cep telefonumu arayıp da bana ulaşamayan aile üyelerini paniğe sevk ettim. İlk kez kimseden yardım almadan makarna yaptım ve yaptığım makarnayı çok beğenip hepsini yanında ketçap, mayonez, turşu üçlüsü ile birlikte mideye indirdim. Ya ben evde böyle yalnızken böbrek ağrım başlarsa diye korkup acil durum planı yaptım. Allah'tan planı hiç uygulamadım.

Kendi kendime siyaset tartışması yaptım. Tek başıma harmandalı oynadım. Evi tanınmayacak hale getirdim. Sakal bıraktım. Gecenin ilerleyen saatlerinde yüksek sesle arka arkaya Rock, Türk Halk Müziği, Metal, Türk Sanat Müziği, Pop, Özgün ve Klasik Müzik parçaları dinleyerek ne kadar hasta ruhlu olduğumu tüm mahalleye kanıtladım. Bu hareketimle muhtemelen bol miktarda küfür yedim ama umursamadım. Birkaç kez aldığım alkolün de etkisiyle hıçkıra hıçkıra ağlamadım. Arası yırtık eşofman, salaş bir kazak, yırtık çorabımdan dışarı fırlamış baş parmağım ve darmadağan saçlar ile defalarca bakkala gittim ve herkeslere rezil oldum. Alt katta oturan abimle, hem de ikimiz de fena halde alkollü olmamıza rağmen hiç tartışmadan-atışmadan saatlerce güzel güzel sohbet ettik. :)

Ve sonunda iki haftalık "evde tek başına" maceramın sonuna geldim. Gerçi 2-3 Nisan tarihlerinde yapılacak olan AÖF vize sınavlarından sonra muhtemelen tekrar bir süre daha yalnız kalacağım. Şimdi sınavlara kadar pek buralarda olmayacağım efendim ben. Çalışmam gereken son birkaç konu daha var. Onları da hallettikten sonra geç kalmış olsam da biraz da test çözmeyi düşünüyorum. Sonrası Ya Nasip artık. Haydi eyvallah...

Blogger - Blogspot Erişim Engeli Kalkıyor

2011-03-15T19:09:00.000+02:00

Ve bloglar özgür
-------------------------------
Dns arkasında iş çevirdiğimiz için ben henüz açılıp açılmadığını bilmiyorum. Ama habere göre erişim engeli kalkıyormuş. Umarım bu yaşadığımız son engelleme olur.

Pardus 2011 Gnome Kurulumu

2011-03-06T21:45:00.000+02:00

Gnome benim en çok kullandığım masaüstü ortamlarından biridir. Ubuntu kullandığım için kendisiyle uzun zamandır haşır neşirizdir . Pardus'da da bilgisayarımın donanım olarak yetersizliğinden dolayı, KDE'nin yavaş işlemesi artık canıma tak etti ve daha hafif bir masaüstü ortamına geçmek istedim. Ancak depolarda fazla seçenek yoktu. Önce enlightenment'ı kurdum. Ama yine de KDE yazılımları kullanmak zorunda kalıyordum. Openbox kurmak istedim ancak depolarda bulamadım. Zor da olsa derleyerek kurdum ancak birçok şey eksik kaldı. Crunchbang'deki gibi bir Openbox istiyordum ancak olmadı. Sonra aklıma Gnome kurmak geldi. Aslında bilgisayarımda zaten Ubuntu vardı ancak yine de Pardus'un karşımda yavaşlıktan kıvranmasına dayanamıyordum. :) Bir yerlerde okumuştum Pardus Gnome Projesi vardı. Hemen Google amcaya sordum. O da bana bu adresi verdi.

Kurulum:

Pardus 2011'e Gnome kurmak için öncelikle Pardus Gnome Projesinin deposunu sisteme eklemeniz gerekiyor. Bunun için Pisi'nin grafik arayüzünü kullanabileceğiniz gibi, daha pratik bir yöntem olan konsoldan komut vererek ekleme yöntemini de kullanabilirsiniz. İkinci yöntem için Alt+F2 tuşlarına basıp uygulama çalıştırma penceresine konsole yazıyoruz. Konsol açıldıktan sonra i686 (32 bit) sistemler için:

pisi ar PardusGNOMEProject http://gnome.brkclskn.org/2011/i686/pisi-index.xml.xz

komutunu işletiyoruz.

X86/64 bit sistemler için ise;

pisi ar PardusGNOMEProject http://gnome.brkclskn.org/2011/x86_64/pisi-index.xml.xz

komutunu vererek depoyu sistemimize eklemiş oluyoruz. Depoları ekledikten sonra

sudo pisi ur

komutunu yine konsoldan işleterek depo veritabanlarının güncellenmesini sağlıyoruz. Depo ekleme işimiz bittiğine göre artık kuruluma geçebiliriz. Kurulumu başlatmak için;

sudo pisi it pardus-default-settings-gnome

komutunu veriyoruz. Yalnız bu komut temel Gnome paketlerini kurar. Siz Gnome'u tüm paketleriyle birlikte kurmak istiyorsanız aşağıdaki komutu konsola girmelisiniz:

sudo pisi it -c gnomeproject -y

Bu komutları verdikten sonra pisi gerekli paketleri indirip kuracak. Kurulum işlemi bittikten sonra sistemi yeniden başlatıp Gnome masaüstü ortamına sahip Pardus 2011'inizi kullanabilirsiniz.

İşte Gnome kurulu Pardus 2011 ekranım:

Kendi adıma diyebileceğim odur ki; Gnome ortamına sahip Pardus'u, standart KDE'li Pardus'dan daha çok beğendim. KDE düşmanı değilim, ben özgür yazılıma hizmet eden hiçbir yazılıma, oluşuma, çalışmaya karşı değilimdir zaten. Ama bilgisayarımın donanım özellikleri KDE 4'ün gerektiği gibi çalışmasına uygun değildi. Ayrıca Gnome'da her zaman için severek kullandığım bir masaüstü ortamı olmuştur. Nedense daha sıcak gelir bana. :)
Neyse efendim, yeni Pardus'unuz hayırlı olsun, güle güle kullanın.

Yararlanılan Kaynaklar:

Pardus Gnome Project

Pardus-Linux.org

Engelimiz Geldi

2011-03-01T17:02:00.000+02:00

Güzel ülkemizde yine bir "erişim engellendi" vakasıyla karşı karşıyayız. Engellenen siteler kervanına Blogger da katılmış durumda. Blogger'ın erişime engellenme nedeni ise telif hakları Digitürk'e ait olan bir yayın içeriğinin bir blogda yayınlanmış olması imiş.

Sadece o yayının bulunduğu bloga ceza vermek yerine hepimize ceza kesilmiş olmasının ne kadar mantık dışı bir hareket olduğunu uzun uzadıya anlatmanın alemi yok. Çünkü akıl fikir sahibi herkesin hemen çözümleyebileceği bir şey bu. Elimizden geldiğince tepki göstermemiz gerekiyor bu duruma. Sadece bizim başımıza geldiğinde değil, erişime engellenen bütün siteler için bu tepkiyi göstermeliyiz.

Bu kapatma sonrası Twitter'da #blogumadokunma etiketiyle bir kampanya başlatılmış durumda. Ayrıca diğer sosyal medya ortamlarında da çeşitli kampanyalar oluşturuluyor.

Bu tepkiler bir işe yarar mı bilemiyorum. Ancak sessiz kalmaktan iyidir. Artık bu işe bir çözüm bulunmalı. Eğer bulunamıyorsa da internet kökten yasaklanmalı. Hiç değilse bizi de kendinizi de uğraştırmamış olursunuz, oh kafamız rahat, okumadan, araştırmadan, fikir beyan etmeden gül gibi geçinir gideriz.

http://www.sansursuzinternet.org.tr/

Pardus 2011 Çözünürlük Sorunumu Çözdüm

2011-02-19T13:55:00.002+02:00

Bir önceki yazımda Pardus 2011'de canımı sıkan tek sorunun, sistemi istediğim çözünürlükte kullanamamam olduğunu bildirmiştim. 1280×1024 çözünürlüğe alışmış biri olarak 1024×768 hem benim gözüme kaba geliyordu, hem de ekranımı verimli kullanmama engel oluyordu. Pardus 2011'i kurduğum günden beri bu konuyla ilgili araştırmalar yapmış ama olumlu bir sonuç alamamıştım.

Pardus 2011'de artık xorg.conf dosyası kullanılmıyor. Bunu önce bu dosyaya elle müdahale etmek istediğimde dosyayı bulamayınca fark ettim. :) Sonra da forumlarda araştırdım ve artık o dosyanın kullanılmadığını okudum. O günden beri bazen "aman canım güncelleme gelir düzelir" diyerek boş verdim, bazen de "bunun başka bir yolu olmalı" diye düşünerek araştırdım durdum. Pardus'un bütün ayarlarını kurcaladım. Tüm sistem kayıtlarını taradım. Ama hiçbir çözüm bulamadım. Tam artık iyice ümitsizliğe kapılmışken, bilgisayardaki yedek dosyalarım arasında bir dosya dikkatimi çekti. Sanki bana "gel dozi ilacın bende" diyordu. İstem dışı ona doğru seğirttim. :)

Bu bahsettiğim dosya, bilgisayarımdaki diğer Linux dağıtımım olan Ubuntu'nun xorg.conf dosyasının yedeğiymiş meğer. Birden kafamda bir şimşek çaktı. Bu dosya benim ekran kartım için zaten hazır bir şekilde ayarlıydı. Bu dosyayı Pardus'un /etc/X11/ dizini içerisine xorg.conf ismiyle kaydedersem belki o zaman bu sorun çözülür diye düşündüm. Zaten daha önceleri de Pardus ve ya Ubuntu'da çözünürlük sorunu yaşadığımda bilgisayarımdaki diğer dağıtımın doğru çözünürlükte çalışmasını sağlayan xorg.conf dosyasını alıp, düzenleyip sorun yaşadığım dağıtıma uyguluyordum. Ancak bu sefer durum biraz farklıydı. Çünkü Pardus artık bu dosyayı kullanmıyordu. Bu yüzden işe yarayıp yaramayacağına emin değildim. Ama yine de denemekten zarar gelmez diye düşünüp uygulamaya koydum.

Konsolda "su -" komutunu verdim, root parolamı girdikten sonra "dolphin /etc/X11" komutuyla dolphin'i root haklarıyla açtım. Daha sonra dosyalarımın arasında bulduğum Ubuntu'ya ait xorg.conf dosyamı Pardus'un /etc/X11 dizininin içerisine yine xorg.conf ismiyle kaydettim. Biraz korkarak Pardus'u yeniden başlattım. Ve en sonunda ekranım 1280×1024 olarak açıldı. :)

Bu çözüm ne kadar uygundur bilmiyorum. Çünkü sonuçta Pardus artık öntanımlı olarak ekran ayarları için xorg.conf dosyasını kullanmıyor, ayarları otomatik olarak algılıyor. Ancak her ne kadar Pardus xorg.conf dosyasını kullanmıyor olsa da nVidia GeForce FX 5500 ekran kartım için bu zorlama yöntem olumlu sonuç verdi.

Buradan Pardus 2011'de çözünürlük sorununu bir türlü aşamayan kullanıcılara bu yöntemi denemeden önce tekrar söylemek istiyorum ki bu yöntemin ne kadar sağlıklı bir yöntem olduğuna dair bir fikrim yok. Ben yaptım oldu denebilecek bir çözüm yöntemi bu daha çok. O yüzden denemeden önce biraz daha araştırmalarını öneriyorum.

Ne olursa olsun başka bir çözüm yolu bulamadım, denemek istiyorum diyenler varsa, bilgisayarlarında ikinci bir Linux dağıtımı kullananlar benim yaptığım gibi yapabilirler sanırım. Tek dağıtım kullananlar ise internette "xorg.conf sample" ya da "xorg.conf sample for nvidia 1280×1024" gibi anahtar sözcüklerle arama yapabilirler.

Bu da artık istediğim çözünürlükte çalışan Pardus 2011'den bir ekran görüntüsü:

Not: Yalnız bu sefer de çözemediğim başka bir ilginç sorunla karşı karşıyayım. Çözünürlüğü bu şekilde değiştirdikten sonra ekran görüntüsünde de görüldüğü gibi ekranın üst kısmında çizgiler oluştu. O nedendir anlamış değilim. :)

Pardus 2011 İlk İzlenimlerim

2011-02-16T23:27:00.001+02:00

Geçenlerde buradaki yazımda Pardus 2011 DVD siparişi verdiğimi yazmıştım. İki gün önce Pardus DVD'im elime ulaştı. Kargo ücreti olarak 2.75 TL ödedim. Birgün sonra da her ihtimale karşı elimdeki dosyaların yedeklerini alarak kuruluma geçtim. Kurulum her zamanki gibi kolaydı. Hatta kurulum sırasında ekran kartım için üreticinin sağladığı sürücüleri kurmak isteyip istemediğimi sordu. Ben de kur dedim. Kurulum sırasında birşey dikkatimi çekti. Daha önceleri kurulum sırasında kullanıcı tanımlıyorduk. Bu sefer ise kullanıcı tanımlama, parola oluşturma ekranıyla hiç karşılaşmadım.

Kurulum tamamlandıktan sonra yeniden başlat dedim, yalnız Pardus bilgisayarımı yeniden başlatmadı. Birkaç dakika bekledim fakat bir değişiklik olmayınca elle yeniden başlattım. ilk açıldığında benden kullanıcı tanımlamamı istedi. Kullanıcı tanımladım ve parola belirledim. Daha sonra da root kullanıcısı için parola belirledim. Daha sonra Kaptan beni karşıladı ve onunla ilk ayarlarımı yaptım. Tüm işlemler bitince Pardus 2011'in masaüstüyle karşılaşmış oldum. Yalnız ilk bakışta dikkatimi çeken birşey vardı. Ekran çözünürlüğüm istediğim gibi değildi.

Hemen Sistem ayarlarından --> Ekran ve Monitör --> Ekran Kartı Sürücüsü bölümünden ekran kartımın kurulu olup olmadığını kontrol ettim. Kuruluydu. Sağlamasını yapmak için pisiden kontrol ettim. Daha sonra da sysinfo paketini pisiden kurduktan sonra Konqueror'ı açıp adres satırına sysinfo:/ yazıp sistem bilgilerini kontrol ettim. Ekran kartım kurulmuştu ve 3b desteği tamdı. Ancak Sistem ayarları --> Ekran ve Monitör --> Konum ve Boyut kısmında 1024×768 den daha fazla çözünürlüğe izin vermiyordu. Halbuki daha önce de Pardus'u birçok kez kullanmıştım ve her seferinde de 1280×1024 çözünürlükle kullanıyordum. Nvidia'nın kendi ayar yazılımı olan Nvidia X sunucu ayarları (nvida-settings paketi) yazılımdan istediğim çözünürlüğü girerek ayarlayayım diye düşündüm. Ancak onu açtığımda ise X Server Display Configuration kısmında tanımlı ekran olmadığını fark ettim. Son çare olarak ise /etc/X11/xorg.conf dosyasını elle düzenleyerek 1280×1024 çözünürlüğe kavuşturayım bilgisayarımı diye düşünürken, sistemde böyle bir dosyanın bulunmadığını fark ettim. Sonra internette yaptığım araştırmalarda artık ekran kartı ayarları için o dosyanın kullanılmadığını öğrendim. Peki nereden yapılıyor diye aramalarıma rağmen iki gün geçti henüz bir sonuca varabilmiş değilim.

Özgürlük için forumlarında ve hata takip sisteminde de çözünürlükle ilgili konular açılmış gördüğüm kadarıyla. Bu gerçekten de önemli bir sorun. Bir şekilde güncellemelerle bu sorunun çözüleceğini düşünüyorum. Ya da belki de kuralaya kurcalaya başka bir çözüm üreteceğiz artık. Tabi xorg.conf dosyası sistemde bulunmadığı için bir kullanıcı olarak ne kadar müdahale edebilirim bu duruma bilmiyorum...

Ekran çözünürlüğü ile ilgili sorunum dışında yeni Pardus'da fazla bir sorun yaşamadım. Kurulu gelen yazılımlar gayet hoşuma gitti. Özellikle bu seferki sürümde kurulu gelen uygulamalar arasına biraz da oyun serpiştirmiş olmaları güzel olmuş. Yalnız paket sayısı hala yetersiz. Ancak bununla ilgili ciddi çalışmalar yapılıyor olduğunu Özgürlük için forumlarından okuyorum. Bu konuda aslında bizlere de iş düşüyor ancak ne yazık ki daha önceleri merak sarıp giriştiğim pisi paketi yapma işi, birkaç başarısız deneme sonrası hevesimi kaybetmem ve araya giren başka işlerim nedeniyle askıya alındı benim için. Belki yakında tekrar paketleme işini öğrenmek için çabalamaya başlayabilirim, benim sağım solum belli olmaz. :)

KDE'yi soracak olursanız, KDE her zamanki KDE! :) Şakası bir yana eğer benim gibi düşük özelliklere sahip bir bilgisayar (külüstür) kullanıyorsanız, Pardus şimdilik (Çomak projesi son kullanıcı için meyvelerini vermeye başlayana kadar) sizin için fazla cafcaflı. Yine de ben Pardus'u düşük özellikli bilgisayarımda da kullanmak istiyorum diyorsanız, depolarda Enlightenment bulunmakta, onu kullanabilirsiniz. Ayrıca Gnome-project isimli projeyle Pardus'a Gnome masaüstü kurmak mümkün sanırım. Ancak son kullanıcı için riskli bir hareket olabilir bu.

Benim gibi külüstür bilgisayar kullanmayanlar için ise KDE ve onu en iyi sunan dağıtım olduğunu düşündüğüm Pardus biçilmiş kaftan. Pardus 2011 için şimdilik milad sayılacak bir sürüm olmuş diyemiyorum ne yazık ki. Bence Pardus asıl miladını Çomak projesinin son kullanıcı için kullanılabilir ürünler sunmaya başlamasıyla yaşayacak. Ve inanıyorum ki sadece KDE yüzünden Pardus'u kullanmak istemeyen birçok kullanıcı Pardus'u sevecek. Tabi bunlar benim öngörülerim, ne kadar önümü görebiliyor olduğumu ilerde hep beraber öğreneceğiz. :)

Ha bu arada unutmadan bugün Pardus Kurumsal 2 sürümü duyuruldu.Yakında Kurumsal 2 sürümünü indirip kurmayı düşünüyorum. Malum benim külüstür KDE 4 ile iyi anlaşamıyor. Zaten KDE 3.5.x serisini de özlemiştim. Kolay mı ilk göz ağrısı KDE 3 benim için. Kurumsal'ı kurduktan sonra yine becerebildiğim kadarıyla bir inceleme yazısı hazırlarım. Haydi kalın sağlıcakla...

Ubuntu İçin Orta Gtk2 Teması ve Faenza Simge Seti

2011-02-11T03:13:00.001+02:00

Kullandığım dağıtım Pardus olsun Ubuntu olsun fark etmez. İlla ki standart temasından bir süre sonra sıkılır ve yeni tema arayışına girerim. Uzun zamandır öntanımlı temasıyla kullandığım Ubuntumu biraz makyajlamak istedim ve her zamanki gibi gnome-look ve deviantart sitelerinde gtk teması avına çıktım. Simge teması olarak severek kullandığım Faenza isimli temam bilgisayarımda bulunuyordu. Şimdi ona uygun, şöyle göz yormayan, açık renklerde ve sade bir gtk teması bulmam gerekiyordu. gnome-look sitesindeki birçok gtk temasını denedim, aralarında hoşuma gidenlerde oldu ancak tam olarak "hah budur işte" diyebileceğim bir temaya rastlayamadım. Tam umudumu kesmek üzereydim ki deviantart sitesinde Orta isimli gtk temasıyla karşılaştım. Orta teması hem açık renk hem de koyu renk olarak kullanılabilen bir tema. Kendi ayar yazılımı var. Oradan istediğiniz şekilde ince ayar çekebiliyorsunuz. Şahsen ben açık gri paneller ve siyah menüleri kendime uygun buldum. Ekran görüntüm de aşağıdaki gibi.

Son olarak bu güzelliği taçlandırmak için şık bir masaüstü resmi bulmam gerekiyordu. Onu da Vladstudio sitesinden temin ettim.

Eğer yukarıdaki görüntü hoşunuza gittiyse, Ubuntunuzun böyle görünmesini istiyorsanız:

Orta Gtk2 Temasını indirmek için TIKIRDATIN

Faenza Simge Temasını indirmek için TIKIRDATIN

Masaüstü resmi güzelmiş benim olacak o diyorsanız:

TIKIRDATIN

İç Hesaplaşma

2011-02-04T01:09:00.000+02:00

Kendimden hoşlanmadığımı fark ettim bugün. Gerçi bunun uzun zamandır farkındaydım ama bugün daha bir hisseder oldum bunu. Yanlış anlaşılmasın kendimden nefret etmiyorum, bilakis seviyorum efendim kendimi ama ne bileyim değişik bir şey işte anlatması uzun sürer. Böyle "bir kendine faydası yok" adamlardanım ben. Gerçi topluma da bir faydam yok, en iyisi itlaf etsinler beni, arıyorum belediyeyi...

Hani böyle insanlar vardır ya bütün dünya onların etrafında dönsün isterler. Hah işte ben onlardan değilim ya. Dünya benim şeyimde değil. Dolayısıyla ben de Dünyanın şeyinde değilim. Kimin şeyi kimin şeyinde onu da bilmiyorum, ortada bir şey var ama neyse...

Hayaller kurarım ben yatağa girer girmez, uyuyuna kadar onların gerçekleştiğini düşünürüm, hatta bunu resmen hissederim. Çoğu kez o kurduğum hayallerin büyüsüyle kendimi yatağın içinde sırıtırken bulurum. Baya bildiğiniz "arkası yarın" hayallerim vardır benim. Eğer birşeyleri hayal ederken uyuyup kalmışsam o hayali sonraki gece aynı bir dizinin yeni bölümü gibi hayal eder, geliştirir, yeni olaylar, mekanlar, karakterler falan sokarım o hayale. Hatta bazen yeni bölümü merak ettiğim için erken yatağa girdiğim bile olur. Uykuya direnerek yeni bölümü yaratırım kafamda ve oynarım. Evet haklı olabilirsin sevgili okur sanırım biraz manyağım.

Sert görünüşlü biriyimdir. Beni yolda tek başıma yürürken, ya da bir bankta oturmuş etrafı seyrederken gören biri az önce birileriyle kavga ettiğimi ve sinirimin burnumda olduğunu düşünebilir ama büyük bir ihtimalle alakası bile yoktur. Yaratılış ne yapayım yahu. Aslında her insan gibi gülerim de ben.

Sessiz biri olarak tanınırım hep. Aslında o kadar da sessiz değilimdir, sadece gevezelikten hoşlanmam. Gereksiz konuşan, sürekli tespit yapan, her haltı eleştiren, seri şekilde berbat espriler yapan biri olmaktansa sessiz biri olmayı tercih ediyorum belki de sadece. Ama keyfim yerindeyse, bir miktar alkol tüketmişsem, konuşmak istediğim ya da konuşmanın faydalı olacağını düşündüğüm bir konu bulursam konuşurum niye konuşmayayım. Bilmiyorum belki de kendimi avutuyorumdur. Belki de tutukluğumu, çekingenliğimi gizlemek için zırvalıyorumdur. Henüz bu konunun içinden ben de çıkabilmiş değilim.

En mutlu olduğum yer evimdir. Severim evde takılmayı. Hatta yalnızlığı da severim, tabi dozu kaçmadığı sürece. Yoksa bir müddet sonra zihnimde ikinci bir dozi yaratıp onunla konuşmaya hatta tartışmaya başlarım. Eğer evde yiyecek birşeyler, cebimde biraz param, zulamda yedek bir paket sigaram, demlikte de çayım varsa gerisi boştur benim için.

Takıntılı biriyimdir. Bazen fazla kontrolcü, bazen de "koyver gitsin"ciyimdir.

Düşüncelerimden kolay kolay taviz vermem. Birilerinin beni ikna etmesi, düşüncelerimi değiştirmesi için sağlam kanıtlar, belgeler falan getirmesi gerekir. Her söylenene inanmam, oturur araştırırım. Eğer bildiğim, düşündüğüm şeyin yanlış olduğunu fark edersem ancak o zaman karşıdaki insanın düşüncesine katılırım. Bir konu hakkında yeterli bilgim yoksa o zaman da fikir beyan etmekten kaçınırım. Belki de kendi adıma söyleyebileceğim en iyi huylarım bunlardır.

Aniden sinirlenip garanti kapsamından çıkıp arıza yapabilirim. Ya da birden bire duygusallaşıp iki damla gözyaşıyla bir şarkıyı selamlayabilirim. Kimsenin gülmediği bir durumda ben kahkahalara boğulabilirim.

Yeni birileriyle tanışırken, fazla kalabalık bir ortama girerken, yolda yürürken tanıdığım ama beni hatırladığından şüphe duyduğum birini görünce, stres yapar, bir an için ne diyeceğimi, nasıl yürüyeceğimi unuturum.

Bazen bu yazıda da gördüğünüz gibi bir konuya bir dalarım bambaşka bir konudan çıkarım. Oh be biraz içimi döktüm rahatladım. Sonuna kadar sabredip okuyanlardan zamanlarını çaldığım için özür dilerim. Ama bir yerlere yazmak istiyordum bunları. Güzel bir şarkıyla huzurlarınızdan çekilmek istiyorum:

Duman - Kırmış Kalbini

Pardus 2011 Karşınızda!

2011-01-21T15:01:00.000+02:00

Dün kullancılarını twitter ve irc.freenode.net #pardus kanalında heyecanla bekleten Pardus'un yeni sürümü 2011 çıktı. Ayrıntılı bilgi ve yeni sürüm hakkındaki görüşler için burayı, Pardus 2011'i indirmek için ise burayı tıklayabilirisiniz.

Ben kotalı kullanıcı olduğum için DVD siparişi vermiştim. Pardus 2011 dvdim elime geçer geçmez incelemeye ve kurcalamaya başlayacağım yeni pisimizi. Tüm GNU/Linux severlere hayırlı olsun yeni Pardus.

Atarilerini Özleyenlere

2011-01-20T14:04:00.000+02:00

90'larda çocuk olanların yakından tanıyacağı, atarilerden bahsedeceğim size biraz. Çünkü son günlerde ben tekrar o eski günlerdeki oyunlara merak sardım. :)

O günlerde birçok tanıdığımın atarisi vardı. Ama benim yoktu çünkü tüm ısrarlarıma, ağlayıp, zırlamalarıma rağmen bana atari alınmıyordu. Bu duruma biraz bozuluyordum haliyle. Sonra abim yiğenim Mert'e bir tane atari almış. Benle Mert'e dedi ki "size bir süprizim var". Sonra elindeki kutuyu bir açtı ki içinde atari var. Tabi bizim Mert ile o tarihten sonraki en büyük eğlencemiz o atari olmuştu. Tüm gün atari oynuyorduk. 1000000 in 1 isimli kasetlerde gerçekten de 100000 tane farklı oyun olmadığının kısa sürede farkına varmıştık ama yine de bir umut sayfalarca gidip farklı oyunları araştırıyorduk. Çok nadiren de buluyorduk. Ama bu farklı diye tabir ettiğimiz oyunlar daha önceki oyunların biraz makyajlanmış hali oluyordu en fazla.

Sonra bir gün kendime atari aldırmak için babama yalvarmak zorunda kalmaktan bıktığımdan, biriktirdiğim bayram harçlıklarımla, eğer hafızam beni yanıltmıyorsa o zamanın parasıyla 40 milyon liraya kendime atari aldım. Kendisi aşağıda resimde gördüğünüz atariydi.

O atari benim hayatımdaki en önemli elektronik alet olmuştu. Oynayacağım zaman kutusundan çıkarıp adaptörünü, kollarını (joystick) takıp, sonra da televizyon bağlantısını kurup saatlerce televizyonun karşısında oyun oynuyordum. Ne zamanki annem ya da babam çıkart artık onu diye bağırmaya başlıyordu, o zaman da üfleye püfleye atariyi tvden çıkarıp, tekrar dikkatli bir şekilde kutusuna yerleştirip, yatağımın altına koyuyordum. Gözüm gibi bakıyordum atariye. :) Arkadaşlarla kaset değişimleri yapıyorduk. O da kesmezse o zaman da çarşıya gidip kaset değiş tokuşu yapan bir dükkana girip elimizdeki beğenmediğimiz kaseti verip üzerine de bir kaç lira daha bayılıp yeni bir kaset alıyorduk.

Güzel günlerdi. Şimdiki çocukların büyük bir kısmı o dönemin çocuklarının saatlerce Super Mario oynayabildiklerine inanmazlar sanırım. Donkey Kong, Road Fighter, Street Fighter, Mortal Kombat, Tetris, Tennis, Sonic, Jungle Book, Contra gibi oyunları saatlerce, sıkılmadan oynayabiliyordu o dönemin çocukları.

İşte benim gibi o dönemin oyunlarını özleyen, eşşek kadar olmuş ama içindeki çocuğu aldırmamış olanlara, bu güzelim oyunları temin edebilecekleri bir adres ve Linux altında oynamalarını sağlayacak bir öykünücü (emulatör) önereceğim.

Not: Aşağıdaki anlatım Nintendo (.nes) romları için geçerlidir. Daha başka rom uzantıları için google amcaya başvurmanızı tavsiye ederim. Örneğin .smc uzantılı oyunlar için "smc roms" şeklinde bir arama işinizi görebilir. Linux altında .smc uzantılı oyunları oynamak için ise Zsnes yazılımını kullanabilirsiniz.

Oyunları temin etmek:
Bahsettiğim oyunları oynamak için elinizde bu oyunları barındıran .nes uzantılı rom dosyalarının bulunması gerekiyor. Bu tip dosyaları en sağlıklı şekilde bulabileceğiniz site olarak sizlere romnation.net sitesini önerebilirim. Daha başka kaynaklardan da değişik romlar bulabilirsiniz elbette.

Oyunları çalıştırmak:
Romnation sitesinden ya da sizlerin google vasıtasıyla bulduğu nes rom barındıran sitelerden, oynamak istediğimiz romları indirdikten sonra sıra geldi bunları çalıştırmaya. Linux altında .nes uzantılı romları çalıştırmak için ihtiyacınız olan yazılımın adı Mednafen. Mednafen birçok dağıtımın paket yöneticisinde bulunmakta. Pardus için "sudo pisi it mednafen" komutu iş görür diye düşünüyorum. Ubuntu için ise "sudo apt-get install mednafen" komutuyla yazılımı sistemimize kurabiliriz.

Mednafen'i sisteminize kurduktan sonra menülerde bulamazsanız şaşırmayın çünkü Mednafen konsol üzerinde çalışan bir uygulama. Uçbirimde "mednafen rom_adı" komutuyla oyunlarınızı açabilirsiniz. Ya da daha pratik bir yöntemle herhangi bir .nes uzantılı rom dosyamıza sağ tıklayıp özellikler seçeneğine girip, birlikte aç kısmına komut olarak mednafen yazarsak ve bütün .nes uzantılı dosyalara bunu uygula seçeneğini seçersek, bundan sonra .nes uzantılı bütün oyun dosyalarımızı çift tıklayarak mednafen ile açılmalarını sağlayabiliriz.

Mednafen'i ayarlamak:
Mednafen'i ayarlamak için herhangi bir oyunu açtıktan sonra ALT+SHİFT+1 tuşlarına basın. Sırasıyla ikişer kez yukarı, aşağı, sol, sağ, select, start, B, seri B, A, seri A tuşlarını klavyemizde hangi tuşlar olmalarını istiyorsak o şekilde ayarlıyoruz. Ben oyunlarımı tam ekran oynamak isterim diyorsanız, ALT+ENTER tuşlarına basarak tam ekran moduna geçiş yapabilirsiniz.

Hani bize biraz oyun versen de oynasak!
Sizi site site dolaşıp rom bulmaya çalışma zahmetinden kurtarmak isterim elbette. :) Bu yüzden elimdeki 115 oyunu sizlerle paylaşmak isterim. Buyrun:

Atari oyunları indir

Uçurulan Disk Bölümü Ardından Yakılan Ağıt - mango yenatoki toyoko nombaki

2011-01-05T13:23:00.000+02:00

Sen yıllarca neredeyse her ay yedekler al, evinde sırf yedeklediğin dosyaların içinde bulunduğu 20-30 tane cd-dvd olsun, Pardus 2007 kullandığın dönemin dosyaları hatta ondan da öncesinde Xp kullandığın dönemin dosyaları hep dvdlerde bulunuyor olsun, ama bütün bilgisayar hayatın boyunca oluşturduğun en iyi dosya koleksiyonunun yedeğini "ne de olsa o dosyalar diskte ayrı bir bölümde hacı, yeni sistem kurarken oraya dokunmam olur biter, sapasağlam kalır dosyalarım" diyerekten alma. Sonra Ubuntu 10.10'da kurduğun günden beri yaşadığın "ses takılması, atlaması" sorununa iki ay çözüm ara, bulduğun bütün çözümleri denemene rağmen tatmin edici bir sonuç alamayınca Pardus kurmaya çalış. Pardus kurmaya çalışırken hani o "dokunmayacağın" disk bölümüne yanlışlıkla dokun ve disk bölümlemedeki bu hatayı ikinci kere disk tablosunu inceleme gereği duymadığın için fark etme ve bütün o arşivinin bulunduğu disk bölümünü formatla. Sonra yeni kurulan Pardus 2009.2 grub hatası versin. Sen de bir hışımla "ne de olsa kurumsal 2 çıkınca onu kuracağım şimdilik en iyisi Ubuntu'ya geri döneyim varsın ses sorunlu olsun" de ve tekrar Ubuntu 10.10 kurulumu yap. Sıfırdan Ubuntu kurulumu yaptıktan sonra ilk iş olarak o arşivinin bulunduğu disk bölümünü sisteme bağlamak için Gparted kur ve karşına gelen ekranla birlikte kısa süreli bir inme yaşa...

Ben nasıl becerdiysem, o gözümden bile sakındığım (ki zaten sakınan göze çöp batarmış biliyorum) disk bölümümü Pardus kurulumu sırasında önce biçimlendirmiş, sonra da yaptıklarım yetmezmiş gibi sıvamak mahiyetinde bir de uzatılmış bölüm olarak ayarlamışım. Bir süre durumu düzeltmeye çabaladım çaresizce ama çok iyi biliyordum ki artık bunu düzeltmek pek mümkün değildi. Yine de internette biraz araştırma yaptım ve Testdisk yazılımını öğrendim. Ubuntu depolarında varmış hemen kurdum ve internette bir blog yazarı arkadaşın anlatımından yararlanarak silinen dosyalarımı geri getirmeye çalıştım. Önce hızlı tarama, sonra da derinlemesine tarama yaptırdım ama giden dosyalarımın bir tekini bile geri getiremedim. :( Ben de son çare olarak bilgisayarın başından kalktım ve bir bardak su içtim.

Peki tüm bunlar neden başıma geldi? En önemli nedenleri: anlık karar almam, dikkatsiz disk bölümlemesi yapmam, sabırsız davranmam ve en önemli hatam yıllardır düzenli olarak bilgisayarımdaki önemli dosyaları dvdlere yedek alma alışkanlığımı terk etmem.

Evet sevgili blog severler, bu hikayeden ne ders çıkardık?
(Hep bir ağızdan)
- Eğer bilgisayarımızda önemli dosyalarımız varsa ara ara yedek almalıyız ve acele kararlar vermemeliyizzzz...!!
Not: Başlıktaki sözün anlamını merak edenler tıkırdatıverin.

Başlıksız 27. Aralık 2010

2010-12-27T23:13:00.000+02:00

Son günlerde kendimi zamkla, oturduğum sandalyeye, tam da bilgisayarın karşısına yapıştırılmış gibi hissediyorum. Zorunlu bir ihtiyaç gündeme gelmeyince oturduğum yerden kıpırdamıyorum. Arada bir mutfağa sigara içmeye gidiyorum o kadar. O da annem evde olduğu için. Misal geçen iki gün evde yalnızdım evin içini sigara dumanına boğmuştum o süre zarfında.

Kendimi dış dünyaya kapatıp, bilgisayar ekranına gömüldüğüm bu sürede bir sürü abuk subuk site gördüm, hatta bir kısmına da üye oldum, bol bol müzik dinledim, film izledim, araştırma yaptım ve tabi Ubuntu'yu kurcaladım. :) Peki elime ne geçti derseniz vallahi ben de bilmiyorum.

Uzun zamandır buralara da bir şeyler karaladığım yoktu. Her gün blogu açtım ama bir türlü aklıma yazacak bir şeyler gelmedi. Daha doğrusu geldi ama ben bir türlü oturup yaz(a)madım. Böyle kendinden alkollü gibiyim birkaç haftadır. Düşüncelerim, hareketlerim, söylediklerim net değil. Sürekli bir bekleme döneminde olduğumdan ötürü böyle insanlık dışı bir hal aldım sanırım. KPSS sonuçlarını bekliyorum, iş başvurusu yaptığım şirketlerin bana geri dönmesini bekliyorum, SGK'nın yaptığımız yazışmaya cevap vermesini bekliyorum, hatta yeni yılın gelmesini bekliyorum. Sürekli bir şeyleri bekliyorum yani anlayacağınız.

Eğer bu ruh halinde çıkabilirsem hem kendi adıma hem de insanlık adına güzel şeyler yapacağım diye düşünüyorum. Ya da sadece kendime güzel şeyler yaparım banane lan insanlıktan. :) Neyse kendinize iyi bakın. Kafayı toparlar toparlamaz tekrar bir şeyler karalarım sanırım. Ha bir de şu şarkıyı paylaşmadan edemeyeceğim belli ki...
Müzeyyen Senar'dan geliyor efendim. Ormancı...

İnsanlar falan filan

2010-11-26T03:27:00.000+02:00

Bu yazım tüm geri kalmış uygarlıklara gelsin. Birşeyler yazmak için ruh halim pek uygun değil aslında. Mutluyum çünkü, keyfim yerinde. Ördeğe benzeyen bi' kız var mesela, bir de cesaret edip onunla tanışabilsem çok iyi olacak ama. Hakket ördeğe benziyor. Pokemon Saydek vardı ya, ona benziyor. Burnu falan da uzun. Hem sivilceli. İğrenç aslında. Ama tatlı. Neyse

"Sigaram bitecek diye korkuyordum, sonra amaan dedim, en kötü ihtimal yedekteki marlboro'larımdan içerim. Zenginlik dert azizim."

Böyle yani, zenginim. Aslında değilim, en fakir dönemimi yaşıyorum ama yedekte malbuş tutan adam zengindir. O kadar! Birşey daha. Sevmedim ben marlboro'yu, nedense sevmedim.

Karıştırmadım blogları, kendim bloguma yazacağım bir tarz yazıdır bu çünkü, bu blogda dozilog'da gündelik yazılar pek bulunmaz, az bulunur. Benim günlük tarzı yazılarım ise 8-10 aydır buralarda yok. Ama buraya yazayım istedim bu sefer. Hazır dozilog'a yazıyorken, logoda da yazdığı gibi "teknoloji" ile ilgili ve hatta direk derslerini gördüğüm şeylerle ilgili bir yazı hazırlayabilirdim. Ama tembelim ben. Onunla mu uğraşacağım? Zaten henüz pek bir halt bildiğim de yok. Hem başarısızım da. "Loser" ım ben. Amerikan filmlerinde birinin alnına ya da kıçına yazarlardı bu "loser" ı. Büyük hakaret sanırsam. Çünkü bu kötü şakaya maruz kalan insanevladı çok utanır çok sinirlenirdi. Türkçe'ye aynen çevirince "kaybeden..." O kadar da büyük bir hakaret değil bizim için. Hatta gerçeklik.

Eğer ben mucize bekliyorsam hayattan, "loser" olmuş çıkmışımdır anasını satayım. Ki bekliyorum. Böyle böyle bir şeyler olsun abi, herşey süper olsun, ama ben yatmaya devam edeyim.

Boyu da uzun ama. Uzun boylu bir ördek yani. Belki kuğu olur sonradan da döt eder beni. Yok yok kuğu olmasın hiç. Böyle daha erişilebilir. Kendi kendime gaz verebiliyorum henüz, bir gövel ördektir o diyebiliyorum, yeşil başlıdır ne olacak diyebiliyorum. Kuğu muğu olmasın.

"İnsanlar yavşaktır Mert" derdi babam bana. Ve insanlar bilmemneydir de derdi de o kadarına gerek yok. Doğru diyor babam. Yapıyor bunu bazen. Düz mantık kurası geliyor insanın. İnsanlar yavşaksa, ben insansam... ben niye yavşaklık yapmıyorum ki?

"İnsanlar görmezler/bilmezler/duymazlar" diyor Kurban da. O yanlış biliyor ama. Her haltı görüyor her haltı biliyor benim tanıdığım insanlar. Ve her haltı, duymaları gereksin gerekmesin duyuyorlar. "İnsanlar yavşaktır." Ben de "loser" ım. Dozi de capon. Bunu yazan da Tosun. Hayde.

Bugün Sana Daha Çok İhtiyacımız Var!

2010-11-10T00:10:00.001+02:00

GnuJump -Hopla zıpla eğlen!-

2010-11-08T15:29:00.002+02:00

Sizlere Linux'ta oynamaktan zevk aldığım ufak oyunlardan birinden bahsetmek istiyorum. GnuJump, diğer ismiyle SDLJump, şirin bir karakteri zıplatarak, sürekli aşağıya doğru akan engellerden yukarıya doğru çıkarmak ve aşağıya düşmemek üzerine kurgulanmış bir oyun. Kahramanımızı ne kadar yükseğe çıkarırsak aldığımız puan da o kadar fazla tabi. :)

GnuJump birçok dağıtımın paket yöneticisinde mevcut. Pardus'ta "sudo pisi it gnujump" komutuyla, apt kullanan dağıtımlarda (debian,ubuntu.. vb) ise "sudo apt-get install gnujump" komutuyla ya da dağıtımınızın paket yöneticisi aracılığı ile sisteminize kurabilirsiniz. Oyun kurulduktan sonra menülerde oyunlar kategorisinin altında belirecektir.

    Oyunu açtığınızda sizi gayet basit bir menü karşılar. New Game ile yeni bir oyun başlatabilirsiniz. Oyunun ayarlarını değiştirmek için Options menüsünden yararlanabilirsiniz. En yüksek skorları Highscores bölümünden görebilirsiniz, Replays ile önceki oyun kayıtlarınızı izleyebilir ve Quit ile de oyundan çıkabilirsiniz.

    Oyunu oynamak için sadece yön tuşlarını kullanıyoruz. Zaten gidebileceğimiz yönler de; yurarı, sola, sağa şeklinde. Tabi bu tuşları ayarlardan değiştirmek, yerlerine başka tuşlar atamak mümkün.

    Benim bu oyunda en çok hoşuma giden şey oyun için sesleri. Önerim oyunu hoparlörleri son ses açarak oynamayın, yoksa konu komşu evde birini boğazlıyorlar sanabilir. :) Çünkü kahramanımız boşluğa düştüğünde bir feryat koparıyor ki akıllara zarar.

    Oyunda bazı temalar mevcut. Bunlara Options -> Choose Theme menüsünden ulaşabilirsiniz. Benim favori temam ise wincrash isimli tema. :) Wincrash teması aşağıdaki görünüme sahip. Gördüğünüz gibi bu temada kahramanımız Bill Gates. :) Boing boing nidaları arasında Bill'i zıplatmak çok eğlenceli. :) GnuJump gayet basit bir oyun olmasına rağmen bağımlılık yaratabilecek bir oyun.

   Oyunun anasayfasını ziyaret etmek için tıklayın. Bol eğlenceli oyunlar dilerim. :) Hoşçakalın...

Pardus Kullanıcı Anketi

2010-11-06T01:26:00.000+02:00

http://blog.bluzz.net/pardus-kullanici-anketim/ adresindeki ankete katılarak Pardus hakkındaki görüşlerinizi belirtebilirsiniz. Anket ne kadar fazla kişiye ulaşırsa sonuçlarda o kadar gerçekçi olacaktır diye düşünüyorum. Bu yüzden blog sahibinin de iznini alarak burada konuyu paylaşmak istedim. Belki de anket sizlerin de katılımıyla geliştiriciler için bir kaynağa dönüşebilir. Linux'la kalın! :)

Google Araç Çubuğu

2010-11-04T23:31:00.001+02:00

Firefox için kullanışlı bir araç çubuğunu tanıtmak istiyorum izninizle. Gerçi muhtemelen aranızda kullananlar vardır ama ben henüz haberdar olmamış olanlar için ufak bir tanıtım yapayım istedim. Çünkü sık sık google hizmetlerini kullananların işini görecek bir araç çubuğu olduğunu düşünüyorum.

Ben normalde araç çubuklarından pek hoşlanmam. Çünkü araç çubuğu dediğimiz zamazingolar, tarayıcılarımızın üst kısmını zapt ederek kalabalık yaparlar ve bizlerin görüş alanlarını da daraltırlar. Ancak özellikle Gmail, Google Favoriler, Google Dökümanlar, Google Haberler, Kişisel Web Geçmişiniz, Gruplar, Blog arama, Google Takvim, Picasa Web Albümleri gibi hizmetleri kullananlardansanız, bu hizmetlere araç çubuğu sayesinde daha hızlı erişebilirsiniz. Araç çubuğunu yüklemek için bu adresi ziyaret etmeniz yeterli. Araç çubuğu Linux'u da destekliyor. Yani tek ihtiyacınız bir adet Firefox. :)

Araç çubuğumuzu yükledikten sonra hizmetleri kullanabilmek için oturum açmamız gerekiyor. Bunu araç çubuğumuzun en sağındaki oturum açma bölümünden yapabilirsiniz. Böylece Gmaildeki e- postalarınıza tek tıkla erişebilir, sosyal paylaşım sitelerinde tek tıkla içerik paylaşabilir, favorilerinize yeni adresler ekleyebilir, internet geçmişinizi kontrol edebilir ve daha birçok google hizmetine tek tıklamayla erişebilirsiniz.

Google araç çubuğu ile ilgili daha ayrıntılı bilgiye, Google'ın kendi hazırladığı tanıtım sayfasından ulaşabilirsiniz. Ee tabi Google kendi ürününü benden daha iyi anlatacaktır. :) Görüşmek üzere, haydi benden eyvallah.

Lifeograph -Şahsi Dijital Günlük-

2010-11-04T03:40:00.000+02:00

Lifeograph, sade ve hoş bir arayüze sahip olan günlük yazılımıdır. Benim gibi bilgisayarında günlük tutmayı seven GNU/linux kullanıcıları için güzel bir yazılım. Lifeograph, Ubuntu depolarında bulunmakta, "sudo apt-get install lifeograph" komutunu terminalde işleterek ya da Uygulamalar --> Ubuntu Yazılım Merkezi yolunu izleyerek yazılımı sisteminize kurabilirsiniz.

Lifeograph'ı ilk açtığımızda bizi gayet sade bir giriş ekranı karşılıyor. Günlük --> Yeni bir günlük oluştur diyerek günlüğümüze bir isim veriyoruz ve günlük dosyamızın nerede tutulmasını istiyorsak o dizini seçip işlemi tamamlıyoruz.

Günlüğümüze birşeyler karalamaya başlamadan önce mahremiyetimizi korumak için şifre oluşturmamamız gerekiyor. Bunun için Araçlar --> Parolayı değiştir menüsünü kullanıyoruz ve günlüğümüz için bir şifre belirliyoruz. Lifeograph'ın en güzel özelliklerinden birisi de bu şifre belirleme olayından sonra gün yüzüne çıkıyor. Siz şifreli günlüğünüze bir müddet herhangi bir yazı yazmazsanız, yani yazılım boşta kalırsa, sizin ekran başında olmadığınızı varsayıp günlüğü kapatıp giriş ekranına dönüyor. Böylece sizin açık unutup gitmeniz halinde bile kimse günlüğünüzü okuyamıyor. :)

Günlük yazarken herhangi bir internet sitesine bağlantı vermek için yapmanız gereken sadece http://****.com şeklinde adresi girmek. Dosyalara bağlantı vermek için de file:///home/*** şeklinde yolu belirtmek gerekiyor. E posta için de mailto:falanca@filanca.com şeklinde yazmalısınız. Lifeograptaki günlük kayıtlarını arasında bağlantı vermek için 2010/10/23 (yıl-ay-gün) şeklinde yazabilirsiniz. Ofis yazılımlarından hatırlayacağımız Ctrl+B (kalın yazı), Ctrl+i (italik yazı) gibi kısayollarda kullanılabiliyor. Ayrıca Ctrl+H ile de vurgu rengini değiştirebiliyoruz. Günlük yazarken Tab tuşuna bir kez basarsanız alt başlık oluşturmuş oluyorsunuz. = ve = karakterleri arasında yazdığınız yazılar üstü çizilmiş olarak görünüyor. Yazdığınız günlüklere en alt kısımdan etiketler verebiliyorsunuz. Yazıları yazdığınız kısma sağ tıklarsanız; imla denetimi,tema düzenleme, girdi yöntemlerini değiştirme gibi seçenekler karşınıza çıkar. Yazdığınız günlükler arasında arama yapabilirsiniz. Bunun için üst taraftaki arama kutusunu ya da Ctrl+F kısayolunu kullanabilirsiniz.

Hayatının dijital kayıtlarını tutmak isteyenler için güzel bir yazılım. Bir blog yazarı olarak blogspottan sonra en çok kullandığım ikinci günlüğüm diyebilirm Lifeograph için. :) Bu arada Lifeograph'ı geliştiren Ahmet Öztürk'e de teşekkür ederim. Haydi benden eyvallah

2010-11-03T02:59:00.000+02:00

Son günlerde herşeye karşı ilgisiz bir adam oldum ben. İçimden hiçbir şey yapmak gelmiyor. Öylesine oturuyorum. Arada tv izliyorum, arada da arşivdeki filmleri oturup bilmem kaçıncı kez tekrar izliyorum. Şöyle bi dışarı çıkayım, iki insan evladı göreyim, birkaç arkadaşı arayayım hal hatır sorayım... yok! Tek yaptığım bilgisayar karşısında pineklemek. Bilgisayarın başına geçip yararlı bi iş yapsam yine kızmayacağım. Öylesine boş boş işlerle uğraşıyorum işte. Gerçi tüm bu ilgisiz, vurdumduymaz halimin bir nedeni de 2-3 gündür hasta olmam. Ama bu konu can sıkıcı bir konu olduğu için ve daha önce blogda bahsettiğim için tekrar tekrar anlatmak istemiyorum. Gerçi bu seferki başka bi rahatsızlık ama.. neyse zorlama okuyucu anlatmayacağım işte!

Zaman zaman bu sayfaya uğrayanlar fark etmişlerdir sanırım. Yine blogun tasarımını değiştirdim. Siyah renkten ve bannerdan sıkılmıştım. İkisini de ani bir kararla yeniledim. Mavi mavi güzel oldu bence.

Ha bu arada blogumu izleyenlerin sayısı iki elin parmakları kadardı, artık o kadar da değil. :) Bu da demek oluyorki blogun gidişi gidiş değil. Acilen yönetim kurulunu toplamalı ve gerekli önlemleri almalıyım. Bu blog yerinde sayıyor, kimse sorumlusu çıksın ortaya diye haykırmalı, gerekirse bu durumdan sorumlu kişiye iki tokat aşk etmeliyim. Haydi eyvallah...

Ama Yaşıyorum....

2010-10-23T14:59:00.000+03:00

Issız bir yerdeyim. Çok ıssız. Neden bilmiyorum ama üşüyorum biraz. Etrafta hiç ses yok, hem de hiç. Kafam karışık. Kimim, neyim, nerdeyim...? Soru çok, yanıt yok. Her şey çok anlamsız. Ya da herşey anlamlı ben anlamsızım. Üşüyorum, ellerim.... Her yer çok karanlık. Bir saniye. Bir ses var. Evet evet bir ses geliyor derinden. Sadece bir fısıltı, anlamsız, anlaşılmaz bir ses ama sanki tanıdık bir ses. Başım ağrıyor ve gittikçe ağırlaşıyor. Ses geliyor bir yerlerden. Ama ne diyor anlayamıyorum.

Sigara içmeliyim. Hemen bir sigara yakmalıyım. O ses, beynimi kemiriyor. Birşeyler diyor tam duyamıyorum. Derin bir nefes almalıyım sigaramdan. Bir müddet tutmalıyım dumanı içimde. Sonra salmalıyım pof diye. O ses hala bir şeyler anlatıyor.

Sanki derinde bir yerlerde bir yıkım var. Bir göz yaşı. Grayderlerin sesi geliyor çığlık gibi. Bir kalp atıyor ritmi bozuk.

Sonra birden loş bir ışık görünüyor. Yürüyorum ona doğru. Duruyorum. Hatıralar resmi geçit yapıyor. Protokolde ayrılıklar, pişmanlıklar... O ses daha da yükseliyor. Şimdi kulaklarımı sağır edercesine haykırıyor. Yalnızsın diyor, hem de çok yalnız...

Susuyorum. Biraz başım dönüyor, belli belirsiz bir yaş süzülüyor yanaklarımdan, silmiyorum. Ben ağlamam ki!

Issız bir yerdeyim. Hem de çok ıssız. Üşüyorum biraz. Ama yaşıyorum, ritmi bozuk bir kalple, karanlıklar içinde...

GsAmsn Kabuğu Sürüm 1.0.5

2010-10-16T12:59:00.000+03:00

Daha önce bu yazımda 0.2 sürümünü duyurduğum ve tamamiyle can sıkıntısının bir eseri olan, çok çok çok acemi bir Gimp kullanıcısının elinden çıkmış Amsn kabuğumu hatırlarsınız.

Bugün yine can sıkıntısından ve tabi bir de GNU/Linux için birşeyler yapma isteğiyle GsAmsn kabuğumun yeni sürümünü duyurmaktan kıvanç duyuyorum. :)

Efendim bu sürümde neler değişti diyecek olursanız, hani olursanız diye söylüyorum yani, öncelikle renkler tamamiyle değişti. Eski kabuktaki sarı biraz cırtlak bir sarıydı ve kırmızı da çok göz yoruyordu. Artık yeni temadaki renkler daha koyu ve göz yormuyor. Zaten bu yeni temadaki renkleri orjinal Galatasaray renk değerleriyle oluşturdum.

İkinci önemli değişiklik ise daha önceki sürümde bir türlü çözümünü bulamadığım bir hatanın, sonunda çözülmüş olması. GsAmsn 0.2 sürümündeki sohbet penceresinde, metin giriş alanındaki yanıp sönen imleç görünmüyordu. Yeni sürümle birlikte artık bu sorun ortadan kalktı. Yeni kabuğu kullanmak isteyen Galatasaray tutkunu arkadaşlara duyrulur. :)

Bunlar da ekran görüntüleri:

Giriş ekranı:

Bağlantı listesi:

İndir : GsAmsn Kabuğu

Alternatif indirme adresi : GsAmsn Kabuğu

Ubuntu 10.10 Çıktı!

2010-10-10T14:49:00.000+03:00

Merakla beklediğimiz Ubuntu' nun yeni sürümü 10.10 çıktı. Ubuntu resmi sitesinden masaüstü sürümünü ve diğer sürümleri indirebilirsiniz. Ubuntu 10.10 da neler yeni diye merak edenler ubuntu-tr wikisinden bilgi alabilirler.

Yumulun...!

Acemi Penguen

2010-10-05T18:27:00.000+03:00

Geçen gün yaptığım bir hata yüzünden şu anda Ubuntu 10.04'e ulaşamıyorum. Nereden estiyse birden Arch Linux kurma isteği uyandı bende. Bir nevi şeytan dürttü denebilir.:) İndirmeye başladım. Sonra da adresindeki Arch Linux kurulum kılavuzunu okumaya başladım. Yazıcım olmadığı için sayfanın çıktısını alamadım o yüzden elle not almaya başladım. Küçük bir deftere aldığım notlar tam 7 sayfa tuttu. :) Arch Linux indikten sonra cd ye yaktım ve sistemi yeniden başlattım. Kurulum kılavuzunda belirtildiği gibi önce root girişi yaptım, tr-f klavye ayarı yapamadığım için q olarak kurulum yapmak zorunda kaldım tabi bu biraz zorladı. :) Sonra /arch/setup komutunu vererek kurulum betiğini başlattım. Cfdisk isimli konsol arayüzlü disk bölümleme uygulaması ile diskimin /dev/sda1 bölümünü biçimlendirmek istedim. Diğer disk bölümlerimde önemli dosyalarım bulunuyordu. Örneğin /dev/sda2 de bütün dosyalarım (müziklerim, videolarım, belgelerim...) bulunuyordu. Oraya hiç dokunmamalıydım. Ayrıca /dev/sda6 da Ubuntu 10.04üm bulunuyordu. Sadece sda1 kısmını biçimlendirdim. Fakat bir türlü biçimlendirdiğim disk bölümünü disk tablosuna yazamadım. Sonra yazmayı başardım. Fakat bir türlü diğer aşamaya geçemedim. Anlaşılan bir hata yapıyordum ama yaptığım hatanın ne olduğunu anlayamadım bir türlü. Uzuuun bir süre uğraştıktan sonra Arch kuramayacağımı kabul etmek zorunda kaldım. Sandığım kadar iyi değilmişim Linux konusunda demek ki dedim. Arch kurma sevdasını bir başka bahara bırakarak kurulum betiğinden çıktım.

Tabi artık /dev/sda1 bölümüm bulunmadığı için grubum da çalışmayacaktı. Ubuntu' yu çalışan cd olarak kullanarak yeniden grub kurabilirim diye düşündüm. Ama Ubuntu cdmi bulamadım. Sonra onu yeğenimde bıraktığım aklıma geldi. :) Bende en azından Ubuntu' yu tekrar açabilmek için yeni bir sistem kurayım ne de olsa yeni kurulan sistem grub kurulumu yapacak ve Ubuntuyu gruba ekleyecek dedim. Elimde Backtrack 4 cdsi vardı. Zaten Backtrack 'i de hep merak ederdim. Onu kurdum. Ama o da ne grub açılış ekranında Ubuntu var ama açılmıyor, hata veriyordu. Elle grub dosyasını tekrar düzenledim, sonra tekrar düzenledim, bir daha düzenledim.... Ama ne yaparsam yapayım bir türlü grub ekranında Ubuntu' m görünmüyordu. Anlam veremedim. En iyisi Pardus kurayım tekrar o Ubuntu' yu her zaman grub da listelemeyi başarıyor diye düşündüm. Pardus kurdum. Ama yine olmadı grub ekranımda yine Ubuntu görünmüyordu.

Sonra aklıma Gparted ile disk bölümlerini incelemenin, sorunun ne olduğunu anlamak için iyi bir yöntem olacağı geldi. Pardus' a Gparted kurdum ve Gparted açıldığında karşıma çıkan disk tablosunu görünce bir an dona kaldım. :) Ekran aynen aşağıdaki gibiydi.

Arch kurmaya çalışırken meğerse Ubuntumun bulunduğu /dev/sda6 bölümünü /dev/sda3 adı altında uzatılmış bir bölüm oluşturup onun altına taşımışım. Yani Ubuntum artık birincil disk bölümünde değilmiş. O yüzden de kurduğum Backtrack ve Pardus onu grub ekranına ekleyemiyormuş. :(

Şu anda tüm güncellemeleri yapılmış, sevdiğim ve sık kullandığım bir sürü yazılım yüklü, özelleştirmeleri yapılmış, temaları yüklenmiş, kusursuz çalışan Ubuntuma ulaşamıyorum. Bunun tek suçlusu da benim. Çünkü Arch kurmaya çalışırken, arka arkaya başarız olunca biraz paniklemiş ve dikkatsiz davranıp dokunmamam gereken disk bölümlerimi yanlışlıkla değiştirmişim. Şimdi gidip yeğenimin evinden Ubuntu 10.04 cdsini alıp tekrardan kurulum yapabilirim ama yaklaşıp 6 aydır kullandığım Ubuntunun tüm güncellemelerini tekrar yüklemek kotalı bir kullanıcı olarak benim için zor olacak. 10 Ekimde Ubuntu 10.10 çıkacak artık onu kuracağım bende. Bu arada da uzatılmış disk bölümü haline getirdiğim Ubuntu bölümümdeki dosyalarımın yedeğini almak için dün 6 adet boş dvd aldım. Bu gece şöyle güzel bir yedekleme yapacağım. :) Sonra da 10 Ekimde yeni Ubuntuya merhaba diyeceğim.

Tüm bu başıma gelenlere rağmen (ki dediğim gibi bunların tek sorumlusu benim) yine de Arch kurmayı istiyorum aslında. Belki şu yedeklerimi aldıktan sonra tekrar bir kurulum macerasına girişebilirim. :D Ne demişler yenilen pehlivan güreşe doymazmış.

Usb Lamba

2010-09-29T16:45:00.000+03:00

Uzun zamandır yapmayı düşündüğüm ama bir türlü elim değip de yapamadığım bir şeydi bu "usb lamba". En sonunda geçen gün biraz da can sıkıntısının yardımıyla aldım elime falçatayı, tornavidayı giriştim işe.

Ben genelde geceleri, evde herkes uyurken bilgisayar başında olurum. Her ne kadar herkesten uzak, minik odamda olsam da, odamdan süzülen ışık diğer odada uyuyanları rahatsız ediyor. Sadece ekranın ışığında el yordamıyla bir yerlere uzanıp, etraftaki nesneleri seçmeye çalışıyorum. Masaüstünde bir adet lambam var aslında ama onu açmam bile diğer insanları rahatsız etmeye yetiyor nedense. Daha önceleri "bi milyoncu" diye anılan bir dükkandan pille çalışan minik bir masa lambası almıştım. (bu tip abik gubik şeylere para harcamayı pek severim ben) Ama onu kullanmaya kalktığımda da pilleri benim uzun süreli çalıştırmalarıma dayanamayıp iflas ediyordu. Birkaç ay önce bir sitede nasıl usb lamba yapılacağına dair bir yazı okumuştum. Hep denemeyi düşünüyordum sonunda denedim ve mutlu sona ulaştım. :)

Şimdi yeterince boş zamanı olanlar ve canı sıkılanlar ile usb lamba yapımına başlayabiliriz. Öncelikle ben zaten var olan minik pilli lambamı usb den çalışacak hale getirdim. Yani tembelliğe kaçtım. Elinde böyle bir lambası olanlar deneyebilirler. Ancak olmayanlar bu adresi ziyaret ederek gerekli malzemeleri ve lambanın adım adım nasıl yapılabileceğini öğrenebilirler. Verdiğim adreste daha birçok ilginç proje mevcut. Böyle şeylere meraklı olanların hoşuna gidecektir diye düşünüyorum.

Benim pilli den usb'li ye çevirdiğim devşirme lambam:

Bu da mesai yaparken:

Tekrar Merhaba

2010-09-16T22:25:00.000+03:00

Merhaba. En son böbrek rahatsızlığımdan bahsetmiştim. Kimi blog yazarı ve okuru arkadaşlar da bazı önerilerde bulunmuş, geçmiş olsun dileklerini paylaşmışlardı yorumlarıyla. Hepsine teşekkür ediyorum. Şimdilik iyiyim, en son 3-4 gün önce tekrar bi yokladı böbrek ağrım ama acilde iğneyi yeyince hizaya geldi. :)

Son günlerde bu sayfada sizlerle paylaşmak istediğim birçok şey aklıma geldi ama bir türlü yazmak içimden gelmedi. Tembel bir blog yazarıyım ben, zaten izleyici oranlarımdan da belli değil mi? :)

Ama üzerimdeki şu tembelliği atmanın en iyi yolunun bir yerlerden yazmaya başlamak olduğunu düşündüm. Biliyorsunuz genel olarak Linux konulu yazılar yazıyordum. Son zamanlarda Linux konusunda pek ahkam kesmesem de, yine de aklımda yazılması gerektiğini düşündüğüm bazı konular var. Zaman zaman onları dile getirmeye çalışacağım. Linux konusunda oldukça bilgili blog yazarı arkadaşlar var biliyorum. Ben onlar kadar teknik bilgi birikimi olan, tecrübeli biri değilim bunun farkındayım. Ama yine de meraklı, kullandığı sistemi kurcalamaktan korkmayan, orta düzey Linux bilgisine sahip bir kullanıcı olarak elimden geldiğince yararlı olduğunu düşündüğüm paylaşımlar yapmaya çalışıyorum. Tabi burada "orta düzey" derken genel anlamda Linux dağıtımlarının hepsinden az çok anlayan birisi gelmesin aklınıza lütfen. Ben o kadar iddialı biri değilim. Henüz Slackware kullanmamış biriyim ben üzerime gelmeyin canım... :)

Kısacası tekrar buralardayım. Rahatsızlıklar, tembellikler derken blogcunun dönüp dolaşacağı yer blogudur deyip yine kendimi buraya attım. Herkese tekrar merhabalar diyorum.

Böbreğime Kum Doldu Atmaya Kürek Gerek!

2010-08-29T16:26:00.000+03:00

    Merhabalar... Birkaç gündür (aslında tam 6 gündür) böbrek rahatsızlığı yaşıyorum. Doktorun söylediğine göre kum döküyormuşum. Rahatsızlığın başladığı günden beri neler çektiğimi bu rahatsızlığı yaşamış olanlar iyi bilir. Dayanılmaz ağrılar, sancılar içinde kıvranıyorum günlerdir. Arada biraz iyi oluyorum, sancılar kesiliyor birkaç saat rahat veriyor şimdiki gibi, ama genel olarak hala düzelebilmiş değilim. Hem de sınav günüm yaklaşıyor olmasına rağmen.
   Zaten tek düşündüğüm sınav gününe kadar düzelmek. Final sınavlarına yine bir rahatsızlık yüzünden gidememiştim, bu sınavlara da gidemezsem 4 dersten sınıf tekrarı yapacağım 3. sınıfta ve bu benim içim hiç iyi olmayacak. Nasıl başarıyorum bilmiyorum ama sınavlar yaklaşınca ciddi sağlık sorunları yaşamaya başlıyorum. Bütün bir sene dana gibi sağlıklı olan ben, sınavlar gelip çatınca kendimi hastanenin acil servisinde buluyorum. Sakın psikolojiktir demeyin, kim duysa bunu diyor ama aslında psikolojik falan değil. Psikolojik bir durum olsa her sınavda böyle olurdu. 24 yaşında biri olarak şimdiye kadar sayısız sınava girdim bir çoğumuz gibi ve sadece 3-4 kez başıma geldi bu durum. Bu 3-4 kez de ne hikmetse hep AÖF sınavlarına denk geldi. Ben bir an önce bitireyim diye uğraşıyorum ya ondan oluyor sanırım. :) Neyse son günlerdeki durumum bu. Bir an önce iyileşeyim diye günde 4 litre civarında su içiyorum. Eş dost "şu otu kaynatsın annen iç iyi gelir" diyor, onu içiyorum. Gerçi eşin dostun tavsiye ettiği kaynatılmış otlar arasından hiçbirini içmedim şimdiye kadar. Benim midem kaldırmıyor öyle şeyleri. Bir tek limon ve zeytinyağı karışımını tavsiye etmişlerdi onu içiyorum sabahları aç karnına o kadar.
   Benim son günlerde yaşadıklarım bunlar. Aranızda böbrek rahatsızlığı yaşayan bu garibana tavsiyede bulunacak olanlar varsa buyursunlar. :)

Eskici

2010-08-12T19:35:00.000+03:00

Bir torba hayal kırıklığım var
Ya da ciğeri beş para etmeyen
Eski dostlarım...
Yakamdan düşmeyen hatıralarım,
Yarım kalan mutluluklarım,
Bitmeyen sevdalarım,
Gerzekçe umutlarım,
Yalnız geçen günlerim,
Gecelerim, aylarım,
Gözyaşlarım, Tanrıya yakarışlarım...
Ha bir de sonu gelmeyen pişmanlıklarım var
Alır mısın?

Birazda Kişisel...

2010-07-22T17:17:00.000+03:00

    Merhabalar. Genellikle Gnu/Linux konulu yazılar yazdığım bu blogda biraz da kişisel mevzulara yer vereyim istedim. Çevremde konuşacak, derdimi anlatacak, anlatsam da beni anlayabilecek insanlar bulamadığım için burada içimi döküp rahatlamak istiyorum. Senin içini dökmen beni zerre ilgilendirmez diye düşünenleri şimdiden uyarayım istedim. Bu bir serzeniş yazısı olacaktır.

    İlk serzenişim başka bir işte çalışacakken son anda aklımı çelip iş başvurusu yaptığım, işe alındıktan sonra 1 hafta çalıştırıp daha sonra da “sizin departmanda çok adam var bir kısmınızı çıkartıyoruz” diyerek beni işten çıkartan malum firmaya. Umarım batarsınız!

    İkinci sezenişim iki gündür beni rahat bırakmayan mide rahatsızlığıma. Ulan bi rahat ver be kardeşim yazın ortasında bu sıcakta hiç çekilmiyorsun söyleyeyim.

    Üçüncü sezenişim hem kendime hem de tüm insanlara. Yani beni tanıyan, gören, bilen tüm insanlara. Ulan niye beni tanıdıktan takriben 10 dakika sonra benim sessiz sakin bir adam olduğumu düşünüyorsunuz. Hatta düşünmekle de kalmayıp bunu yüzüme söylüyorsunuz. Tamam ben de biliyorum dışarıda biraz sessizimdir, hatta suratsızımdır ama bu benim genel görünüşüm. Yani ben insanları mutlu etmek için her dakika şakalar yapıp pişmiş kelle gibi gülemem ki. Siz yapabiliyor musunuz da bana laf söylüyorsunuz arkadaşım. İnsanlığa çemkirmem bittiğine göre geleyim kendime. Ulan sen de azıcık sırıt be Dozi... Ne yapalım halk bunu istiyor.

    Dördüncü ve son serzenişim de anneme gelsin. Midem düzelsin diye ne bulduysan içiriyorsun, umarım bu işin sonu cırcıra bağlamaz. (Son anda yazının içine etmesem olmazdı zaten)

Ha birde unutmadan bir serzenişte Ubuntuya. Gerçi bu yazımda Linuxtan bahsetmeyecektim ama aklıma gelmişken söyleyeyim. Ben Ubuntu ya e17 kurmak istiyorum. Ama Svn den değil. Çünkü denedim ve itiraf etmeliyim ki beceremedim. Enlightenment (e17) ı paketleyecek kişinin şimdiden heryerinden öpüyorum. (Böylece dozilog da ilk kez bir yazının sonu erotizme bağlanmış oldu.)

Düşünmeden...

2010-06-28T14:09:00.001+03:00

Hiç gözlerini kapatıp
Karanlığın koynuna attın mı kendini
Düşünmeden?
Ve sonra pişmanlık duydun mu içinden
Tüm yaşadıkların için?

Derbeder olup düştün mü yollara?
Amaçsızca dolaştın mı kırda, bayırda?
Sesini dinledin mi bir arının ya da sineğin?
Ya kendine baktın mı karanlık bir aynada?
Gözlerin izlerken dünyayı
Yüreğin neredeydi çocuk?
Kendine anlattıklarını dinledin mi hiç?
Hak verdin mi peki kendine?
Adımlarını hiç kocaman attın mı
Sıyrılmak için geceden?
Yüreğini koydun mu ortaya
Acır diye korkmadan?

Yaşadın mı çekincesiz bu hayatı,
Korkmadan, ürkmeden, saklanmadan?
Ne zaman cesur oldun ki sen
Aşık oluyorsun şimdi!
Sen gözlerini kapat,
Karanlığın koynuna at kendini
Düşünmeden...

Ölmedim!Tema Değiştirdim. Yazı Çızıktırıp Kaçtım!

2010-06-27T14:44:00.000+03:00

Siyah rengi severim. Uzun zamandır bloga birşeyler karalamıyordum en azından temayı değiştireyim dedim. Fena olmadı gibi. Ama farkındayım banner hiç güzel durmuyor. Daha aklı selim bir zamanımda onu da elden geçirmeyi düşünüyorum.

Uzun zamandır bloga birşeyler yazmıyorum dediğim gibi. Çünkü yazacak birşey bulamıyorum. Eskisi gibi Linux kurcalamalarımda pek yok artık. Gerçi Mert'in internet bağlantısı düzelse o zaman onun kotasız internetinin etinden sütünden yararlanacağım, Pardus, Crunchbag, hatta belki de Slackware ve Debian indireceğim onun bilgisayardan ama onunda internet düzelmedi gitti. Bir süredir aşırı yavaş çalışıyor interneti. Düzelirse o zaman yine Linux kurcalamalarıma döneceğim. Kendim indiremiyorum çünkü hem kotalı kullanıcıyım, hem de zaten kotamı aştım. :)

Biraz özel hayatıma girecek olursam, sınav sonuçlarımın açıklandığını öğrendim bugün. Zaten final sınavlarının cumartesi günü yapılanına girememiştim. Bu yüzden o derslerden direk kalmışım. Tabi Finansaldan kalmayı da unutmamışım. Neyse bütlere daha var çalışır hallederiz diyorum ama yakında işe başlayacağım, ayrıca KPSS ye gireceğim için ona da çalışmam gerekiyor. Anlayacağınız bu yaz benim için oldukça yoğun ve sıkıcı geçecek gibi.

Tüm bu yoğun günler gelmeden önce biraz kafayı dinlemek, uzak diyarlara gidip gezmek, tozmak, yüzmek, içmek istiyorum. Ama meteliğe kurşun attığım için (umarım doğru yazmışımdır bu deyimi) bunları yapmak şu an için hayal. İzmir de yaşayan biri olarak 3 senedir ayağım suya değmedi lan sevgili okur!

Neyse konuyu toparlayalım. Blogumun temasını değiştirdim, henüz ölmediğimi göstermek için (sanki çok merak edenimiz var ya) bir de yazı çızıktırdım, o zaman bu yazının bitme zamanı geldi demektir... Haydi eyvallah...!

Dünyanın Gece Alemi

2010-06-10T00:16:00.001+03:00

Orjinal Resim için: tıkırdatın.

Dünyanın uzaydan gece görünüşü. Özellikle Amerika, Avrupa ve Japonya ilk dikkat çekenler. Bu resim üzerine belki bir sürü yazı yazılabilir ama şimdi canım hiç yazı yazmak istemiyor. :)

Hoş Bir GTK Teması

2010-06-06T13:44:00.000+03:00

Linux dağıtımlarının en sevdiğim özelliği istediğiniz gibi kişiselleştirebiliyor olmanız. Gnome-look.org sitesinde bulduğum ve şu anda kullanmakta olduğum bir tema setini sizlerle de paylaşmak istedim.Tema setinin adı malys olarak geçiyor, buradaki bağlantıyı kullanarak temaya ulaşabilirsiniz. Tema dosyasının içinde Gtk tema seti ve ikon seti ile birlikte birkaç hoş masaüstü resmi de bulunmakta.

Ayrıca aynı temanın değişik sürümlerine de bu bağlantıyı kullanarak ulaşabilirsiniz.

Bu da benim ekran görüntüm:

Pardus 2009.2 Geliyor!

2010-05-21T14:15:00.001+03:00

Pardus 2009 sürüm yöneticisi Onur Küçük, geliştirici listesine 12 Mayıs tarihinde attığı e posta ile 2009'un ikinci güncelleme sürümü 2009.2 nin sürüm takvimini duyurmuş. (kaynak için tıkla)

Yapılan açıklamaya göre Pardus 2009.2 için sürüm takvimi şu şekilde:

Pardus 2009.2 Beta     21 Mayıs 2010
Pardus 2009.2 RC       28 Mayıs 2010
Pardus 2009.2             4 Haziran 2010

Bu duyuruyu görmeden önce ben de sistemimdeki Crunchbang'i silip yerine tekrar Pardus 2009.1 i kurmayı düşünüyordum. Böylece yine eskisi gibi Ubuntu+Pardus ikilisine kavuşmuş olacaktım. Ama biraz sabredersem yeni sürüm Pardus'u kurmak daha mantıklı olacaktır. Böylece bilgisayarımda yaptığım bir ton değişiklikten sonra (o sistemi kur bunu kaldır...) tekrar Pardusuma kavuşabilir ve finallerden sonra pisi paketi yapımını öğrenmeye çalışmaya :) devam edebilirim.

--------
Resmin kaynağı

Taze Ubuntu 10.04 LTS

2010-05-05T06:07:00.000+03:00

Taze taze bir Ubuntu ekran görüntüsü... Yakın zamanda elimden geldiğince bir tanıtım yazısı yazmayı düşünüyorum yeni Ubuntumuz hakkında. Ama şu anda çok uykusuzum. :)

GsAmsn Kabuğu

2010-04-18T17:42:00.002+03:00

Dün canım çok sıkılmıştı. Yapacak bir şey bulamayınca, birden aklıma severek kullandığım Amsn yazılımı için kabuk yapmak geldi. Daha önce hiç böyle birşey denememiştim. Zaten tasarım işinden de fazla anlamam. Ama daha önce yapılmış kabuk örneklerinden yola çıkarak, onların üzerinde çeşitli oynamalar yaparak yeni bir kabuk yapabileceğimi düşündüm.

Sonuç olarak aşağıdaki resimde gördüğünüz görüntüyü elde ettim. Aranızda GNU/Linux kullanıcısı ve tabi aynı zamanda Galatasaray taraftarı olanlar varsa buyursunlar kullansınlar.

GsAmsn kabuğunu indirmek için tıklayınız.

Kurmak için: Sıkıştırılmış dosyayı dizine çıkardıktan sonra, root haklarıyla /usr/share/amsn/skins dizinine taşıyın. Daha sonra Amsn yi açıp Hesap -> Kabuk seç yolunu izleyerek "gs" kabuğunu seçin ve "tamam" diyerek onaylayın.

Not: Temanın tüm özellikleriyle doğru görüntülenebilmesi için yukarıdaki işlemleri yaptıktan sonra amsn yi yeniden başlatın.

Hataları ve görüşleri bildirirseniz sevinirim. :)

Xmonad Deneyimim

2010-04-09T13:09:00.001+03:00

Xmonad Haskell dili ile yazılmış hafif bir X11 pencere yöneticisidir. En büyük özelliği ise pencere yönetiminde sergilediği "ekranı israf etmeme" felsefesidir. :) Ekranı en etkin şekilde kullanmak için pencereleri boşluk ve çakışma olmaksızın otomatik olarak ekrana döşer.

Kurulum:

Xmonad' ı sisteminizi kurmak için kullandığınız dağıtımın paket yöneticisini kullanabilirsiniz. Eğer kullandığınız dağıtımın paket yöneticisinde xmonad'ı bulamazsanız derleme yoluyla kurulum yapmak durumundasınız demektir ki şahsen ben daha önce denemiş fakat başarılı olamamıştım. :) Ben yaparım diyorsanız bu bağlantıya tıklayıp indirebilirsiniz. Ben Xmonad'ı CrunchBang'in depolarında buldum ve kurdum.

Kullanım:

Xmonad kullanımı klavye kısayollarına odaklıdır. Kullandığınız dağıtımda açılış seçeneklerinden (giriş ekranında) Xmonad'ı seçtiğinizde, muhtemelen karşınıza siyah ve bomboş bir ekran gelecektir. Xmonad'ı kullanmak için karşınızdaki siyah ve boş ekrana ALT+Shift+Enter tuş bileşimini kullanarak yeni bir konsol penceresi yaratın. Daha fazla pencereye ihtiyacınız varsa aynı tuş bileşimini istediğiniz kadar arka arkaya kullanabilirsiniz. Verdiğiniz her yeni pencere açma komutu sonrası Xmonad'ın pencereleri yan yana,alt alta.. bütün ekranı kullanacak şekilde dizeceğini göreceksiniz.

Alt+K ve Alt+m tuşları ile pencereler arasında geçiş yapabilirsiniz. Bir pencereyi kapatmak için Alt+Shift+C tuş bileşimini kullanabilirsiniz. Alt+P tuşları ile menüyü açabilirsiniz. Masaüstleri arasında gezinebilmek için alt+1,alt+2... gibi tuş bileşimlerini kullanabilirsiniz.
Xmonad'ı KDE, Gnome gibi masaüstü yöneticileri ile birlikte de kullanabilirsiniz. Kde+xmonad şeklinde arama yaparsanız hakkında bilgi bulabilirisiniz.

Xmonad Bileşenleri:

Xmobar: Xmonad için kullanabileceğiniz hafif bir bar uygulamasıdır.

Conky: Linux kullanıcılarının bir çoğunun yakından tanıyacağı sistem monitörü yazılımıdır. (1)

Bir kaç saat süren kurcalamalarım sonucu Xmonad ile ilgili edindiğim tecrübe şimdilik bu kadar. Daha ayrıntılı bilgilere ulaşmak için aşağıda vereceğim bağlantıları kullanabilirsiniz.

Xmonad ile ilgili kurcalamalarım devam ettikçe tecrübelerim artacaktır. O gün geldiğinde daha ayrıntılı bir tanıtım yazısı yazmak dileğiyle.

Yararlı kaynaklar:

Archlinux Wiki
Ubuntu-tr ilgili konu başlığı
Xmonad resmi sitesi
Ekşi Sözlük
Xmonad Ekran Görüntüleri
Haskell Wiki

Tema Değişikliği

2010-04-09T12:24:00.000+03:00

Ufak bir tema değişikliği yaptım. Yazılarım eski temada dar bir alanda kalıyordu. Şimdi daha ferah ferah bir görünüm oldu gibi. Bilmem siz beğendiniz mi? :)

CrunchBang Linux ve Değişen Bilgisayar Kullanımı Alışkanlıklarım

2010-04-07T01:54:00.000+03:00

Bugün bu sayfada sizlere GNU/Linux dünyasındaki yeni gözdem olan CranchBang Linux'dan bahsetmek istiyorum. CrunchBang Linux, Ubuntu tabanlı, sadeliği, hızı ve kullanışlılığı kendine amaç edinmiş bir dağıtım. Ben kendisini yaklaşık 1 ay kadar önce keşfettim.

GNU/Linux dünyasına ilk adımımı attığımda her yeni kullanıcı gibi beni cezbeden şey sistemin görsel açıdan güzel olmasıydı. Compiz ( ki 2007 de adısı Beryl idi) kullanmadan bilgisayarın tadını çıkaramıyordum. Her tarafta sallanan, uçuşan, kaçışan pencereler, saydamlıklar, paneller, eklentiler, masaüstü küpü, pencere büyütme-küçültme efektleri... Sonra biraz daha sade ve hızlı birşeyler aradım. Onu da Gnome'da buldum. O da yeterince hızlı ve sade gelmeyince Xfce kullanmaya başladım. Hatta bir aralar işi azıtıp bulduğum bütün masaüstü yöneticilerini ve pencere yöneticilerini kullandığım dağıtıma (ki bu genellikle Ubuntu oluyordu) kurmaya ve kullanmaya başladım. KDE, Gnome, Xfce, Openbox, Blackbox, E17, icewm... gibi masaüstü ve pencere yöneticileri denedikten sonra benim aslında sadelikten ve hızdan hoşlanan biri olduğumu fark etmeye başladım. Ya da zamanla bilgisayar kullanımında yaşadığım bir tür evrimdi bu. Artık bilgisayardaki günlük işlerimi en pratik yoldan nasıl yapabilirim diye düşünmeye başladım. Eskiden beri klavye kısayollarını kullanmayı seven biriydim. Genellikle bilgisayar başında keyifli birşeyler yapıyorsam (müzik dinlemek, video izlemek, yazı yazmak..) sandalyemi bilgisayarımdan uzaklaştırıp, klavyeyi çekebildiğim kadar kendime çekip fareyle hiç muhatap olmamaya çalışıyordum.

Neyse konuy çok uzattım sanırım. Özetle tüm bu süreç beni daha sade ve hızlı dağıtımları denemeye sevk etti. CrunchBang'i keşfedip hakkında güzel yorumlar okuduktan sonra kendisini kurmaya karar verdim. Kotalı kullanıcı olduğum ve kotamı zaten yeterince aştığımdan dolayı kotasız kullanıcı olan bir kurban aramaya başladım ve çok geçmeden bizim Mert'ten CrunchBang'i indirmesini rica ettim. O da kırmadı sağolsun. Kalıp dosyasını boş bir cd ye yazdıktan sonra karşımda CrunchBang'i buldum. Çalışan cd de dahi gayet hızlı çalışıyor gibiydi benim yaptığım testlerde. Çalışan cd de böyleyse kursam daha da hızlı olur bu deyip daha önceden bölümlendirdiğim diskime kurulumu yaptım. Artık Pardus 2009.1 e yeni bir komşu gelmişti. :)

Kurulumdan sonra sistem benim bilgisayarım için çok hızlı sayılabilecek bir serilikte açıldı. Hemen keşfe çıktım. İlk gözüme çarpan Türkçe desteğinin tam yerinde olmamasıydı. Ama o sorunları zamanla hallettim. Şu anda büyük oranda Türkçe olarak kullanabiliyorum. Öntanımlı olarak Openbox 3 pencere yöneticisi ile birlikte geliyordu. Daha önce Openbox'ı kullanmışlığım vardı ama ilk kez öntanımlı olarak kullanıyordum. İlk zamanlar biraz ters ve zor gelse de zamanla alışmaya ve alıştıkça sevmeye başladım. Masaüstüne bir sağ tıkla bütün menü karşıma çıkıyordu. Aynı menüyü Süper+ Space (boşluk) tuşlarını kullanarak da çıkarabiliyordum.

Conky öntanımlı olarak kurulu gelmekteydi. Ayrıca Conky yi özelleştirebilmek için CrunchBang forumundaki bu bağlantıdan pek çok örnek ayar dosyasına ulaşmak mümkündü.

Tint2 isminde gayet sade ama işini fazlasıyla yapan sadece birbirden çizgilerle ayrılmış 4 parçalı bir paneli vardı. Ayrıca Tint2 için de CrunchBang forumunda paylaşılan birçok ayar dosyasına ulaşmak mümkün.

Tüm bu kullanışı ve sade arayüz beni kendisine hayran bıraktı diyebilirim. Bilgisayarım şimdiye kadar hiç çalışamadığı kadar hızlı çalışıyor. Tabi arada yine Pardus ile birlikte görsel efektleri kullanmaktan da kendimi alamıyorum ama CrunchBang'in bana sağlamış olduğu bu sade ve hızlı arayüz beni çok mutlu etti.

Sanırım bundan sonra CrunchBang Linux ve benzeri hafif dağıtımlar bilgisayarımı daha uzun süre ziyaret edecek ve hatta devamlı kullandığım dağıtımlar arasında yerlerini alacaklar.

Unutmadan birkaç bağlantıyı da paylaşmak isterim:

CrunchBang Resmi Sayfası
CrunchBang Forum (İngilizce)
CrunchBang Wiki
İndirme Sayfaları
CrunchBang Linux Statler 10 Alpha 1sürümünün indirme adresi

Not: Merak edenler için kullandığım conky ve tint2 ayar dosyalarını da paylaşmak isterim.

Tint2 dosyam:
http://docs.google.com/View?id=dcgh6jzw_50fzjnzncj
Conkyrc dosyam:
http://docs.google.com/View?id=dcgh6jzw_49fjqgkdf9

Benden Selam Olsun Dozilog Beyine!

2010-04-03T09:58:00.000+03:00

Bugün ve yarın açıköğretim sınavları var kendisinin. Ben de dükkanı boş bırakmıyayım dedim. Gerçi aylak bakkal misali tabakları tartmaktan başka bir şey yaptığım yok ama. Evet ben de hiç bir bakkalda tabak satıldığını görmedim.

Benden selam olsun dozilog beyine!

Yaygara

2010-03-29T16:35:00.000+03:00

Derslerimin yoğunlaşmasından ötürü buraları boşladım biraz. Sınav telaşı bitince yine buralarda olacağım. O zamana kadar yine bir şiirle herkesi selamlarım. :)
-------------------------------

Ben sevdim mi
Sessiz sakin severim
Bağırmam dağlara taşlara
Delmem dağları Ferhat gibi
Düşmem çöllere
Kerem misali
Yaygaraya gerek yok!

Tadilat

2010-03-15T01:09:00.000+02:00

Sen gittin ya
Yüreğim tadilatta
Kimseleri almıyorum içeriye
Sağda solda kırık dökük sevgiler
Sevgilerin yanında yerde duran bir onur
Biraz şaşkınlık
Biraz da nefret var
Hepsi bu senden kalan geriye.

- Dozi -

Dozilog Seneyi Devriyesi ve Özeleştirisi

2010-03-13T15:07:00.001+02:00

Bir sene olmuş bu blogu açalı. İlk yazımı 4 Mart 2009 tarihinde yayımlamışım. Şimdiye kadar 91 yazı yazmış, toplamda 75 yorum almışım. Tabi bu sayılar bu blogda yazar olan herkesin toplam sayısı. Kendi yazılarım dışındaki ilk yazıyı Mert 6 Eylül 2009 günü yazmış. Yani istatistiklere bakacak olursak aslında pek becerememişim şimdiye kadar bu blog işini. Ama yine de vazgeçmemişim yazmaktan ve vazgeçeceğimi de sanmıyorum uzun bir süre daha.

11 Mart tarihinde buradaki yazıda Mert ayrı bir blog açtığını duyurmuştu. Arada burada da yazılarını okuyabileceksiniz ama artık ağırlıklı olarak yeni blogunda yazacaktır. Diğer yazarımız Merve artık yazmıyor zaten. Yine de yazarlığını kaldırmayacağım, belki bir gün yazar.

Aslında alışmıştım çok yazarlı bir blog olmaya. Kendim yazamadığım zamanlarda boş kalan blogun imdadına Mert'in yazdığı bir yazı koşuveriyordu. :) Ben de nede olsa yazan var gibisinden yan gelip yatıyordum. Tembelliğe alıştırdılar yani beni. :) Ama artık blogda aktif olarak yazı yazan tek adam kaldım diyebilirim. Bu yüzden de "yazmak zorundayım" hissini tekrar yaşamaya başlayacağım.

Tabi bu "yazmak zorundayım" hissinin kötü tarafları bulunmakta. İnsan içinden yazmak gelmeyince yazamıyor. Ama yazmak isteği uzun süre içinden gelmeyince, "yahu blog boş kaldı, okuyan yok ama yine de boş kalması da hoş değil, dur bakalım bir şeyler karalayalım" noktasına getiriyor ki, bu bazen tehlikeli. İsteksiz yazılan yazılar tatsız tuzsuz oluyor. İnsan kendi yazdığı yazıyı beğenmeyince diğer insanların beğenmesini beklemek komik oluyor elbette.

Yine de okunmayan bir blog yazarı olarak inatla yazı yazmaya, düşüncelerimi, bildiklerimi, yaşadıklarımı paylaşmaya devam edeceğim. Blogumun tepesindeki banner da gördüğünüz üzere internet, Gnu/Linux, Teknoloji, Edebiyat, Tarih, Kişisel, Güncel kategorilerinde yazılarla yoluma devam ediyorum. Beni takip eden, etmeyi düşünen ve takip ettiğim bütün blogculara teşekkürler...

Şahlanan Ekonomi Aşkına!

2010-03-12T03:38:00.000+02:00

Bugün biladerin bankada işi vardı. Akşamdan "abi beraber gideriz" dediydi, ben de "tamam" demiştim. Sabah gitmeyi planladığımız bankaya, uykuya düşkünlüğümüz nedeniyle öğleden sonra gittik. Perşembe günü buranın halk pazarı kurulur. Bu çevrenin en büyük pazarıdır. Çevre köylerden, ilçelerden birçok gelen olur buraya. Tabi bu insanlar gelmişken bankadaki işlerini de görmek isterler. Yani Perşembe günü bankaya gitmek için uygun bir gün değildir aslında bizim gibi sıra beklemekten nefret eden bünyeler için.

Neyse gittik bankaya baktık oldukça kalabalık. Numaratörden numaramızı aldık; 332! Seksen kadar kişi var önümüzde. Ben bari dışarıya çıkalım orada bekleyelim hem sigara içerim ben dedim. Çıktık dışarı bankanın duvarına yaslandık. Sigaramı yaktım derin bir nefes aldım ve tam karşımda duran bir adamın bana baktığını gördüm.

Gayri ihtiyari ben de ona baktım. Aradan çok geçmedi, "Şşştt bi sigara da bana versene" dedi. Normalde bana bu şekilde seslenen birine "bu son sigaramdı başka yok" derdim ama nedense bu sefer kısa süreli bir tereddüttün ardından cebimden paketi çıkarıp bir sigara da yaşça benden büyük olan "abi" ye uzattım.

Paketin içinden yavaşça sigarayı çekti ve yaktı. Bu sigara alış verişinden bir hukukumuz olduğu için yanıma yanaştı ve konuşmaya başladık. Son zamanların en fit konularından biri olan "Sigaralar da ne zamlandı be kardeşim" temalı konuyu başlattı. Hem benden sigara otlanıp, hem de böyle bir konuyu açması acaba çaktırmadan bana "enayi" mi demek istiyor diye düşündürttü açıkçası. Ama pek bozuntuya vermeyerek, " Evet abi, öyle, hıhı" gibisinden bir şeyler geveledim ağzımda.

Sonra bu hayat pahalılığında, ekmek parasını zor bulan insanların buna nasıl para bulacaklarını söyledi. Kendisinin de aylardır işsiz olduğunu anlattı. "Meslek ne abi senin?" diye sordum. "Ben karpuz, kavun gibi şeyler satıyorum, esnafım yani" dedi. "Ama artık satamıyorum mevsimi değil, mevsimi olan şeyleri de alamıyorum imkanım yok" gibisinden birşeyler anlattı. "Seyyar mısın abi sen?" diye sordum, "evet" diye cevapladı. Sonra çiftçinin de, küçük esnafında bitmiş olduğundan falan bahsettik.

"Ben aylardır 200-250 lira ile geçinmeye çalışıyorum, insanlar 700-800 lira maaşla geçinemediklerini söylüyorlar şükredeceklerine" dedi. "Abi bu hayat pahalılığında ne 250TL ne de 800TL kimseyi geçindirmez, açlık sınırı 900 lira zaten" dedim. "Sende haklısın, herkes bitik" dedi. Sonra okuyan çocuklarından bahsetti biraz.

O arada bilader bankaya girip sıranın kaç olduğun kontrol etti. Daha sonra da abinin çocukları babalarının yanına gelip sıranın geldiğini söylediler. Karşılıklı iyi günler diledik ve abi de bankaya girdi. Ondan beş dakika sonra da biz girdik ve işlemlerimizi halledip çıktık...

Eminim birçoğumuzun başına bu ve buna benzer durumlar geliyordur. En olmadı yolda yürürken iki insanın aralarında böyle konuları konuştuğunu duyuyorsunuzdur. Hatta sizin de başınızda geçim sıkıntısı vardır.

Ama bunları kafaya takmanın ne gereği var ki? Amaan boş verin! Akşam eve gittiğinizde tam da yemek saatinde bütün televizyon kanallarında, başrollerini bakanlar kurulu, başbakan ve milletvekillerinin paylaştığı çok güzel bir dizi var. İyisi mi onu izleyin de memleketin nasıl şahlandığını birincil kaynaklardan öğrenelim hep beraber...

4 Bin Yıllık Beyin!

2010-03-12T02:14:00.001+02:00

Az önce haberlere göz atarken, dumur olmama neden olan bir habere denk geldim. HaberTürk sitesindeki habere göre Kütahya Seyitömer höyüğündeki kazılarda, günümüze kadar bozulmadan kalmayı başarmış insan beyni bulmuşlar. Daha önce de aynı bölgede 4 bin yıllık tohum bulunmuş ve bu tohum çimlendirilmişti. 4 bin yıllık insan beyinlerinin günümüze kadar bozulmadan gelmesini sağlayan şeyin bölgedeki bor madenleri olduğu saptanmış. Beyin kalıntılarında DNA ve sıvı örneklerine rastlanmış.

Bakalım bu kalıntılardan ne gibi bilgiler elde edilecek?

Şey Bey

2010-03-11T15:50:00.002+02:00

Şey Bey isminde bir blog var. Ben açtım. Dozilogdaki yazarlığım devam edecek ama kişisel yazılarımı, ufak tefek hikayelerimi orada yayınlıyacağım. Orada birileri varsa, beni okuyan falan, buradan da okuyabilir artık.

Ayıp Oluyor

2010-03-09T07:36:00.003+02:00

Ayıp oluyor.

Mesela teyzeme ayıp ediyorum. Adalet teyzeme. Yıllar var gitmiyorum kadının evine. Ben köyü sevmediğimden gitmiyorum ama o onu sevmediğimden gitmediğimi sanmaya başladı artık. Teyzeoğluna da ayıp oluyor. Çocuğa sitem ettim geçenlerde bize gelmiyorsun ki sen ben neden size geleyim dedim. Geldi çocuk bizde kaldı. Ben hala gitmiyorum onlara. Amcaoğluna da ayıp ediyorum hatta belki amcama da. Geçenlerde amcamlara uğradım ısrarla geç içeriye bir otur dediler. Birden çok işim ve acelem olduğu yalanını kıvırdım, girmedim. Halbuki amcaoğlu bize geliyor kalıyor. Ben yıllardır gitmiyorum. En son geçen bayram gittim ve yine içeriye geçmedim. Ondan önceki bayramlarda da gitmedim. Ayıp oluyor mesela Okan Hoca'ya da ayıp oluyor. Sanki bana kitap verirse onun faydasına olacak. Benim faydama olacak ama gitmiyorum uzun zamandır. Hocam bunu okuyorsan bir açıklama yapmak istiyorum: O gün dişçide sandığımdan çok daha fazla bekledim. Yedide çıkabildim dişçiden o saatte de gelemeyeyim dedim. Peki sonra neden gelmedim. Orası benim eşekliğim :)

Dayıma da gitmem lazım. Adam her fırsatta "Mert ne yapıyor?" diye soruyormuş. Şu anda resmi olarak ailemizin en büyük üyesi, bir ara gidip görmem lazım aslında onu da. Özer Abime işim düşmese gitmeyeceğim neredeye :) Param bitince gidiyorum "abi varmı iki üç liran" diye.

Tam sefa pezevengiyim! Koca gün oturup çay içiyorum evde, müzik dinliyorum. Arada Çağdaş'la buluşuyorum PES oynuyoruz arada Özgün'le.

Bu arada, dün Özgün'le Barça-Madrid maçı yaptık 8-2 yenildim :) Tek tesellim hemen yanımızda oturan Çağdaş'ın da aynı skorla 8-2 ile fark yemesiydi. Yoksa dilinden düşürmezdi :)

Ayıp oluyor Ziraat Bankası'na da ayıp oluyor. İki aydır dilekçe vereceğim sözde. Her ay kredimi on lira kesintili alıyorum iki aydır dötümü kaldırıp bir dilekçe vermedim diye. Ayıp valla ziraate de ayıp.

Ulan babama da ayıp ediyorum ben! Sakarya'dayken telefonla falan konuşuyorduk adamla inan daha çok görüşüyorduk. Geldim evime bir gidip babamı görmüyorum.

Anneme de ayıp ediyorum. Hadi onu her zaman görüyorum tamam da sürekli para tırtıklıyorum kadından.

Farkettim de ne şerefsiz adammışım ben :D

Sonunda Biz de Teknolojiyi Yakaladık, Gibi gibi...

2010-03-09T00:31:00.000+02:00

Uzun zamandır eve uydu bağlatmayı istiyordum. Ama ülkemizin genel sorunu olan nakit sorunu benim de yakamı bırakmadığı için uydu alıcısı almak hayal oluyordu tabi. Aslında taksit usülü pek tabi alabilirdim ama kredi kartımın bulunmaması ve kendimin de borçla iş yapmaktan nefret etmem dolayısıyla pek yanaşmıyordum. Bir gün elimiz bolarınca alırız nasıl olsa acalesi yok diyordum.

Sonra bir gün annem panik içinde beni uyandırdı. Sabah sabah uykulu gözlerde annemin yüzünü seçmeye çalışırken söylediklerine kulak kabarttım. "Televizyon göstermiyor oğlum" diyordu. "Besleme ünitesini kontrol et kablo yerinden çıkmıştır" dedim başımdan savarcasına. Annem gitti, dediğimi denedi ve geri geldi. Sonuç: televizyonumuz sadece karınca gösterme konusunda ısrar etmekteydi.

İstemeyerek de olsa yerimden doğruldum, içimden televizyona sayıp söverek besleme ünitesini, kabloları, görüntü ayarlarını, kanalları kontrol ettim. Ama ne yaparsam yapayım televizyonda tek gördüğüm şey karıncalardı.

Sinirle evin üstüne anteni kontrol etmeye çıktım. Önce kabloları kontrol ettim, herhangi bir terslik yoktu. Anten döndü heralde dedim. Başladım anteni bir o yana bir bu yana çevirmeye. Her çevirişimde de artık kanıksanmış söz öbeğiyle anneme sesleniyordum; "tamam de!" Ama annem tamam demiyordu. Benim annem "tamam" demeyi bilmiyormuydu.! Bildiğim kadarıyla biliyordu. Özür dilerim konunun bir tarafına koduk sanırım. Neyse efendim o gün iki saat civarında antenle uğraştım. Tüm kabloları söküp oksitlenmiş yerlerini yeniledim. Belki lazım olur diye atmadığım eski antenimi denedim olmadı, tekrar diğer anteni denedim yemedi. En sonunda sinirlendim ve antenlerden birini tuttuğum gibi yere çarptım ve sinirimi alamayınca tekmeyi koydum. Garibim merdivenlerden aşağıya tıngır mıngır yuvarlandı gitti. Tabi bu kadar agresif bir tavır karşısında çok kırıldı.

Antenin birini böylece ebediyete yollarken diğerinin de aslında çoktan öbür tarafa göçmüş olduğunu anladım. İşte bu hikayemizin sonunda da uydu alıcı almaya karar verdim. İlginçtir yarın geleceğiz demelerine rağmen aldığım günün akşamına doğru montaj elemanları kapımızı çaldı. Şu anda en küçük rüzgarda cızırdamayan, karıncalı, karartılı, gölgeli, zıplamalı, hoplamalı atraksiyonlara hiç girmeden efendi efendi istediğim kanalı gösteren bir televizyonumuz var evde. Mutluyum ne diyeyim. Keşke daha önce alsaymışım boşuna işkence çekmişim her rüzgarlı havada.

Evet biz de böylece evdeki ilk önemli devrim olan internet devriminden yıllar sonra uydu devrimini de gerçekleştirmiş bulunmaktayız. Yalnız şimdi bu uydunun kumandasını kullanmayı anneme nasıl öğreteceğim onu düşünüyorum kara kara. :)

gogopavırrencırs!

2010-03-08T07:33:00.011+02:00

Az önce bir video'ya denk geldim. Benim çocukluğumun en meşhur çocuk programlarından "Power Rangers"ın introsu. Zorladım kendimi sonuna kadar izledim. Tüylerim diken diken oldu ne kadar aptalca bir şeymiş :) Ve zamanında büyük bir zevkle ve hatta evdeki divanın üzerinde tepine zıplaya izlerdim ben o programı :) Power Rangers'taki karakterlerin ikisi kızdı hatırlıyorum. O kızlar yüzünden ben çok uzun bir süre sarı hiç bir şey giymedim üzerime. Pembe zaten olmazdı delikanlıyı bozardı henüz bir metre olan delikanlıyı acaip bozardı. Ben yeşil olan pavır rencır olurdum, dozi kırmızı olurdu (hep en iyisini kapar zaten büyük ya) oyun oynardık. Programı izleyebilmek başarısını göstermekle yetinmez program bitince de pavır rencırs temalı oyunlar oynardık. dozi uzun süre oynamadı tabi :) Beş yaş fark "ulan n'apıyorum ben" dedirtti muhtemelen ona. Ama o da zamanında "Kara Şimşek" için en az benim çıldırdığım kadar çıldırmıştır. Kızkardeşim "Teletabiler" için deli oluyordu. Şimdiki çocuklar da "Ben Ten" izliyor bu hep böyle gidecek.

Power Rangers İntro videosu

Eve Gitmek

2010-03-07T11:46:00.003+02:00

Eve gitmek,yemek yemek, bir film açıp izlemek, kitap okumak, çay içmek, kendi yatağında o rahat yatağında on iki saat uyumak, annesini görmek, belki biraz ders çalışmak, müzik dinlemek, bir şeyler karalamak, pencereden bomboş sokakları izleyerek bir sigara içmek, biraz gitar çalmak, internette zaman öldürmek... Mert'in aklından bunlar geçiyordu. Görüldüğü üzere eve gitmek için yeterince haklı sebebi vardı. Ama abisinin ve teyzesinin de kal demeleri için çok haklı ve geçerli bir sebepleri vardı. Saat üç olmuştu. Hırlısı vardı hırsızı vardı. Bir haklı sebebpleri daha vardı. Teyze hstaydı. Midesi ağrıyordu. Çok feci ağrıyordu ve bu her halinden belliydi. Hastaneye götürülmesi gerekebilirdi. Ama düşüncesiz ve bencil kahramanımız Mert illa da tutturdu gideceğim diye. "Geçmiş olsun teyze hadi iyi geceler" dedi ve çıktı. Merdivenlerden indi, üzerinde gereksiz, yersiz bir neşe vardı. Daha on dakika önce abisine moralinin bozuk olduğunu söylüyordu ama şimdi, on dakika sonra, sessiz sessiz ıslık çalarak boş sokaklarda yürüyordu. Aptal köpek yine peşine takılmıştı. Bir bacağı kimbilir ne şekilde kopmuş, ufak tefek, siyah renkli bu zavallı yaratık teyzesinin evinin hemen altında kuytu bir yer bulmuştu kendisine göre. Orada yaşıyordu. Bir kaç kez bu köpeğe bir isim bulmaya yeltenmişlerdi Mert ve abisi Özer. Uygun birşey bulamamışlardı. Ben ondan "Aptal Köpek" diye bahsedeceğim.

Bu köpek aptal. Ne zaman o merdivenlerden birisi inse, yürümeye başlasa peşine takılıyor yürüyen kişinin. Herhalde o zaman hatırlıyor aç olduğunu. Yürüyen kişinin peşinden koşturup bulduğu her çöplükte yiyecek bir şeyler arıyor. Eğer o yürüyen kişi ilçenin dieğr ucuna kadar yürüse bu Aptal Köpek de takip eder onu. Belki de aptal değil. Belki de kurnaz bir dilenci. "Görüyorsun ya, ben de açım" diyor sürekli. "Hani yiyecek bir şeyler versen hayır demem" diyor.

Mert ona şimdiye kadar hiç yiyecek vermedi. Bu sefer de vermedi. Üzerinde gereksiz neşesi, sırıtan bir yüzle yoluna devam etti. Hastanenin önüne geldiğinde bir sigara yaktı. Sigaraya başlayalı çok olmuyordu. Ama başlamasının birinci haftasından beri bırakacaktı sözde. Şimdi yine onun hesabını yapıyordu. Uun uzadıya paketteki sigaraları saymadan göz kararı belirledi sigara sayısını. Demek ki bugün on tane içmişti. Yarın sekiz tane içseydi. Sonraki gün yedi tane... Klasik azaltarak bırakma yalanını atıyordu bu sefer de kendine. işin ilginç tarafı attığı yalanlara inanması. Şu anda gelmeyi çok istediği evinde masasında oturmuş birşeyler zırvalarken bile inanıyor bırakacağına. "Bırakacağım" diyor hala.

Mert hastaneyi geçince sola döndü. Oturdukları ilçenin en meşhur parkının önünden geçerken parktaki güvenlik görevlilerini uyanık görünce şaşırdı. Teyzesinin evinden çıktığından beri ilk kez uyanık insan görüyordu. Parkın önüne park etmiş arabalar vardı. Hep olurdu zaten. Genelde de bu arabaların bazılarında bira içen adamlar olurdu. Mert arabaları tek tek gözden geçirdi. Demlenen yoktu bu gece. Sonra bir şey hatırladı. Teyzesinin evine gelirken gördüğü iki çocuğu hatırladı. Sitenin duvarına oturmuşlardı. Birisi diğerine dert yanıyordu: "İsmail dedim ben de kendi kendime, ulan dedim bak işte senin arkadaşların da böyle adamlar dedim..." Mert onları ilk gördüğünden hiç önemsememişti. Yanlarından geçip gitmişti. Şimdi neden bu sahneyi hatırladığına kendisi de bir anlam veremedi.

İsmail çok büyük ihtimal uyumaktaydı. İsmail'in dert yandığı arkadaşı da uyumaktaydı. İsmail'e kazık atan "böyle adamlar" olan insanlarda uykudalardı kuvvetle muhtemel. Mert uyanıktı. Abisi de uyanıktı, annesinin başına bekliyordu. "Ihlamur, adaçayı gibi bir şeyler kaynatayım belki iyi gelir" diyordu annesine. Konuşmaya mecali olmayan annesi zar zor "yok istemem" diyordu. Aptal Köpek de uyanıktı. Bir hafta on gün önce Aptal Köpek'i döven Zeyna isimli köpek de uyanıktı. Kaldığı evin arka bahçesindeydi, yan bahçedeki köpeğe havlıyordu. Zeyna'nın havlama sesiyle Faruk Hoca bir an için uyanıyordu. O bir ana insanüstü bir çabayla çok fazla küfür sığdırıyordu. Faruk Hoca'nın oğlu Mert, hikayemizin kahramanı Mert eve varmak üzereydi.

Kapının önüne geldiğinde Aptal Köpek hala Mert'i yalnız bırakmamıştı. Mert apartmanın kapısını açtı, içeriye girdi, kapıyı kapattı. Aptal Köpek " Ne yani, yemek yok mu?" der gibi bakıyordu. Mert asansörü çağırdı. asansör zemin kata inene kadar bir kaç küçük daire çizdi yürüyerek. Aptal Köpek hala kapının dışından ona bakıyordu. Mert asansöre bindi. Beşinci kata çıktı. Evine girdi. Aptal Köpek ne yaptı bilmiyorum. Ama ertesi sabah Özer Abi ve annesi hastaneye gitmek için merdivenlerden indiğinde onların da peşine takılacağı kesin.

Mert içeriye girdi. Bilgisayarın düğmesine bastı. Annesini dürtüp geldiğini bildirdi. Annesi de "iyi tamam" anlamına geldiğinden kimsenin şüphe etmeyeceği şekilde homurdandı. Mert'in anneannesi, annesi ve kız kardeşi; yaş ve hatta kuşak sıralamasına göre dizilmiş uyuyorlardı. Evin erkeği Mert uyanıktı. Onları tehlikeler karşı koruyorlardı. Sabah ezanı okunana kadar uyanık kalacaktı, sonra uyuyacaktı. Çok geç uyanacağı için sabah bakkala annesi gidecekti. Evde su bitmişti, su istenecekti ve Mert uyuyor olacaktı. Ama şu anda çok soylu duygularla ailesini koruyordu! Mutfağa gidip yemek yedi sonra. Müzik dinledi, boş sokakları izleyerek sigarasını da içti. İstediği herşeyi yaptı. Aferin ona!

Mert Bugün N'aptı?

2010-03-04T04:40:00.002+02:00

Çok merak ediyorsunuz biliyorum. Mert bugün hiç bir halt yapmadı. Mert genelde hiç bir halt yapmıyor. Mert aylağın teki. Ayrıca Mert bu blog mulog işlerinden pek anlamıyor... Mert gecenin bu saatinde yapacak birşey bulamayıp bir yazı yazmaya karar verdi. Bir başlık attı, yazmaya başlayacaktı ki vazgeçti. Ama yanlışlıkla entıra bastı! Kaydınız başarıyla yayınlandı!

Mert sadece başlıktan oluşan yazısını silmeye çalıştı. Beceremedi. Ama yazmayı düşündüğü şeyi yazmaktan da vazgeçmişti. Ulan n'apsam n'apsam derken "bari konuyu değiştireyim bozuntuya vermeyeyim" gibisinden parlak bir fikir geldi aklına. Alın işte şimdi de konuyu değiştiriyor!

Ama tuhaf bir his he. Tavsiye ederim. Hani birileri yemek yiyordur sana da "gel yi" diyip duruyordur ya. Hani sen de "yok tokum" diyorsundur ya. Hani o birileri de "ağzını bulaştırdın mı yirsin ehe ehe" der ya hep. İşte öyle bir şey. Ağzımı bulaştırdım artık, yazmak istiyorum.

Issız bir adaya düşsem yanıma alacağım üç şey ne olurdu acaba? Konuyu iyi buldum, çok güncel...

Yok yok. "Yumurta mı tavuktan çıktı tavuk mu yumurtadan?" tartışmasına son noktayı koyayım en iyisi ben. Bence tavuk yumurtadan çıktı! Nokta!

Mert'in Hayali Dostlar Mekanı

2010-03-02T01:16:00.003+02:00

Tükürüklerimden bir deniz yaratacağım yakında. Sigara izmaritlerinden bir plaj da yaparım yanına. Pek rağbet gören bir koy olmaz. Pis kokar muhtemelen ıslak izmarit işte. Denizi de pek hijyenik olmaz tabi ki. İnsanlar oraya gelmek istemezler. Şezlonga uzanıp güneşlenmek falan... Zaten büyük ihtimal her daim kara bulutlar dolanır benim denizimin üstünde, isteseler de güneşlenemezler. İsteseler derken kast ettiğim topluluk koku alma yeteneğini kaybetmiş insanlar. Kötü kokar demiştim. Çok zorlayıp kurcalayınca saçlarım dökülebiliyor. Madem bir deniz yarattım dökülen saçlarım da denizin yosunu olur. Hatta daha da iğrençleşeyim göz çapaklarımı doğru kimyasalları kullanırsam sertleştirebilirim belki, bilirsiniz çapak denilen şey yumuşaktır elde dağılır.
Yanına da bir otel dikerim denizimin. Hayal kırıklıklarımdan ve başarısızlıklarımdan. Devasa birşey olur. Yapı malzemesi hayal kırıklığı ve başarısızlık olan bir bina tabi ki kasvetli bir yer olur.
Otelin personeli olmalı. Daha önce yazdığım ve de pek bir halta benzemeyen hikayelerimdeki karakterleri çalıştırırım orada. Zaten onlar da genelde benim gibi tiplerdi. İşsizdiler, mutlu olurlar. Salih orada çalışır Sabri, Halil, yaşlı ve ismini koymaya tenezzül etmediğim amca, küçük ve ismini koymaya tenezzül etmediğim kız... Hepsine bir iş bulurum.

Kimse gelmez iğrenç denizime ve onun hemen yanındaki kasvetli otelime. Herkes, herşey bana hizmet eder. Otellerin kral daireleri olur. Orada kalırım, iğrenç denizime girerim günde bir kez. Şezlonga da uzanırım. Otelime, daireme dönerim. Tüm personelin eli ayağı titrer. Yiyecekler içecekler getirilir önüme. İştahla yerim. Oturur televizyon izlerim, bir lig maçı belki... Ya da güzel bir filme rastlarım televizyonda, hani sağ üst köşede "TV'de ilk kez" yazan filmlerden birine. Zaman öldürürüm.
Daireme çıkarım. Tükürükten denizime bakan cama yastlanırım. Orada bir yerde bir sehpa vardır herhalde, sehpaya çayımı bırakırım. Bir sigara yakarım. Afiyetle zehirlerim kendimi. Sonra izmariti aşağıya atarım. Düşüşünü izlerim, yere çarpana kadar bakarım. Sonra da tükürürüm. Bir kez daha tükürürüm.

25.02.2010

2010-02-25T03:16:00.002+02:00

*Bu bir günlük yazısı olmayacak.
*Bu bir "ney" yazısı olacak inan bilmiyorum.
*Ezan okunsa da yatsak...
*Yarın dişçiye gideyim ben en iyisi. Geçen cuma gününe randevu vermişti dişçi ben bu perşembe gitsem diyorum. Gerçi hemen her gün yarın gideyim artık diyorum da.
*ÜÇ Kilo Bi'minyoon!
*Yeniden öss'ye gireceğimden haberdar mısınız siz bakayım? Değilsiniz. Ayrıca ben de öss'ye girmeyeceğim lys mi ne olmuş artık ona gireceğim.
*Dün oturdum biyoloji çalıştım.
*Vücudumuzun çook büyük bir kısmı su! Sudan sonra en büyük kısım protein! Zaten insan vücudundaki organik bileşiklerden en fazla yapıya katılanı da protein. Yağları "depoluyos" karbonhidratı da yakıp "koşuyos".
*"Neden et yemiyoss"
*Seviyorum ulan Gollum'u.
*Bildin mi Gollum'u? Diğer "ismisi" de smiyegol! Yani böyle okunuyor nasıl yazılır tam bilmiyorum.
*O değil de "yavuşak kerim" "breyvart"a kötü film diyor! Yetmiyor "vilyım volıs"a da korkak tırsak gibi şeyler söylüyor haaşaa!
*Taktir-i İlahi! diye kestirip atmak istemişimdir hep. Öyle fırsat çıkmadı karşıma. Birisi olayı anlatsın anlatsın, "taktirilahi bilader, n'apcan" diyeyim. İstiyorum yaa!
*Kızıkcıklar oldu mu selelere doldu mu lan dozi?
*Lan deme lan babam kızıyo' lan!
*"Pazar Sevişgenleri" tarzı bir yazı oldu ya dur bakalım. Ben de Met-Üst olacağım.
* http://www.ayrinti.net/nietzsche/yazi/metin-ustundag.htm#biri
Abicim sen şu tepedeki bağlantıyı tıklanabilir hale getirebilirsin, bilirim gözü karasındır, taşı sıksan suyunu çıkartırsın, bilirim! Hatırlar mısın dozi, yukarıdaki bağlantıda verdiğim yazılardan "biri ile öbürü" isimli olanı beraber okuyup yarılmıştık "ahaha sofrada kuş sütüyle arı çükü eksikmiş" diye :)
*isteen ekliyeblr!
*Nefret ediyorum senden "isteen ekliyblr" kişisi!
*Biliyorsun değil mi o kızı? feysbuk illetinde üyesi olduğunuz gruptan gelen gönderinin altına bu yorumu yapan o kızı? isteen ekliyblr! sitröen!
*Re telimi koparttım geçen gün. Slap atıyordum deli gibi ahaha, çok deli de basçıyımdır bilirsin, koptu tel azizim :)
*Şimdi işin yoksa yeni tel alacağım diye bi'sürü para bayıl :(
*Torbalı'da bir tane türkü bar var. Arada oraya gidiyoruz arkadaşlarla. Canlı performans türkü söyleyen bıyıklı bir amca var. Adamın repertuvarı çok geniş, ansiklopedi gibi birşeyle dolaşıyor, hangi türküyü istesen söylüyor. Ama sesi haddinden fazla kalın. Her oraya gittiğimde "İşte gidiyorum çeşmi siyahım" isimli ya da ismi başka birşey olan ama içinde bu sözün geçtiği türküyü istemek geliyor içimden. Ama ses kalın haco! Dedim ya. İstemiyorum o yüzden. Çok ilginç di mi?
*İki ay önce bir parfüm almıştım kendime, ismini cismini bilmiyorum. Güzel kokuyordu aldım. Bitti şimdi o, 13 Lira da ona bayıl! Of ulan!
*Pinti miyim ben "azcık"?
*Hayır değilim, benim babam işçi memur!
*Ama ben babamdan para almıyorum. Kendi harçlığımı kendim çıkartıyorum meşru yollardan!
*Öğrenim kredisi alıyorum. Hiç bir yerde de çalışmıyorum komple aylağım ben.
*Madem işim gücüm yok bari iki üç bişeyler çizittireyim bloğa demi? O da yok. Sallandıracaklar benim gibi iki tanesini bak ... Tamamlayamadım cümleyi, tavsiyelere açığım.
*Off beee! Sıkıldım beeee! demek istiyorum kızkardeşceyzim blogumuzun en aylak yazarı Merve gibi.
*Ama o çok güzel bir tonlamayla söylüyor bunu.
*Hopdiri diri dattiri dittiri dom, ben yarimi seviyom.
*Çay içmeliyim. Hemen, şu anda, şimdi!
*Hayde görüşürüz koçum, iyi sabahlar...

Bugün Ne Halt Öğrendim? -1

2010-02-14T22:18:00.001+02:00

Yaşam nedir? Yaşam denilen bu ince uzun yolda... Şaka şaka! Efendim “Bugün Ne Halt Öğrendim” adını verdiğim bir tür yazı dizisi hazırlamaya karar verdim. “İnsan oğlu bu, her gün yeni bir halt öğreniyor!” mantığıyla yola çıktığım bu yazı dizisinde öğrendiğim (ya da öğrendiğimi sandığım) konuları dile getirerek sizlerle paylaşmak istiyorum. “Paylaş hemşerim ne paylaşacaksan!” diye çemkirenler için işte ilk maddelerim.

*Ben bugün Sevgililer gününde Kordon boyuna inmemek gerektiğini öğrendim. Yoksa adım başı önünüze atlayan çiçek satıcılarından, orda burda uçuşup duran kalp şeklindeki balonlardan, “Sevgililer gününde tek başına sap gibi geziyor, yazık!” bakışlarından, sarmaş dolaş çift görünce önlerine atlayıp onları mekanlarına çekmeye çalışan, bu arada sizin yüzünüze dahi bakmayan kafe ve restoran çalışanlarından dolayı cinnet getirmemeniz ermiş olduğunuza delalet olabilir.

*Ben bugün Hilton oteli ile Alsancak limanı arasının göründüğü kadar yakın olmayabileceğini, bazen bir şehrin merkezinde bir tek internet kafeye dahi rastlayamamanın normal bir durum olabileceğini, uzun bir yürüyüş sonucu rastlanılan tek internet kafeye sırf inat olsun diye (artık kime inatsa) girilmeyebilineceğini bizzat deneyerek öğrenmiş bulunmaktayım.

*Bir dershanede iki ders arasının 4 saat boş olabileceğini, “Lan ben bu kadar süre nasıl oyalanacağım, eve gitsem vaktinde geri dönemem” diyen işbu bünyenin, zaman geçirmek adına yukarıda sıralanan abuklukları yapabileceğini, nihayetinde dolanıp durarak zaman geçiremeyeceğini anlayan şahsın bir adet “Uykusuz” alarak dershane kantininde ilk sayfasından son sayfasına kadar başını neredeyse hiç kaldırmadan dergiyi okuyup bitirebileceğini, bütün bu aksiliklere rağmen derginin içinden çıkıveren Fırat çıkartmalarının yüzde bir tebessüm yaratabileceğini öğrendim. Arz Ederim...!

28 Ocak Tarihli Günüm

2010-01-28T20:37:00.000+02:00

Uzun zamandır elimde okuyacak kitabımın kalmamasından şikayetçiydim. Şimdi ise okunmayı bekleyen 3 kitap ile başbaşayım.

Günlerdir tüm ülkeyi etkisi altına alan soğuk havalarda hep dışarıdaydım, bugün ise İzmir de daha önceki günlere göre gayet ılık bir hava vardı ve ben dışarıya çıkacak bir bahane bulamadım. :)

Ders çalışmaya heveslenip kitabımı açıyorum ama en fazla yarım saat ders çalışabiliyorum.

Bütün gün uykulu uykulu geziyorum. Ancak gece olup başımı yastığa koyunca uykum kaçıyor ve saatlerce uyumaya çabalıyorum. Sabah kalkınca da yine sersem gibi oluyorum. Bu da bir kısır döngü olarak devam ediyor hayatımda...

Sürekli bloga yazı yazmak için fikirler üretiyorum ama ürettiğim fikirlerin hiçbiri yazıya döküp yayınlamıyorum. Sanırım çok tembelleştim ben son zamanlarda.

Bu arada sanırım klavyem bozuldu. :) Evet evet, klavyeyi yerinden kıpırdatınca numlock ışığı sönüyor, tuşlar çalışmıyor. Sanırım kablosunda bir sorun var. Kabloyu oynatınca klavye çalışmıyor, ama kabloyu harekete geçirmezsem gayet güzel çalışıyor. Sanırım 4 yaşındaki yeğenimin marifeti bu. Dün klavyeyi çekiştirerek yerinden çıkartmaya çalışırken bulmuştum onu. :) Neyse böyle idare edelim bakalım şu üzerime çöken tembellikten kurtulabilirsem bir ara klavyemi değiştiririm artık.

Bak Koçum!

2010-01-11T21:29:00.002+02:00

Bugün dozi'yle beraber çok koşuşturduk yorulduk... Bir halt da geçmedi elimize. Benim geçti aslında 200 lira geçti elime ama dozi tırt :)

Sabah 10buçuktaydı abimlere gittim. Uyandırdım abimi, bir melek gibi uyuyordu... Ama kıyamadım demiyorum bak gayet kıydım ve uyandırdım. Kalktı, hazırlandı falan. Sonra başladık çook uzun sürecek maceramıza. Ejderhalarla savaştık! En yüksek kulenin en yüksek şeysinden sonra yeşil çirkin bir yaratığa dönüşecek bir karıyı kurtardık. Ordan subaşı dolmuşuna bindik. Dolmuşta çok hoş bir kızın yanına oturma şerefine nail oldum. Belki güneş batınca o da iğrenç bir şeye dönüşüyordur kim bilir. Ama gün ışığında gayet de taştı :)

Abimin garajda beklerken aldığı tarifin gereğince, sapa bir yerde indik. Bir sürü fabrikanın yanında çamurlu patikalardan yürüye yürüye geldik vardık "mavi kapılı fabrika"ya... Fabrika değildi bizce orası, bir atölyeydi belki ama "fabrika" ismini hakkedecek bir yer değildi. Götüm gibiydi minnacıktı. Pis kokuyordu. Yıkılsın yaa orası!

Neyse... "Fabrika"nın köpeği bizi gayet dostça karşıladı ona da teşekkür etmeden geçmeyeyim. Girdik "mavi kapı"dan. Usta başı kişisini bulduk. Dedik abi biz iş istiyoruz siz işçi alıyormuşsunuz.

"Bak Koçum" dedi... Sittirin gidin demiş oldu aslında. Sonra çok da önemli olmayan bir kaç mazeret sayıp bizi işe alamayacağını söyledi.

"Bak Koçum" diye başlayan cümleler ne zaman güzel şeyler ifade etmiştir ki zaten. Bak koçum demek, ben dürüst adamım seni dürüst dürüst rencide edeceğim demek. Hatta dürüst de değil dobra. Yok yok patavatsız. Hatta şerefsiz! Biz de şerefsiziz zaten. Ulaşamadığımız ciğere bişey dedik. Unuttum sözün orjinalini :)

Çıktık fabrikadan küfür kıyamet tabii ki :) Sonra o iğrenç yoldan geriye dönüp bardağı 2 liradan çay içtik! Onlar da şerefsiz çok pahalı lan! Haydi kordonda olur mekan güzel bir yerde olur dayar fahiş fiyatları anlarım. Yol üstü kamyoncu lokali tarzı bir yerdi anasını satiym. Sonra bindik gine dolmuşa geldik ilçemize geriye.

Bu serüven burada bitii mi? Hahayt, bitmedi tabii ki. Girdik Ziraat Bankası'na. Bir saatten daha fazla bekledim, devlet babamız bana 200 lira borç verdi artık her ay verecek. Bildiğin Öğrenim Kredisi. Sırada önümüzde bekleyen elemanlara özendim bir ara. Kalabalık arkadaş grubu olarak gelmişler kredilerini almaya. Espriler şakalar böyle komiklikler. Gerçi biz de abimle arada bir komiklik yaptık, olmadı el şakası yaptık yani biz de eğlendik ama olsun.

Ziraatten çıktık bir sürü yürüdük, ben bir arkadaşımla karşılaştım uzun zamandır görmediğim. Gün geçtikçe daha da kısalıyor galiba o kız. Ya da ben uzuyorum oley :)

Teyzemi aldık yanımıza. Topallaya topallaya eşlik etti bize -aslında biz ona eşlik ettik market alış verişi için. Annemle çıktığımız market alışverişleriyle kıyaslarsak gayet hafif yüklendik. Anacığım eşşek gibi yükler beni afedersiniz :) Öyle yani çok yürüdük falan. Sonra bir müzik girdi arkadan "halaluyaah, helaluyaah" diye. Koşturmaya başladık kliseye yetişmek için. Abim el verdi Klisenin Kapıya tırmandı. Gecelerin çirkinleşen karıyı sevmediği bir adamla evlenmekten kurtardım. Sonra mutlu bataklığımıza döndük. Ama ben iğreniyorum o bataklıktan, bulacağım bir ziraat mühendisi falan kurutturacağım bataklığı. Çiftliğe çevirmeyi düşünüyorum. Keçiler, koyunlar ayy :)

Git Başımdan...!

2010-01-03T05:41:00.000+02:00

Git başımdan sevda
Sana takatim yok.
Kaldırma yüreğimi yerinden
Sarsma, bırak uyusun.

Nereden gelirsin böyle
Gece yarısı, ansızın bilmem.
Ne uyku bırakırsın ne huzur
İnsanda.
Çek git ne olursun...

asdfgqwer

2009-12-23T04:34:00.004+02:00

noktalama imlaya uyum falan yapmıcm
tamamen plansız programsız bir yazı daa
hatta bilakis türkçenin içine siççam bu yazıda elmden geldii kadr

en son yzımda idare ederim çünkü demişim

söyliyim ya her ne kadr ilgi çekici bi konu olmasa da her ne kadar hemen her insanın hayatının bir parçası olsada

bi kız vardı

bana umut verdi sonra sittir etti :)

mutluyum dediim zamnlar umut verdii zamanlardı :)

idare edr olduğm zamnlarda sittir ettii zamnlar

bu işte :)

şimdi skmde mi

hayır :)

yok lan cidden skmde deil smdi

akvaryumda çok balık var ha :) öyle de cidden

yakışklı adamım çok şükür elimi sallasam bulurum yani bi tane daa :)

...

Of olmuyor abi... Böyle imla falan olmadan harf yutarak yazmak hoşuma gitmedi. Ben yine bildiğim gibi devam edeyim.

Şey, hani spor salonuna gitmeye başlamıştım ya. Bir kez daha gittim. Bugün gidemedim. Yarın gitmeyi düşünüyorum nasipse.

Geçenlerde, hatta direk günü söyleyeyim 19 aralık günü, arkadaşımın doğum gününü kutladık. Çok güzel eğlenceli bir gündü. Bir tane fotoğraf koysam o güne dair ilginç olabilir. Hem böylece kendimi de iyice teşhir etmiş olurum :) Fena mı? Yok bee.

Eveet... O arkadaki bagajdaki arkadaş benim. Kocaman gülen -kendisi de kocaman olan- doğum günü çocuğu. Yanındaki ablası, dido, ulty... Benim yanımdaki kız idil. Önümdeki ozan. Onun önündeki arkadaş arabayı süren arkadaş ismisi de cihan. Böyle işte

E yani dediğim gibi güzel gündü, pasta yedik, içtik, gezdik-tozduk... Nice çılgın partilere değil mi ama :)

Şimdilik bu kadar sevgili -çok az sayıdaki- okur! Görüşmek üzere lan!

Neler Oluyor Bana?!

2009-12-18T15:25:00.000+02:00

Son günlerde rahatsızlığımdan dolayı pek dışarı çıkamıyorum. Dolayısıyla sürekli evde bilgisayar başındayım. Hastaneye de gidemiyorum çünkü; sağlık güvencemin -öğrencilik durumumu henüz SGK' ya bildiremediğim için- açılmamış olması, beni hastaneye gitmekten alıkoyuyordu. Ama sonunda bütün bu engelleri aşarak (tabi bunda bugün kendimi biraz daha iyi hissetmemin etkisi büyük) bugün SGK' ya gittim ve sağlık karnemi açtırdım. Artık rahatsızlığım tekrar sıkıntı verecek düzeye geldiğinde rahatlıkla hastaneye başvurabileceğim.

Rahatsızlığımın ne olduğunu merak etmişsinizdir sanırım, ama bunu söylemeyi istemiyorum. Çok ciddi bir rahatsızlık olmamakla birlikte, ameliyatı gerektirebilecek bir rahatsızlık. Söyleyebileceğim sadece bu. Diğer yazarlarımızdan da rahatsızlığımı su yüzüne çıkarmamalarını istiyorum. Tuhaf bir rahatsızlık çünkü... :)

Neyse kendimi biraz daha toparladığımda yeni konularla, anlatımlarla, hikayelerle buraları doldurmayı istiyorum. O zaman gelinceye kadar weboha sitesinde gördüğüm ve hoşuma giden bir siteyi sizlerle paylaşmak istiyorum. Sitenin adı Woophy. Siteye girdiğinizde sizi büyük bir dünya haritası karşılıyor. Bu dünya haritasının üzerindeki minik noktalara tıklayarak o yerin fotoğraflarını görebiliyorsunuz. Google Earth ile dünya turu yapmayı sevenler için güzel bir site bence.

onsekiz-oniki-ikibindokuz

2009-12-18T00:07:00.002+02:00

Merhaba!

"http://www.klanlar.org" Bu oyunu oynuyorum ben. Dördüncü dünyadayım sizleri de beklerim. Bugün saldırı aldım oyunda. Önce casus attı, altta kalır mıyım ben de attım! Sonra saldırı ordusunu gönderdi, ben ordu mordu göndermedim bekledim gördüm.

Saldırının gelmesine üç saat vardı. Evden çıktım. Amcaoğluyla buluşup "badi salonu"na gittik. Aniden verdiğim bir karardır. "Ne kadar çikoyum lan" diyip böyle bir karar verdim. Badi salonu denen ortam ilginçti biraz. Yeni başlayanların uyguladığı bir program var imiş. O programı uygulattılar bana. Şu anda kollarım ağrıyor :)

Eve geri geldim, tatlı bir yorgunluk desem yalan olur baya baya ebem zkildi :) Hemen baktım saldırı nasıl sonuçlanmış diye... Yenilmişim. Adam ne var ne yok saldırmış. Normalde savunma askeri olan mızrakçı ve kılıç ustası birimleri bile gelmiş saldırıya ki saldırıda da bir o kadar zayıftırlar. Ben toplamda dört yüze yakın asker kaybettim o çok daha fazla kaybetti. Sonuçta kazandı ve bundan sonra da bana saldırmaya devam edecektir. Neyse bulacağız bir yolunu neleri kıvırdık bunu mu kıvıramayağız! "Badi'ye giden adam" ım ben :) Olmadı döverim yani...

Yarın, yani aslında bugün -ayın onsekizi- ilginç bir gün olacak benim için. Ama bundan kime ne :)

İyisi mi ben size bir şarkı söyleyeyim bu yazıyı da burada bitirelim.

Korkmuyordu hiç bir şeyden
Ne yanlızlıktan ne de ayrılıktan
Birgün geldi her şey değişti
Birden bire korku sardı
Aldatıldı durup dururken

Güvenmez oldu kimseye
Hiç kimseye
Yakındı durdu herşeye
Herşeye
Zamanla dindi öfkesi
Zamanla
Sonunda geldi kendine
Birden bire

Korkmuyordu hiç bir şeyden
Ne yanlızlıktan ne de ayrılıktan
Birgün geldi her şey değişti
Birden bire korku sardı
Aldatıldı durup dururken

Güvenmez oldu kimseye
Hiç kimseye
Yakındı durdu herşeye
Herşeye
Zamanla dindi öfkesi
Zamanla
Sonunda geldi kendine
Birden bire

Aslında ben söylemedim kopyala-yapıştır yaptım :)

Ayrıca nereden kopyala-yapıştır dersek, lirikbox.com'dan aldım...

İdare Ederim Çünkü...

2009-12-17T23:56:00.003+02:00

Bir önceki yazımda belirtmiştim. Mutluluk sebebimi de açıklamak istemiyordum zaten, şimdi kalkıp "idare eder" oluşumun sebebini de açıklamak istemiyorum. Çok da ilginç şeyler değiller, neden böyle bir şeyi okumak isteyesiniz ki...

Size bir şey göstermek istiyorum. Az önce Dozi'yle bunun hakkında konuştuk pek onaylamayacak belki de bu yaptığımı :)

Bu benim ananem. Daha önce kendisinden bahsetmiştik. Elindeki de benim bas gitarım.

Mutluyum

2009-12-07T04:21:00.004+02:00

Kolay kolay söylemem ben bunu. "Mutluyum" dediğim az duyulmuştur. "Naber, nasılsın?" denildiğinde bile genel cevabım "idare eder" olur. Dur dur şeyi anlatayım. Bir arkadaş vardı, şimdi ismini vermeyeyim; ona "nasılsın?" dediğimizde "normal" derdi. Artık normal insanlara tuhaf bakmaya başladım sürekli tuhaflarla muhatap olduğum ve de en önemlisi ben de pek normal olmadığım için :)

Ne diyordum; mutluyum! Nedenini açıklayasım yok şimdilik. Bir gün "Mutluyum çünkü..." başlıklı bir yazı yazarım belki. Ya da çoktan mutluluk sebebim ortadan kalkar "İdare eder'im çünkü..." başlıklı bir yazı yazarım bu sefer. Mutlu olduğumu söylemek istiyordum, söyledim. Bu yazıyı burada bitirmem belki daha uygun olur ama pek de umrumda değil neyin daha uygun olacağı. Dükkan bizim ulan :)

Sabah 4buçuk oldu, bir gün sonra bu saatte İzmit'te olacağım büyük ihtimal. Gece 11'de binsem otobüse. Yolculuk 8-8buçuk saat sürüyor... Yok yok herhalde dinlenme tesisinden yeni ayrılıyor olurum. Sabaha karşı inerim terminale. Eğer VİB'le gelirsem servisler var atlarım Çark Caddesi'ne gidene, en uygun yerde iner sarı valizimi tek koluma takar arada kol değiştirerek yaklaşık bir kilometre yürür yurduma ulaşırım. Kapı açık olur büyük ihtimal. O kasvetli yere tekrar girerim. Bir, iki,üç kapı geçtikten sonra ayakkabılarımı çıkartır "halıfleks"e basa basa ikinci kata çıkarım. Odama girerim büyük ihtimal toraman uyuyor olur hala. Valizi bir yere bırakırım. Sonra... Uykum varsa ben de uyurum, hatta büyük ihtimal uyurum.

Razumuhin uykumun en tatlı yerinde gelip yatağı sarsarak uyandırır beni. "Hüseyinn" der :) Onunla laklak yaparım falan. Kahvaltı yaparım sonra. Sonra Veli Amca'yı aramaya başlarım.

Vesaire vesaire...

Bizim yurdun dış kapısından çıkarım. Sola sonra yine sola sonra sağa dönerim. Bizim yurt sakinlerinin kullandığı kestirme yolu kullanmadan kalabalık yoldan birazcık yolumu uzatarak ve yavaş yürümek için kendimi kasarak yürürüm. Diasa, A101, Kırtasıye, Bilge Hastanesi... Yanlış hatırlamıyorsam bunları sırayla geride bırakırım. Sonra köşede bir aralar köfte ekmek yediğim kokoreç de yapam mekanın önünden geçer sağa doğru yola devam ederim. Orada bir tane büfe var gazete satıyor onu da geçerim, Dominos var sonra geçtim onu da... Karşıda Efe Tur, VİB yazıhaneleri durmakta! Efeye girerim bir. VİB daha kasıntı duruyor. Büyük ihtimalle de Efe'den biletimi alırım. Sonra hemen yan tarafta Sahra Kebap var malumunuz... Girerim iki lahmacun bir büyük ayran söyler otururum. Sadullah Abi'yle muhabbet ederim. "Gidiyorum abi temelli seneye yine burdayım ama şimdi gidiyorum ehe ehe" derim büyük ihtimal. "Kardeşimli mardeşimli" konuşur o da :)

Gece 11 olur yine... Terminale giden servis araçlarının kalktığı yerde sarı valizimle ve ilaveten başka bir valizle beklemekteyimdir. Diğer valiz biraz daha küçük. Servis gelir. Binerim. Mutluyum... :)

5 Aralık Tarihli Günüm..

2009-12-06T00:17:00.003+02:00

Bugün saat 12 gibi uyandım. Hafif bir kahvaltının ardından bilgisayarın başına geçtim ve her zamanki gibi takip ettiğim blogları okudum, merak ettiğim konuları araştırdım. Bir ara ozgurlukicin.com sitesine giriş yaptım ve forum kısmında dönen son konuları gözden geçirdim. Dışarıya çıkmamı gerektirecek hiçbir işim olmadığı için bütün günü evde geçirdim. Ne ben kimseyi aradım, ne de birileri beni aradı.. Bütün gün sık sık heveslenip çalışmaya başladığım ama her seferinde araya bir başka merak ettiğim konunun girmesiyle askıya aldığım python
programlama dili ile ilgili pekiştirmelere başladım. Tabi bu konuda istihza.com sitesinden yararlandım. Asıl alanım bu olmadığı için tamamiyle amatör bir ruh ve merakla bu işle ilgileniyorum elbette. Daha sonra akşam yemeğimi yedim. Bu arada dayıoğlu geldi biraz onla sohbet ettim. Sonra o gidince tekrar bilgisayarımın başına geçtim. Msn açtım ama sohbet edecek kimseyi bulamadım. Daha sonra diğer dayıoğlum geldi. Onunla biraz sohbet ettim. Yeni aldığı mp5 çalarına müzik attım. Sonra eve misafirler geldi. Misafirin benden çok korkan (evet mahalledeki bütün çocuklar benden korkarlar, nedeni ise anne ve babalarının baş edemeyince, "bak bu abi seni döver" şeklindeki söylemleridir) yiğeni ile sıcak temas kurdum ve aramızı yumuşatmayı başardım. Artık benden çok korkmuyor. Hatta hiç korkmuyor, bütün gece çeşitli şirinlikler yaptı durdu bana. Zaten çocuklar ya benden çok korkarlar, ya da çok sevip peşimi bırakmazlar.. :) Böyle de enterasan bir adamımdır yani. Neyse onlarda gittikten sonra biraz televizyon izledim. Eskişehir' in Fener'i yendiğini duyunca bir üzüldüm bir üzüldüm ki sormayın, kahroldum resmen, üzüntüden Es Es diye bağırmaya başladım. Sonra bizim de puan kaybetmemize neden olduklarını hatırlayınca sustum tabi. :)

Sonra biraz Olacak O Kadar izledim. Saat 23 sularında acıkınca birşeyler atıştırdım. Birazdan da yatarım sanırım. Yattığım yerden biraz televizyon keyfi yaparım, tabi izlemeye değer bir şeyler bulabilirsem..

sıfırbeş-oniki-ikibindokuz

2009-12-05T02:13:00.002+02:00

Az sonra anlatacağım olay dün geçti. Yani 4-5 saat önce geçti. Kısacası "sıfırdört" gününden bahsediyorum...

Sabah 11 sularında annem tarafından uyandırıldım. Antibiyotik içmem gerekiyordu, ama sabaha karşı 6da uyumuştum çok uykusuzdum, zar zor birkaç lokma ekmek yeyip antibiyotiğimi içtim. Henüz soğumamış yatağıma geri döndüm, o biçim uyudum.

4 gibi 5 gibi birşeylerdi, tam hatırlamıyorum. Uyanıp sağlam bir karnımı doyurdum. Sonra arkadaşım Çağdaş'ı arayıp özetle "dışarı çıkıyor muyuz" dedim. 2-3 saat sonra Çağdaş'la buluşup yazının asıl olayının geçeceği yere "Hadi Gari"ye gittik. Hiç birşey içemeden kalkıp babamın eve gittik oradan. Balık yapmıl kerata baya da güzel yapmış. Hoş beş sohbet, yedik içtik vesaire. Oradan çıkıp türkü cafeye gittik. Güzeldi. Sevdiğim şarkıları türküleri söylediler ki çok türkü dinleyen bir insan değilim. Kerim ve Didem Abla'yı bekledik orada. Sözde onlar da geleceklerdi. Ama bizi çok fazla beklettiler, biz sıkıldık kalktık oradan tekrar hadigariye... Mesaj attım giderken oraya gelin diye. Gittik mekana. Ben bir nargile söyledim, elmalı. 10-15 dk geçmeden Kerim ve Dido(Didem Abla) gediler.

Ortam güzeldi, espriler havada uçuşuyor, çay-nargile... Ben iki üç tane çay içtim, bir kez köz değiştirttim. Kerim'le Dido tavlaya başladılar sonra. Hiç sevmem tavlayı, çok sıkıcı geliyor bana. Sonra Çağdaş gitti evine. Biz hala oturuyoruz ve ben hafiften homurdanmaya başladım "zkecem tavlanınızı" gibisinden, onlar hala kapı alıyor... Ben nargileme devam ediyorum, onlar tavlaya devam ediyor. Ben nargileye onlar tavlaya...

Sonra ben dedim bir işeyeyim. Tuvalete gittim. Tüm ayrıntıları yazmama gerek yok sanırım neyse ellerimi yıkıyorum. Feci halde başım dönmeye başladı. Lavaboya tutundum sonra tutunamadım yere oturuyor gibi oldum. Mekan sahibi isminin Özcan olduğunu öğrendiğim abi gelip "iyi misin?" dedi. "Hayır" dedim. Kolumdan tutup kaldırdı, yardımcı oldu yürümeme bir yere oturttu beni. "Uzan sen" dedi. Gidip -çörçil galiba ismi- soda limon tuz karışımıyla geldi.

Meğersem ikinci közden itibaren nargilenin aroması bitermiş ve safi kömür çekermişiz ciğere. Meğersem Özcan abi daha önce mekandan hastaneye adamlar götürmüş bu yüzden... Bildiğin zehirlenmek! Ve de benim başıma gelen tansiyon düşmesi miymiş neymiş... Bir süre uzandım. Arada geldi Özcan abi, kolanya falan döktü. Sonra tekrar tekrar gelip sordu "nasılsın şimdi" diye. Biraz daha iyi olduğumda teşekkür edip doğruldum. Yine de iyi hissetmiyordum ama eskisinden iyiydim, ayakta durabiliyordum hiç olmazsa. Kerim Dido geldi içeri hadi Merto hesabı ödeyip kaçalım diye. O sırada ben oturmuş Özcan abiyle nargile hakkında konuşuyordum. Dido da koymuş Kerimime :)

Hesabı ödeyip evlere dağıldık işte...

Kaç Gün Oldu..?

2009-11-27T11:17:00.002+02:00

Yazmayalı kaç gün oldu?Evet işte ben bugün yazıyorum tekrar.Yazmadığım günlerde neler geçti başımdan neler...
*24 Kasım Şiir Yarışması'nda Toralı 2.si oldum.. =]
*23 Kasım pazartesi günü 4 adet hediye aldık en sevdiğimiz 4 öğretmene 4 kişi ortak ..ve 2[4] kasım için(çok 4lü bir gündü)
*24 Kasım günü eski sınıf öğretmenimizin 4 kişi toplanarak 3 liraya aldığımız kalemi kabul etmemesiyle yıkıldım ..!
*En başta bana hayatı öğreten adama hediye almayı unuttum ..(ah benim salak kafam)
*Yine 24 Kasım günü 13.00'te haraket edeceğini düşlediğimiz OTOBÜS'le ödül törenine gitmeyi beklerken resim öğretmenimizin arabasıyla yalaşık 13.30'da haraket ettik..
*2 saat bekledik ve verilen atıştırmalıklardan mahrum kaldık..
*Ödül=Kapşonlu kazak

ve bugün bayram (erken kalktım vallaha bak) o kazağı giydim ben bugün.. Mutluylm =]

yirmiüçonbirikibindokuz

2009-11-23T18:00:00.002+02:00

Seviyorum ulan memleketimi! İzmir'deyim ben sevgili okur! Okur sözcüğü fazla iddialı oldu sanki, ne bileyim sanki çok okunan bir gazetede köşe yazarıyım bu ne lan... Ama olsun bizim şu dandik blogumuz da bir gün "bissürü" okura sahip olacak inanıyoruz buna diymi bilader(dozi)?
İzmir'e tamamen sürpriz şekilde geldim. Dozi'ye perşembe günü geleceğimi ama herkesin cuma günü geleceğimi bilmesini istediğimi söyledim. Çarşambadan geldim :) Herkese geçer bu da hahayt! Ailede paylaşılamayan eleman oldum ilk iki gün, sonra kimse iplemedi. Şu anda tek numaram kaldı; hala istediğim yemekler yapılıyor...
Perşembe günü, yani geldiğimin ertesi günü, Dokuz Eylüy'de okuyan arkadaşımın yanına gittim. Kendisinden daha önce bahsetmiştim, "Vini'yle de adaşsın" diyen manyak... Eğlenceli güzel bir gün nargilesi ossuun, çayı çikolatası ossuun, manzarası ossuun, iskender yemesi ossuun, karısı kızı ossuun... Bu sonuncusu biraz sapıkça oldu sanki farkındayım ama öyle arkadaş... Sakarya'dan gelen bir insanım ben seviyorum memleketimin gızlarını da :) Sakarya'ya da haksızlık etmeyeyim sonunda oraya mecbur kalacağız, orada da güzel kızlar var... Ama konu bu değil. Konu iskender!
Hayatımda ilk kez iskender yedim, arkadaşın sözü vardı bana "sen hele bir İzmir'e gel iskender söyleyeyim ben sana" diye. Bunca yıl boşa yaşamışım ben. O nasıl lezzettir arkadaş. Aslında konu bu da değil, konu yok öyle bir değineyim dedim. Ayrıca "değinmek" de dedim artık iflah olmam ben. Kesin öğretmen falan olmalıyım.
Neyse ya plansız programsız "birşeyler yazayım lan" diye klavyenin başına oturup yazdığım şu yazı fazla bile uzadı...

Ah benim canım ailem =]

2009-11-18T19:06:00.003+02:00

İlk önce size "Koca Göbek" ten bahsetmek isterim;

Kendisi 90-100 kilo arasında,yakışıklı,boylu poslu endamlı bir insandır..Kendi deyimiyle="Enine boyuna ayı gibi bir adam" Babam olur kendileri..Mesleği öğretmenlik, "a,b,c"'nin yanısıra bana hayatı öğretebilecek yegane insanlardandır.Kalp kırmadan önce uyarıda bulunur =D örneğin="kalbini kırarım","ağlatırım seni".Bazen ağır sözleri vardır ama içinde bir ders taşır...Para istediğimde sergilediği o çizmeli kedimsi bakışları insanın içinde acıma hissi uyandırır.Her baba gibi benim deyimimle "cimri"dir."Bakarız","hallederiz" klasik laflarındandır.Aman aman yanına para arzusu ile yaklaşmayın patlayabilir..=D Ağlamama dayanamaz elbet.İki mızıkladım mı veriverir ne istersem.Bu yüzden mızıklamak benim en kuvvetli silahımdır.Şarkılarıda vardır,bana özel yazdığı .. =)

*"hay hayla habalaba lablaba zırttıkı pırttıkı"

*"tok teviyo babatı kıdını"

*"bir kıdım var çocuklar haydi sor sor sor,çok cadıdır kendisi ..Koca yanak deyince akla gelir tamam şimdi buldum Merviş Merviş"

*Merbidi bidi bidi kuş'da ayrı bir hitap şeklidir..

Sıra bıdık kadın anacuğumda..;

Kendisi hayli bıdıktır..45 kg civarında,benden bile zayıftır.Kısadırda ama o öyle şirindir =)

Dozi'nin yanında dili dönmez,konuşamaz..Neden bilmem.Her şeyden önce fedakardır.Saftır ama temiz anlamında.Elbette onunda şarkıları vardır..Örneğin="Taranaytikatom tara tara tikatom".Arada bi' tepsiyi eline alıp ritim tutturur(çok nadir)Şirin,bıdıcık,dünya tatlısı bir kadındır.Canım annemdir..Babam gibi bitaneciktir..

Ağabey..hı??

Benim mühendıs abicigim...Asabidir,takıntılıdır,içine kapanıktır..Bunların yanısıra ne pahasına olurla olsun korur beni..Arkamdadır hep =)Bacı kişiliğimdir ben onun gözünde.Yeni geldi Sakarya'dan.Özlemişim yanaklarını sıkmayı,kavga etmeyi.;Refleksleri kuvvetlidir,gıdıklamaya çalışmayın dayağı yersiniz =DBir işle meşgulken bulaşmayın aman aman ..!Kötü bir kişilik olarak canlandırmayın gözünüzde.O benim için her şeyi yapabilir.Sözlerine inanmaya kalkartsam beni o okutacak galiba=D Dozi ile ürettikleri "cart curt" oyununu beraber epey bir süre oynamıştık ama artık annemin deyimiyle "Eşşek kadar adam/kız" olduğumuz için oynamıyoruz..Bana kalsa her zaman oynarım ama gelde bunu muhendısa anlat(mühendis)=)

Dozi[Özer Abi]
İkinci bir abidir benim için o!Ne zaman moralim bozulsa,canım sıkılsa soluğu yanında alırım...Ayrıca aile taşıma işleriyle görevli müdürdür kendisi xD Bizi taşır ordan oraya[en çok ben].Yo yo arabası yoktur =D Sağolsun yolda yandaşımız olur hep =] Tartışırız,eğleniriz,kavga ederiz,güleriz,film izleriz(benim zorumla) kısacası kardeş gibiyiz.Aslen kuzenim hatta ve hatta amcam olur.Bu kısmı geçelim uzun hikaye...Abimle kavga ettiğimde bizi yatıştıran odur.Hayvanlık yapar harçlığımı bitirirsem harçlığımı da veren odur.Ailede en çok sırrımı bilende odur hatta,ailede en çok güvenilen insandır.Sessiz durur ama konuşkandır özünde =D En yakınımda olan kuzenim olduğu için daha ayrıdır sanki biraz ;)O da belirtmiştir ki abimin yokluğunun acısını ondan çıkartırım.Sarılır,sıkarım,kaburgalarını kırarım =)Yanaklarını sıkarım mesela,sadece sıkmakla kalmam kendimce manilerle eşlik ederim bu operasyona =D Örneğin=Odumuşuku..
Abim gibi bilir,abim gibi severim =)
Not=sakın askere gideyim deme!
Not= Hepiniz iyi ki varsınız =)

Dozilog Yazarları Arttı!

2009-11-18T02:45:00.009+02:00

Merhabalar.. 4 Mart 2009 tarihinde tek başıma yayına soktuğum bloguma, yakın süre önce iki yeni yazarı dahil etmiş bulunmaktayım. Böylece daha bir güçlendik efendim. :)

Yeni yazarlarımızdan biraz bahsetmek gerekirse, öncelikle her ikisi de benim yakın akrabam olurlar. Bir nevi blogger' da kadrolaşma çabası diyebilirsiniz. :) Aile şirketi gibi olduk. Bendeniz müteselsilen, diğer yazarlarımız ise sınırlı sorumlu bu şirkette...

Öncelikle aramıza ilk katılan yazarımızdan biraz bahsetmek istiyorum. Kendisi vakti zamanında şu yazıda beni (biraz kaba bir tabirle de olsa) kamuoyuna duyurduğu için, ben de kendisini afişe etmek istedim.

İlk yazarımızın adı Mert. Ben onun amcası olurum. Ama tabi aramızdaki yaş farkının sadece 5 olmasından ötürü o bana abi der ben de ona kardeşim derim. Zaten kardeşim gibi görürüm Mert' i sağolsun o da beni abisi gibi görür. Kendisiyle bütün çocukluğum geçmiştir. Kah kavga edip birbirimizin burnunu, kaşını gözünü patlatmışızdır, kah omuz omuza verip engin dağlar aşmışızdır (mübarek gılgamış destanı sanki). Bütün çocukluğumuz yapışık ikiz gibi geçmiştir neredeyse. Yani bir nevi hem çocukluk arkadaşı, hem abisi, hem de amcasıyım. Karmaşık bir akrabalık türü bizimkisi. :)

Mert biraz kapalı kutu diye tabir edebileceğimiz bir çocuktur. Kendisine zorla bir şeyi anlattıramazsınız, kendisi anlatmak isterse konuşur. Zekidir, ailede matematikten anlayan ender adamlardan biridir. Biraz dengesizdir (abisi kılıklı) birden parlayıp ortalığı birbirine katabilir. Bu gibi durumlarda nabza göre şerbet verilmelidir. Yoksa bırakın annesini, babasını, beni, kralı gelse tanımaz vallahi. İçkiye meraklıdır. Benim, "abim o kadar sık içki içme, alışırsın!" söylemlerimi şimdilik kulak arkası etse de ilerde hak vereceğini ümit ettiğim biridir. Ha tabi ben de sütten çıkmış ak kaşık değilim elbette ama ben gerçekten de nadiren içerim. Bunların dışında Sakarya' da Bilgisayar Mühendisliği okumaktadır. Çok yakın zamanda Kurban Bayramı nedeniyle yamacıma gelecektir, özletmiştir kendini kerata...

Diğer yazarımız ise henüz çok yeni. Bu yeni cimcime yazarımızın adı da Merve. Mert' in kardeşi olur kendisi ve ben yine amca konumundaki kişiyimdir Merve için. Tabi Merve' de bana amca yerine "Özer abi" der. Aramızda 11 yaş vardır. O da benim bir başka kardeşimdir yani. Mert abisinden ayrı kaldığı için ona karşı özlemini benden çıkarmaktadır. :) Sık sık "agujuklumujunubu" türünde tuhaf sesler çıkartarak yanağımı sıkar, çeşitli sevgi gösterilerinde bulunur.

Merve mızmız bir kardeşimizdir. Eğer kendisine bir işi yaptırmak isterseniz biraz uğraşmak zorunda kalırsınız. Ama kendisiyle aramız iyi olduğu için beni pek kırmaz (kırmazsın demi kız?).
Konuşkan biridir. Hatta bazen susturmanın imkansız olduğu biridir. :) Duygusaldır. Hatta daha küçükken kendisine ağlangaç derdik. Her şeye ağlardı. Abisi gibi zekidir ama biraz tembellik vardır. Edebiyatı güçlüdür. Yakın zamanda burada da marifetlerini sergileyeceğini düşünüyorum. Ailenin en küçüğü olmasına rağmen yurt dışına çıkmış tek üyemizdir. Tiyatro, halk oyunları.. gibi girişkenlik gerektiren işlerde ön saflardadır. Şu anda İlköğretim 7. sınıf öğrencisidir.

Kısaca yeni yazarlarımızı tanıttık.. Görüldüğü gibi ailecek Blogger' a demir atmış bulunmaktayız. Allah blog alemine sabırlar versin! :) Artık her telden konu ve konuklarımızla yayın hayatımıza devam edeceğiz.
* SON *

Dolu dolu ne yaşayabilirim bir günde?

2009-11-17T20:33:00.003+02:00

Yine aynı monoton [doğru mu yazdım ki?] okul günlerinden biri...Benim ne abim gibi bira maceram ne de kuzenim gibi pardus kurulumu hikayelerim olamaz,olmasıda beklenmezbacaklarımı kırabilirler mi diye soruyorum kendime ..Pardus konusunda değil tabii =D Evet hergün yazıp hergün sizi sıkmak ve bu siteden göndermek amacım.Ne yapabilirim bunu meslek edinmek istiyorum =D Klavyenin her bir tuşu heyecan katıyor bugün bana..Açıklama kısmı bu kadadı..Bugün yine sabahın köründe dikilmek çok zor geldi..Kahvaltı dahi yapmadım desem doğru olur..Aşşağıya inip arkadaşımı tam tamına 6 dakika bekledim.Annemle kavga etmenin verdiği üzüntü ve yeni 83 Tl lik{burası sadece hava için} çizmelerimi giyememenin verdiği buruklukla anca o kadar bekleyebildim,iyi ki daha çok beklemedim çünkü bugün okula 1. dersin bitişine yakın geldi xD Okulda yine ince ayrıntılarla uğraşmakla yükümlü diğer bir arkadaşım herkesin bildiği,hatta benim bile bildiğim [1] bir şeyi sadece söylemiş olmak için söylemeye kalkınca "of" dedim..Aaa ayıp ettik olmadı damarına bastık tabii kızın, aynen "sus" şeklinde yanıtı alıp oturma durumları söz konusu oldu ama öyle yapmadım{burayı geçelim burası uzun} açıkçası kendimi ezdirmemeye elverişliydim bugün{2}.En yakın arkadaşım dün şaka anlamında bir söz sarfetti bu sefer damarına basılan ben oldum tabii neyseki bugün hallettik.Dikkat ettimde ben kararlıyım bugün,devam etmeye ,vazgeçmemeye.. ve ya gayet çabuk vazgeçmeye .. =[

(1)=Gayet güzel anlatım bozukluğu çıkardı örneğin="Herkesin hatta benim bile bildiğim" [abim sağolsun]
(2)="elverişli" kelimesini kullanma nedenim "meilli" kelimesinin yazımından emin olmamamdı..
(ayrıca bu notlar gayet gereksizdi =D... Ama dipnot.. Bunu bana öğreten Rahmetli sosyal bilgiler öğretmenimin anısına .. =[ )

İşte Yeni Birgün

2009-11-16T20:38:00.002+02:00

Bugün erken atıldığım yazarlık hayatımda halka açık 2. deneyimimin başladığı gün..Aile şirketi düzeyinde olduğundan olsa gerek heyecanlı değilim..Abimin fikri ve kuzenimin desteği sonucunda işte buradayım..Bu sırada annemin ders çalışma zorlamaları duyuluyor,neden acaba?"Yazını yaz çabuk ders çalış" diyen annemin bu isteğini yarım saat içinde unutması dileğiyle =D Sanmıyorum ama yinede umutluyum ..Çok fazla "." kullandığımın da farkındayım ayrıca ...Boşladım bu sıralar dersleri,tabii bu sitenin diğer bir yazarı olan abim bu duruma sevinmeyecek =D 7 gün 24 saat annanem ve ayıcığımla meşgulum,çünkü O[annanem] apayrı bir çocuk =D Ayıcığımın elini ısırdığını öne sürüyor...Halbuki o masum,canlı dahi olmayan bir ayıcıktan böyle bir girişimde bulunmasını bekleyemeyiz..Şimdilik bu kadar yeter mi? [evet!]

Kısa bir not=Çocuksu olabilir...İlk gün heyecanına da verebilirsiniz..Ya da bu ne hal çoluk çocukla mı uğraşacağız diyip beni bu siteden atabilirsiniz.. Hatalarımdan dolayı(tabii varsa) özür dilerim =]

dsjbnşjbn

2009-11-16T03:12:00.004+02:00

-Bira bardağı almak için kaç bira almak lazım, diye sordum tekel bayii sahibi insana
-Farketmez koçum, dedi tekel bayii sahibi insan
-Ehi ehi iyimiş o zaman, ben iki efes şişe bir ektra alayım
-Ektram kalmadı bee, onun yerine baika bir şey vereyim sana, hmm beks vereyim?
Aslında süper bir teklif beks teklifi, çünkü kaçtır önünden geçiyorum tekel bayiinin beks biraları da gözüme takılıyor... Nedir la bunlar diyorum bir de bunlardan içsem acaba tadı farklı mı..?
-Süper olur abi ver bir tane beks iki şişe efes bir de bira bardağı, diyor paramı ödüyor biralarımı alıyor mutlu mesut fıstık alacağım kuruyemişçiye doğru yol alıyorum. Baya baya yüzüm gülüyor. Halbuki hemen beş dakika önce marketin önünde nasıl sinirlenmiş nasıl küfretmişim. Saat onbuçukta market mi kapatılır "ananiskyym, ananısskkyymm!"... Sonrası malum tekel bayi sahibi abinin bardak ikramı sakinleştiriyor bünyeyi.
Ama şaka maka ne zamandır düşünüyordum bira bardağı edinmeyi. Seviyorum arkadaş bardaktan bira içmeyi, hele yanında fıstık varsa ve hele hele güzel bir müzik...
Neyse, teşekkür ediyorum bana bu bardağı veren abiye, öpüjem abijim..!

Atam Seni Çok Özledik...

2009-11-10T18:38:00.003+02:00

Bitti Benimki...

2009-11-06T17:39:00.003+02:00

Hasta olmak arada insanın işine yarıyormuş demek ki. Uzun süredir büyük bir kısmını okuyup, bir türlü bitiremediğim iki kitabımı da bitirmiş bulunuyorum. Nasıl mutlu oldum anlatamam!

Tabi şimdi bundan bize ne diyeceksiniz ama; haklısınız valla, ne diyeyim...

Berberle Kasap

2009-11-05T12:43:00.002+02:00

Sizlere ananemin bir hikayesini anlatmak istiyorum. Madem aile şirketine döküyoruz biz bu işi ananemin başı kel mi!

“Bir kasap bir de berber varmış. Bunların oğulları güreş etceklermiş. Kasap her gün et yidirmiş oğluna. Berber her gün oğlunun kafasını tıraş etmiş. Güreş etmişler kafası tıraş edilen et yiyeni yenmiş!”

Bu hikayeden çıkaracağımız ders: Karı gibi saç uzatmayın!
Ailemizde ne zaman birisinin saçı normalden biraz uzun olsa, ananem kurbanını yakalayıp bu hikayeyi anlatır. Ben çok dinledim bu hikayeyi, abartmıyorum on kez dinledim.
Dozi de dinlemiştir :)

Bir de rahmetli dedemin “ceki çen” hayranlığı vardır ama o başka konu :)

Lafı ananemden açmışken, kendisinin hit esprisini de sizlerle paylaşmak isterim… Yemek yeniliyordur, “anane otur yemeğe” dersin, “geçen sene yedim ben keh keh keh” der.

Hastayım..

2009-11-04T17:53:00.002+02:00

Son günlerde rahatsızlıklar peşimi bırakmıyor. Geçen gece dayanılmaz bir baş ağrısıyla bir damla uyku uyuyamadan sabahı ettim. Şimdide eski bir rahatsızlığım nüksetti ve ameliyat yaram apse yaparak hayatı bana zindan etmeye karar verdi.

Yine bütün geceyi bir damla uyku uyuyamadan geçirdim. Aldığım ilaçlarda pek işe yaramadı.. Bakalım bu işin sonu nereye varacak. Belki içinizden kardeşim doktora gitsene diyorsunuzdur ama maalesef ben pek doktora giden biri değilimdir. Çünkü ne zaman doktora gitsem başıma olmadık işler gelir benim. Ya ameliyat kararı alırlar, ya da hastaneye yatırırlar. :) Neyse bakalım birkaç güne iyileşirim umarım. Çünkü sıkıntı verici bir durum bu.. Haydi kendinize iyi bakın. Çok yakında yeni konu, konuk ve zırvalamalarla karşınızda olacağım. Ha birde büyük ihtimalle yakında bir yazarımız daha olacak.. İyice aile şirketine çevireceğiz burayı.. :)

Bugün

2009-11-01T18:22:00.003+02:00

* Bugün güzel bir gün, ama çok değil biraz güzel.
*Bugün ilk kez montumu giydim ben, botlarımı da giydim. Nisan sonuna kadar çıkartmıycam artık. Yani İzmir'de öyle yapıyordum burası daha soğuk olur hazirana kadar çıkarmam bilemiyorum
*Bugün sonunda gece yatıp sabah 9a gelirken uyanmayı başardığım gün.
*Bugün bol bol anlık sevinç yaşadığım gün.
*Bugün Cimbom'umun 2-0 kazandığı gün Sivasspora karşı
*Bugün yalnızlığı iyicene tee burama kadar hissettiğim gün aynı zamanda
*Bugün botlarımı suyun göbeğine göbeğine bastığım gün! Bunun bir anısı var bende; çook küçüktüm, annem beni İzmir'e hastaneye götürmüştü sanırım -hep hastaneye giderdik zaten İzmir'e. Yağmurluydu, yerlerde minik gölcükler oluşmuştu tabii ki. Ben de oyun etmiştim o suların içine tam ortasına basıp su sıçratmayı, annem kızıp "basma suların göbeğine göbeğinee!" demişti çok gülmüştüm suyun göbeği mi olur diye... Annem de gülmüştü sonraları hatırlayıp...
*Bugün Erol'la kafenin birinde oturup içtiğimiz 4 çaya 7lira verdiğimiz gün. Çayların ikisi büyük ikisi küçük, pahalı lan!
*Mutluluk ucuz bir şey değildir! diye yazdım şu anda arkadaşıma MSN'den... Böyle tarihi bir lafı ettiğim gündür bugün. Belki de bir gün aslında pahalı da birşey değildir derim. Bilmiyorum şu an pahalı ve uzak duruyor...
*8buçuk liraya mutlu oldum aslında ben bugün.
*Sadullah abinin isminin Sadullah olduğunu öğrendim bugün.
*Bugün ben yine Sahra Kebap'a gittim. Sadullah abi lise2 den terk olduğunu söylüyor. Bence müşteri nasıl bağlanır konusu üzerine yüksek öğrenim görmüş mastır mustur yapmış bir adamdır. Ya da belki de doğal bir yetenek ve ben saçmalıyorum.
*Bugün Sahra Kebap'ta Patlıcan Kebap söyledim ben! "Doğum günüm şerefine bir ziyafet çekeyim" dedim Sadullah abiye. " Oo, doğum günün kutlu olsun kardeşim. Şimdi bizim de sana birşeyler yapmamız lazım" dedi o da. "Gerenk yok yapılır bir ara ehe ehe ehe" gibisinden saçmaladım ben bugün.
*Evet! Doğum günüm bugün benim!
*Birsürü ikramla yukarıya akıp durdu Sadullah abi. Haydari ve ezme getirdi. Yanında pide ekmeği ve salata. Sonra lavaş ekmeği ve kıymalı kaşarlı küçük bir pide. Ben onları tıkınadurdum bir süre bugün.
*Sonra patlıcan kebabım geldi yukarıya. Sonra Sadullah abi bir daha geldi elinde çayıyla "oturabilir miyim kardeşim?" dedi. "Tabii abi" dedim. Bak şimdi geldi aklıma "Dükkan senin abi eheh" esprisini yapabilirdim o anda. İyi ki o anda gelmemiş aklıma!
*Oturdu Sadullah abi karşıma sohbet ettik bol bol. Beğenip beğenmediğimi sordui çok güzel olduğunu söyledim. Kaç yaşıma girdiğimi söyledi, 19a girdiğimi söyledim. İsmini sordum, Sadullah olduğunu söyledi. Bu böyle gitti bugün.
*"Üstüne tatlı getircem ben kardeşime" dedi, "sen bilirsin abi" diyebildim.
*Böyle işte. Bugün ailemden uzak ilk doğum günümde, arkadaşlarımdan uzak ilk doğum günümde; Sadullah abi bana 8buuçuk liraya mutluluk sattı. Alan razı satan razıydı. Gökten üç elma düştü...

Başlık!!!

2009-10-30T14:34:00.004+02:00

Şimdi telefonla konuştum Özer Abimle. Siz onu dozi olarak tanıyorsunuz, siz dediğim de "üj-bej" kişi ama olsun... Öyle işte konuştum özer dingiliyle, özer dallamasıyla; dedim ki "naber abicim nasılsın?".. Yüzüne karşı hakaret edemiyorum karaktersizim ben :)
Yalnız bir telefon açışı vardı hipnenin, çeşitli homurdanmalardan başka birşey duyamadım...
Dedim ki ona: "Bugün benim bayramım ya süper bişi oldu! Burada kitapçılar çarşısı buldum..." Homurdanaraktan bişeyler söyledi daltrak :)
Aramızdaki kilometrelere güvenip bunları yazmam çok karaktersizce cidden yaa. Normalde kendisiyle yüz yüze konuşurken "len" ya da "lan" duysa, "Mert! Ayıp olmuyor mu abine karşı" diye fırçalar...
Neyse boşverin şimdi siz o lavuğu :) Bak hala..

Tam Sakarya'ya sövmeye başlamıştım ben günlük! Hele bir de Adapazarı'nda olunca iyice sinirleniyor insan kitapçı bulamayışına... Aklına Konak geliyor Çankaya geliyor insanın, burası ne dandik yer böyle yaa diye isyanlara dalıyor insan... Neyse ki buldum Kitapçılar Çarşısı'nı... Yardırmış yürüyordum sokakta, karnım acıksın da yemek yiyeyim diye zaman öldürmek amacıyla... Sahra Kebap'ta yiyorum iki lahmacun, güzel de yapıyorlar hani. Fiyatlar uygun, nezih bir ortam, konsürmatist-doğru mu yazdım bilmiyorum- bile var! Bu reklamdan sonra Sahra Kebap'tan iyi bir para almayı bekliyorum açıkçası :)
Yardırmış yürüyordum en son sokakta... Soluma baktım "Kitapçılar Çarşısı" yazıyor bir de ok işareti var ama o da ne! Görüntü sürekli kayıp geriye gidiyor görüş açımdan çıkıyor! Dakikalardır yürüdüğüm için otomatiğe bağlayan bacaklarımın bana yaptığı küçük bir oyun sadece hah hah ha!

Bu iğrenç espriden sonra hala yazımı okumaya devam eden dayanıklı üstün varlıklara hayranım doğrusu... Devam ediyorum üstün insanlar çok da ilginç olmayan hikayeme...
Girdim kitapçılar çarşısına yaklaşık on kadar kitapçı vardı içeride, pasaj gibi bir yerdi. Hatta pasajdı sanırım... Bulvar nasıl bir şey ya ben onu merak ediyorum? Birileri bana açıklasın nasıl bir şeydir bulvar...

Böyleyken böyle. Sonuç: Çok para harcadım ay sonu simide talim...

Bir Programcı Nasıl Bebek Uyutur?

2009-10-26T13:16:00.007+02:00

Ubuntu-tr forumunda gördüğüm bir konuydu bu. Merak edip bakmıştım. Çok hoşuma gittiğinden sizlerle de paylaşmak istedim:

Linux kullanıcısı ve belki de geliştiricisi bir kişi bebeğini uyutmak için Linux kodlarından faydalanma yolunu seçmiş. İşte ilginç ama bir o kadar da hoş bir görüntü:

Benzer videolar için tıklayın

Peki bunu nasıl yapmış?

Aslında videoda nasıl yaptığı açık şekilde görülüyor. Ama ben göremeyenler için yine de kodları yazayım..
------------------------------------
#!/bin/sh
#cd sürücüsü çıkart-kapat programı.
while [ 1 = 1 ]
do
#cd'yi Çıkart!
eject /dev/cdrom

#cd'yi Kapat!
eject -t
done
------------------------------------

Şimdi bu kodları bir metin belgesine yazıp kaydedelim. Bu komutların çalışabilmesi için dosyamıza gerekli izinleri vermemiz gerekiyor. Bunun için de "chmod +x dosya_adi" şeklinde dosyamıza çalıştırma iznini verelim. Şimdi konsolda "./dosya_adi" şeklinde komutumuzu çalıştırdığımız takdirde, videoda gördüğünüzün aynısını kendi bilgisayarınızda yaşamış olacaksınız.

Ayrıca sık sık cd sürücüsünün açılmamasından şikayetçi olan Linux kullanıcılarındansanız, konsolda sıklıkla "eject /dev/cdrom" komutunu kullanıyorsunuz demektir. Bu işi daha da kolaylaştırmak için yapmanız gereken aşağıdaki betiği bir metin belgesine "cdçıkart.sh" ismiyle kaydedip sonra da "chmod +x cdçıkart.sh" komutuyla çalıştırma izni vermenizdir. Artık bu ufak betiğe çift tıklayarak açılmayı reddeden cd sürücünüzü hizaya getirebilirsiniz. :)
-----------------------------------
#!/bin/sh
#Cd'yi çıkartma betiği

echo "Cd Çıkarılıyor!"
eject /dev/cdrom
----------------------------------
Haydi hepinize kolay gelsin.. :)

Not: Komutlar çalışmayı reddederse öncelikle kullandığınız Gnu/Linux dağıtımında eject programının kurulu olup olmadığını kontrol edin (gerçi büyük ihtimalle kuruludur). Kurulu olduğu halde çalışmıyorsa bana çemkirebilmek için yorum yazmanız yeterli demektir... :)

Birşeyler Attırayım İstedim

2009-10-24T18:59:00.004+03:00

Başlığım erotik çağrışımlar yapmaz umarım : )
Attırmak derken buralarda bunalmış bünyeden birkaç satır yazı attırmak...
Neyse gittikçe iğrençleşiyorum sanırım...

Burada Sakarya Adabazar'da mal gibi bir öğrencilik geçirmekteyim, aafız :D Simit-peynir-lipton poşet çay ile yaşıyorum. ama şikayetçi değilim bir de memleketten kargoyla bal geldi mi süper olacak. İnsanın memleketi İzmir olunca "memleketten" lafı biraz tuhaf oluyor sanki. Yani memleketten pastırma getirir birisi memleket neresidir? Kayseri. Ama memleketten bal geldi diyince insanlar Erzincanlı falan olmanı bekliyor : )

Hafta sonları burası süper. Veriyorum bünyeye kültürü veriyorum kültürü... Hafta sonu İstanbullular -kendileri baya kalabalık bizim üniversitemizde, İstanbul kazanamayan insanlar ilk tercih Kocaeli'ye ikinci tercih Sakarya'ya geliyor benim gözlemlediğim kadarıyla- evlerine gidiyor, annelerinin sıcak yemeğini yemeye, baba ocağına, kardeşleriyle dövüşmeye gidiyorlar... Ulan kardeşimle dövüşmeyi özledim lan! Azbiyo tartaklasam şimdi onu nasıl iyi gelir biliyor musunuz : ) Neyse gittiler İstanbullular ben burada hafta sonu can sıkıntısından kendimi Dünya Klasikleri'ne veriyorum... Kanka oldum Dosteyevskiyle falan...

Burda bizim yurdun yanında bir kave var. Kahve mi desem. Neyse bir de sahibi var oranın. Pek sevdi adam beni : )

Burada günlük tutmaya başladım ben, iki haftadır belki daha uzun zamadır yazıyorum boyna. Bir gün uslu bir çocuk olursam şirinleri görürüm! Bu cümle buraya ait değil bir saniye! Bir gün dizüstü bilgisayar falan alırsam kendime -almak zorundayım da- onların bir kısmını buraya yazmayı düşünüyorum, bu da günlük sonuçta... Ama çok küfür var yaa : ) Makaslarız artık o kısımları. Yok yok makaslayamam, onlar artık tarihi birer belge müdahale etmek tarihe saygısızlık olur; abim de buna çok kızar : )

Yan odadaki 1.92lik çocukla iyi anlaşıyoruz. Razumihin onun adı! Yani ben Suç ve Ceza'yı okurken Razumihin isimli karakteri hep bu eleman gibi canlandırmıştım kafamda. Hani o Raskolnikov'un odası vardı ya, o odanın kapısı çok alçaktı benim zihnimde oluşturduğum resimde. Razumihin de orada ancak eğilerek geçebilirdi, dev gibi bir adamdı bence... Buldum onu. Bizim yurttaymış :D

Neyse yetti bu kadar attırdığım. Ama erotik bir çağrışım, şey, demiştim değil mi bunu :S

"Bin bıçak var sırtımda Vini'yle de adaşsın" derdi bir arkadaşım. Şu vinidipuu'dakiVini : ) Ne manyak adam yaa :D İsmisi de Kerim Berkay'dı selamı var :)

Bitti...

Pardus 2009 Cilalama

2009-10-22T18:24:00.007+03:00

Pardus'uma cila çektim. Biraz renk şemasıyla oynadım biraz da simgeleri değiştirdim ve karşıma bambaşka bir Pardus çıkıverdi. Gnu/Linux'un en güzel özelliği de bu zaten istediğiniz gibi özelleştirebiliyor olmanız.

Renk Şeması: Pardus'ta sistem ayarları yazılımını açıp "görünüm" bölümüne girin. Ardından Renkler sekmesinden "Yeni Şemalar Yükle" tuşuna basın. Böylece Kde-look.org adresi üzerindeki renk şemalarına ulaşabilecek ve beğendiklerinizi indirebileceksiniz. Aşağıdaki ekran görüntüsündeki gibi bir renk şeması istiyorsanız, şiddetle "Konsolta" isimli renk şemasını öneririm. Siyah zemin üzerinde yeşil yazılar insanda grafik ekranda dahi konsol kullanıyormuş hissini yaşatabiliyor. Pardus dışı dağıtım kullananlar için bu adres iş görecektir.

Simge Teması: Renk şemasını hallettiğimize göre şimdi sıra simge temasında. Simgeler sekmesine geçerek "Yeni Temalar Al" tuşunu tıkırdatıyoruz. "Oxygen Refit Black" isimli simge temasını seçip yükle diyoruz. Bu işlem biraz vakit alabiliyor. O da kurulduktan sonra "Uygula" diyerek yaptığımız değişiklikleri onaylıyoruz. Pardus dışı dağıtımlar için bu adres tam isabettir. Artık sizinde aşağıdaki görünüme benzer bir Pardus'unuz var demektir. Afiyet olsun efendim. :)

Linux E-Dergiler -Ekim-

2009-10-20T22:12:00.002+03:00

Bu ayki E-Dergileri kaçırmayın!

Pardus-Linux.org 13.sayı

İçindekiler

Komut Satırında RSS Keyfi : Canto
Pardus’ta Yüz Tanıma Teknolojisi
Röportaj: Sebastian Kügler (KDE Takımı)
Röportaj: Elizabeth Krumbach (Ubuntu Women)
Makale: Seksi Geek Aranıyor
Makale: Özgür Yazılım Sularında Gezintiler

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

SUDO (ubuntu-tr.org)

İçindekiler;

* Editörden (Mustafa ALKAN)
* Ssh, Sftp, Rlogin, Scp Kullanımı (Ayhan AKTAŞ)
* Özgür Yazılım (Murat CEBİR)
* Dosbox (Ömer KIRMIZI)
* At Gözlüğü (Ertan ERBEK)
* Codeigniter 2 (Levent ALTUNÖZ)
* Mac Os Röportajı (Ayhan AKTAŞ)
* Dosya Paylaşım Sistemi (Ertan ERBEK)
* Ubuntu Raid Kurulumu (Ertan ERBEK)
* Preload (Utku DEMİR)
* Güldürü (Yusuf SANSARKAN)
* Open Shot Video Düzenleyici (Murat CEBİR)
* Arch Kurulum Rehberi (Arda DÜLGAR)
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Enixma -Ekim sayısı-

İçindekiler:

moNO
HAL
Bilgisayarı TV'ye Bağlamak
Misfit Model 3D
Subcomposer
Bsd - X

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Lan Günlük

2009-10-18T23:54:00.003+03:00

Bazen kendimi fazla mı kasıyorum diyorum lan günlük! Herkese yardım edeceğim diye kendime yardım etmeyi mi unuttum acaba..?

Örneğin iş bulamıyorum lan günlük! Suç ben de mi, yoksa bizi yöneten sevgili(!?) yöneticilerimizde mi onu da kestiremiyorum. Bir yerde bir abukluk var ama acaba nerede lan günlük?

Ben sevmeyi de pek beceremiyorum lan günlük! Valla bak... Ne zaman birini sevsem yüzüme gözüme bulaştırıyorum, işi bok ediyorum.

Geçenlerde fark ettim, ben ağlamayı da beceremiyorum lan günlük! Herkes gibi üzgün bile olsam, üzgün olan herkes ağlarken, ben ancak donup kalıyorum lan günlük!

Ben eğlenmeyi de bilmiyorum lan günlük! Eğlencenin tanımını yap desen, hönk diye kalırım. Bilmiyorum lan günlük, ben eğlenmeyi de bilmiyorum.

Ben içmeyi de bilmiyorum lan günlük! Ya az içip içtiğimden bi halt anlamıyorum, ya da içerken ağzımı tutturamıyorum.

Yani kısacası bir halttan çaktığım yok lan günlük! Sana da neden bu kadar "lan" diyorum, bak onu da bilmiyorum... Neyse, neyse...

Mac Görünümlü Ubuntu

2009-10-16T15:45:00.004+03:00

Aslında kullandığım sistemi başka bir sisteme benzetmek gibi bir takıntım yoktur ama MacOs görünüm olarak gerçekten hoş bir sistem. Bu yüzden bir kereliğine bir değişiklik yaptım ve Ubuntumu MacOS X Leopard'a benzettim. Tabi bu benzeme sadece masaüstü resmi, simgeler ve renkler ile sınırlı oldu. Çokta abartmak istemedim yani.

Eğer sizde Ubuntunuzda böyle bir görünüm isterseniz, buradaki adresi ziyaret edebilirsiniz. Ben Mac görünümü istemiyorum, kendi sistemimi kendi zevkime göre yeniden şekillendireceğim diyorsanız, ziyaret etmeniz gereken sitenin burası olduğu aşikar.

Yaşaaaamaaaakk Neee Güüüzeeelll!

2009-10-10T14:34:00.003+03:00

Son zamanlarda blogumla pek ilgilenemiyordum. Kabızlık dönemi olarak adlandırabileceğimiz bu süre zarfını geride bıraktığımızı onur, sevinç, kıvanç, direnç... vb “nç” lerle duyururum. Artık sık sık yazı yazmaya çalışacağım. Tabi hayatın bana nefes aldırttığı kadarıyla.

Neyse, konumuza dönelim. Hayatımda güzel gelişmeler oldu. Örneğin en sonunda veremediğim Matematik dersini vererek bir üst sınıfa geçmeye ve aynı zamanda bitirdiğim iki yıl için de bir önlisans diploması almaya hak kazandım. Bunun için çok mutluyum. Hani böyle kelebekler, kuşlar, yaşamak ne güzel, hey, hey tadındayım son zamanlarda. Bakalım bu heblef durum ne kadar sürecek ve gerçek hayata ne zaman geri döneceğim.

Bunun dışında uzun zamandır uzak kaldığım bilgisayarıma ve internetime kavuşmuş bulunuyorum. Yahu meğersem ne kadar da alışmışım ben bu merete. Sigara gibi anasını satayım, bir başlayan bırakamıyor.

Evet şimdilik durum bu. Moralim yerinde ve mutluyum. Uzun zamandan beri böyle hissetmediğim için bünyede soğuk duş etkisi yarattı tabi biraz. Sanırım yakında atlatırım. Kendinize iyi bakın..

Linux ile Ralli...!

2009-10-10T13:07:00.003+03:00

Araba yarışı oyunlarını sever misiniz? Ben bayılırım. En çok oynadığım araba yarışı serisi Need For Speed idi. Güzel de oyundu. Ama bence bir eksiği vardı. Ben bu tür oyunların daha gerçekçi olabilmeleri için aracı kullanırken oyuncunun aracı tepesinden görmesinden ziyade, içerden direksiyonla birlikte görmesinin daha iyi olduğunu düşünen biriyim. LFS (Live For Speed) oyununda bu ayrıntıyı atlamamışlar.

Linux altında birçok similasyon oyunu oynadım ama; hiçbiri, bu tür oyunlarda grafiğe ve gerçekçiliğe önem veren benim gibi "kıl" bir oyuncuyu tatmin etmemişti. Tam artık ne yapalım bizde FPS oyunlar ile oyalanırız diyordum ki, karşıma http://www.lfs.net/ adresi çıktı.

Oyun bana kalırsa gayet tatmin edici grafiklere sahip ve 256 mb ekran kartına sahip olan bilgisayarımda sorunsuz şekilde çalıştı. Ubuntu 9.04 altında, Wine (1.0.1 sürümü) ile gayet iyi performans sergiliyor.

Oyunun demo sürümünü indirerek denemek istiyorsanız http://www.lfs.net/?page=downloads adresinden indirebilirsiniz. Tam sürüm için ise lisans ( https://www.lfs.net/?page=shop )satın almanız gerekiyor.

Şimdi Haberler...

2009-10-09T17:08:00.001+03:00

Ubuntu 9.10 Beta Yayınlandı!
Ekim ayının sonlarına doğru çıkması beklenen Ubuntu 9.10 un beta sürümü yayınlandı. Bu yeni sürümde boot süresini önemli ölçüde düşüren ext4 dosya sistemi ön tanımlı olarak gelecek. Kernel 2.6.31 ve Gnome 2.28 kullanan bu sürümde, pidgin yerine de Empathy Messenger tercih edilmiş. Ayrıca Ubuntu One (http://ubuntuone.com) isimli serviste sisteme entegre edilecek.

Google Chrome'un Linux sürümü sessizce geliştiriliyor...

Google Chrome Linux sürümünü denemek isterseniz http://dev.chromium.org/getting-involved/dev-channel adresini ziyaret edebilirsiniz.

Gnome 2.28 Hazır...!

Linux dünyasının en sık kullanılan iki masaüstü ortamından biri olan Gnome' un yeni sürümü hazır. Geliştiriciler bu sürümle birlikte kullanıcılara daha iyi bir arama motoru, bluetooth yöneticisi, taşınabilir cihazlar için daha esnek güç yönetimi seçenekleri vaad ediyorlar.

Asus EEE PC ve Moblin...

Netbook (mini dizüstü bilgisayar) pazarının iddialı ve adından söz ettiren firması Asus'un mini dizüstü bilgisayarlarında tercih ettiği işletim sistemleri Windows ve Xandros Linux yerine Ekim ayının sonundan itibaren açık kaynaklı Moblin dağıtımını kullanmaya karar verdi.

Yararlanılan kaynak: pcnet

Zorunlu Bir Ara

2009-10-05T19:40:00.003+03:00

Ailecek içinde bulunduğumuz zor durumlar nedeniyle bir süredir blogumu boşlamak zorunda kaldım. Bu durum bir süre daha devam edecek gibi görünüyor. Beni çileden çıkartan sorunlarımızı bertaraf eder etmez yine buralara döneceğim.

Tabi can sıkıcı gelişmeler dışında hoşuma giden gelişmelerde olmadı değil. Onlar hakkında yazılarımı da çok yakında bu sayfalardan okuyabileceksiniz. Beni takip eden ve takip ettiğim arkadaşlarımdan, özür diliyorum. Kendinize iyi bakın...

Sakarya Üniversitesi Kayıt Maceram

2009-09-06T00:34:00.003+03:00

Geçenlerde üni kaydına gittik babamla beraber. 31 ağustosta sakaryada olmamız lazımdı 30 ağustos gecesi saat 23:58de otobüse bindik (şaka değil bu ciddi ciddi biletimizde 23:58 yazıyordu 00:00 değil : ))... Ama dakik bi firmaymış biz babamla en az yarım saat önce gelir bizim peronda bekler diyoruz hatta geç kaldı acaba bir terslik mi var diyoruz ki 23:55 gibi geldi apar topar bindirdi bizi 23:58de çıktık yola : ) taktir ediyorum Sakarya VİB’i :D
Yolculuk ayrı bi şamataydı babamın da benim de hayatta izlemeyecğimiz saçma salak yarışma programları açtılar otobüsün televizyonunda : ) oturduk izledik ne yapalım... elemanın birine solucan yediriyolardı mesela. Arkamdaki koltuktaki yine üni kaydına giden eleman da oh ne güzel protein gibisinden iğrenç yorumlar yapıyordu :) bu arada yine o elemandan öğrendim piranaların(doğru mu yazdım bilmiyorum) metabolizmaları çook hızlıymış…

Otogarda otobüsümüzü beklerken birer döner ekmek yiyelim demiştik babamla, yemiştik 9 lira demişti adam içimize oturmuştu : ) otobüste acısını çıkartacaktık! Kendimize güveniyorduk, yapabilirdik!!! Hiç uyumayarak yapılan tüm ikramlardan faydalandık ve az çok masrafımızı kapattık : ) umarım muavin bizi duymamıştır. Çünkü muavin dolaşıyo yolcular arasında uyanık olanlara kahve çay zart zurt ister misiniz falan diyo. Biz isteriz isterizzz diyoruz, eleman gidince “oo 2 lira da buradan kurtardık çak ulan”moduna giriyoruz :D ve o iki insanın birer avuç içini birbirininkine vurarak yaptığı şeyi utanmayıp sıkılmayıp yapıyoruz : )

Gece 3 gibi susurlukta mola verildi, bir sonraki dinlenme tesisinde mola vereceğiz falan deselerdi herhalde arkamızdaki adam oraya işerdi : ) sürekli ne zaman ihtiyaç molası vericez diye soruyordu zaar. Susurluk güzel yermiş, yani o dinlenme tesisi… gece 3 dersin sessiz sakin olur dersin yok arkadaş cıvıl cıvıldı. Çay ister misin abi sorusuna bir dakikada 3 kez maruz kaldık :) parası neyse verdik işedik : ) sonra ordaki teyzelerin yaptığı bazlamalardan aldık birer tane yanına bir susurluk ayranı(off neydi o yaa)…

Yolculuğumuzun devamı “neredeyiz acaba haydi tahmin edelim” şeklinde devam etti. Ve en nihayetinde sabah 06:30 gibiydi sanırsam indik Sakarya otogarına… Oradan üniversiteye dolmuşlar kalkıyordu.. Hem de beleş!! Bindik tabii ki : ) Baya yüksek bir yerdeydi EsenTEPE(!) Kampüsü. Otobüsle çıkarken sürekli ölçtüm biçtim, yürümeyi seven bir insanım acaba ben burayı yürüyerek çıkabilir miyim diye.. yok arkadaş mümkün değil : ) Her şeyi geçtim, yorulmayı, yokuşu falan geçtim kurtlar kuşlar yer beni yolda. Neyse efendim geldik üniversiteye, böyle bi insanlar bi kalabalık falan.. bildiğim daha doğrusu duyduğum kadarıyla mühendislik fakültelerinde çok fazla kız olmaz. O gün yalnızca mühendislik kazanan öğrencilerin kayıt günüydü ve etraf taş gibi kız kaynıyordu : ) eğer dedim kendi kendime mühendislik böyleyse gerisi nasıldır kim bilir hadi yine iyisin =)

Kocaman kocaman kayıt yazan yere gittik orada kayıt sırası alıcaz falan, 337. sıra gelmişti yanlış hatırlamıyorsam. Bir üzüldük bir üzüldük bize gelmez sıra diye. Çok çabuk geldi ama acemiyiz tabi nereden bileceğiz… Banka kuyruğuna girdik sonra, orada bir şey dikkatimi çekti. Ben liseye başlarken minnacık bir adamdım, benden daha kısa kız bulmak bile zordu vardı da birkaç tane :) ama o gün o sırada benim gibi mühendis adayı diğer insanlarla yan yana durunca vay be dedim kocaman olmuşum hee : ) Bankaya paramızı yatırıp kısa bir hüzün yaşadıktan sonra kayıt bürosuna yakın bir yerlere gittik. 0-50 arasını çağırdılar sonra 50-100 arasını sonra 100-150 öyle yani : ) Ama ben tabii ki 300-350 arası çağırıldığında gittim! Biliyoruz biz bu işleri hemen kaparız yani 337 ya hani 300-350 arası oluyor bizden kaçar mı : ) Girdim kayıt bürosuna birkaç kat çıktık saymadım o kadarını, sonra bilgisayar mühendisliği masasını buldum(şu anda kendi reklamımı yapıyorum) belgeleri teslim ettim adama öğrenci kimlik kartımı verdi lise fotoğrafı var üstünde böyle ceket borda kravat falan :) suratımda her vesikalığımda ön tanımlı olarak gelen ifade… Öğrenci belgemi de aldım indim aşağıya. Babamı buldum, yürüye yürüye kampüsten dışarı çıktık iğrenç bi muhabbet dönüyordu.

Kampus dışında bizim gibi kekleri bekleyen 40 tane çadır vardı özel yurtlara ait… Biz dördüncüde karar kıldık tamamdır bu haydi gidip görelim( ki bunun anlamı haydi gidip kaydını yapalım 8aylık sözleşmeyi bir yerinize sokup kelebeklerle dans edelim) dedik.
Geri dönüşte otogardaki yaşlı hipne bizi bursa üzerinden aktarmalı gönderirse daha çabuk İzmir’e varabileceğimizi söyleyip apar topar kalkmak üzere olan bursa arabasına bindirdi. Sonuç itibariyle gelişimizden daha uzun sürdü dönüşümüz :S
Böyle yani.

17 Ağustos; Yıkıldık!

2009-08-17T22:29:00.003+03:00

Üzerinden 10 yıl geçti, dile kolay on yıl... Ama hala yüreklerde acısı.

Allah bu ulusa bir daha böyle büyük acılar yaşatmasın.

Pardus 2009 ve Nvidia 173

2009-08-17T22:03:00.005+03:00

İki yazı önce bahsettiğim Pardus cdim elime ulaştı. Tabi ben de hiç zaman kaybetmeden ulaştığı gün bilgisayarıma kurdum. Kurulum her zamanki gibi sorunsuz, kolay ve hızlıydı. Daha önceki sürümlerde özellikle ekran kartıyla ilgili sorunlar yaşardım ama bu sefer onuda yaşamadım:

Pardus 2009 şimdiye kadar bütün Pardus sürümleri içerisinde ekran kartımı doğru tanıyıp, istediğim çözünürlükte kullanmama da izin veren tek sürüm oldu. Daha önceki Pardus sürümlerinde de ekran kartım tanında, çalıştı ama hep birşeyler eksik kalıyordu. En çokta çözünürlük konusu can sıkıcı oluyordu. Her seferinde istediğim çözünürlüğü xorg.conf dosyasına elle girmem ve belki de daha başka taklalar atmam gerekiyordu. Tabi bu sadece Pardus'un sorunu değildi. Diğer birçok Gnu/Linux dağıtımı da benzer şekillerde beni uğraştırıyorlardı. Hepsinde mutlu sona ulaşıyordum ama bu biraz sancılı oluyordu.

Ama bu sefer herşey istediğim gibi oldu. Tabi istediğim gibi olması için biraz uğraştım ama eskisi kadar değil bu sefer. Sadece Menü --> sistem ayarları --> Ekran yolunu izleyip, ekran kartımı kurdum. Sonra da yine aynı yerdeki Aygıtlar sekmesinden ekran kartı yapılandırma
kısmına girip video sürücüsü olarak nvidia 173'ü seçtim. Bu işlemden sonra da yine Ekranlar bölümünden Çıkış özelliklerini istediğim şekilde ayarladım. Şu anda ekran kartım istediğim gibi çalışıyor. Pardus'ta Urban Terror oynayabiliyorum yeniden.

Bunların dışında şu anda yeni Pardus'u tanımaya çalışıyorum. Orasını burasını kurcalıyorum sevimli Pardusçuğumuzun. :)
Bir de ekran görüntüsü vereyim size...

Kendi Kendine Söyleşi Yapmak

2009-08-15T18:09:00.002+03:00

Kendi kendime sorular sorduğum bir gecede aklıma birden kendi kendime söyleşi yapmak geldi. Tamam biliyorum çok saçma ama yine de zevkli geldi ve bunu burada yayınlamak istedim. Aşağıda "İnternet ve Siz" temalı, kendi kendine söyleşinin ilk örneğini göreceksiniz. :)

-İnternetle ne zaman tanıştınız?

2005 yılının sonlarında. Daha önceleri de internet kafelerde
kendisiyle flört etmişliğim vardı ama, asıl tanışmamız 2005 yılında
kendi kişisel bilgisayarımı alıp, evime internet bağlatmamla oldu.

-Ne sıklıkla internete bağlanırsınız?

Evde olduğum hergün. Eğer evde değilsem, internet kafelere pek
gitmiyorum. Ama evdeysem modemim her daim açık olur.

-İnternette ne kadar zaman geçiriyorsunuz?

Günde en az 2-3 saatimi internette geçiriyorum. Tabi bu asgari
süre. Eğer yapacak hiç bir işim yoksa bu süre 8,9,10 ve hatta üstüne
bile çıkıyor.

-En çok ne tür sitelerde zaman harcıyorsunuz?

Elbette bloglarda, üye olduğum forumlarda, arama motorlarında,
topluluk sitelerinde (linux toplulukları), haber sitelerinde, kişisel
ilgi alanıma hitap eden sitelerde.

-En sık kullandığınız 5 site nedir?

1-) Google :)
2-) Ubuntu-tr.org (forum kısmında)
3-) Pardus-Linux.org (forum kısmında)
4-) Blogger
5-) Gmail ve Hotmail e posta hizmeti sitelerinde

-Yer imleri (sık kullanılanlar) listenizde kaç site var?

Oldukça fazla. Tahmini olarak 150-160 site vardır sanırım. Tabi
bir de bir tarayıcı da olup diğerinde olmayan siteleri de sayarsak bu
sayı 200'e kadar gidebilir. Fakat en sık kullandığım site sayısı 25-30
civarındadır.

-Anında mesajlaşma yazılımlarıyla aranız nasıldır?

Aslında çok fazla kullanmam. Arada çok canım sıkılırda konuşacak
birilerini ararsam oturum açıp konuşacak insan arar, bulamazsamda
kapatırım.

-Hangi tarayıcıyı(tarayıcıları) kullanırsınız?

Çoğunlukla Firefox. Ama arada Opera kullandığımda olur. Ara sıra
da sadece meraktan kurup kısa süre kullandığım tarayıcılarda olmuştur.
Deneme amaçlı kurup kullandığım tarayıcılar arasında en hoşuma giden
Flock olmuştur. Ancak çok fazla sosyal ağ sitelerini kullanmadığım için,
sürekli kullanmamıştım.

-Kablolu mu kablosuz mu bağlantıyı tercih ediyorsunuz?

Dizüstü bilgisayarım olmadığı için kablolu bağlantıyı
kullanıyorum.

-İnternetten alışveriş yapar mısınız?

Hayır. Alışverişi pek sevmem.

-Tarayıcı oyunlarını oynar mısınız?

Evet ara ara methini duyup bir süre oynadığım oyunlar olmuştur.
Şimdi
de bir oyun oynuyorum, adı umaykut, zevkli bir oyun. Sanırım en uzun
soluklu tarayıcı oyunum olarak tarihe geçecek kendisi. :)

-Video sitelerini ne sıklıkla kullanırsınız?

Facebookta arada videoları takip ederim. Bir de okudum bloglarda
yada forumlarda bağlantı verilenleri izlerim. Ama sırf video izlemek
için video sitelerini kullanmam. Tabi bunda kotalı kullanıcı olmamın da
etkisi büyük. :)

-P2P yazılımlarıyla aranız nasıldır, torrent kullanır mısınız?

Şimdi P2P kullanmıyorum dersem yalan olur, kullanıyorum elbette
arada. Ama pek sık kullanan biri değilim. Sanırım "Korsana Hayır"
kampanyası bir suçluluk psikolojisi yarattı üstümde, bu yüzden özellikle
mp3 indirmemeye çalışıyorum. Torrente gelince onu sık kullanıyorum.
Özellikle yeni Gnu/Linux dağıtımların indirirken torrent sistemini
kullanırım.

-İnternette kullandığınız rumuzlar nelerdir? Kaç tane rumuz kullanıyorsunuz?

En çok kullandığım rumuzum, "dozi" dir. Arada başka rumuzlarda
kullanırım. En çok kullandığım 4 adet rumuzum vardır.

-Kalonline, Metin2, Silkroad türü oyunlar oynar mısınız?

Hayır. Aynı şey değil ama sıkı bir Urban Terror oyuncusuyumdur.
:)

-İnternet kullanımınızla ilgili en sık kullandığınız yazılımlar nelerdir?

Elbette tarayıcım Firefox.
Bir diğer tarayıcım Opera.
Msn yazılımım Amsn.
Torrent yazılımım Ktorrent ya da Transmission.
P2p yazılımım Limewire.
E-Posta yazılımım Evolution.
Rss okuyucum Akregator ve Liferea.
Sohbet odalarına bağlanmak için kullandığım yazılımım
Konversation.

-İnternetsiz bir yaşamı tarif eder misiniz? İnternet bulunmamış olsaydı sizce dünya nasıl olurdu?

İnternet bağımlısı sayılabilecek bir insan olarak, internetsiz
yaşam bana tatsız gelirdi sanırım. İnternet bulunmasaydı bilgiye ulaşmak
zor olurdu, iletişim daha zayıf olurdu, bunlara bağlı olarakta bir çok
bilim dalı ve sektör, nal toplar olurdu. Tabi bir de insanlar daha
sağlıklı olurdu sanırım. Yani bu kadar teknoloji elbette biyolojik bir
canlı olan biz insanlara yarar kadar zarar da getiriyor.

-Peki güvenli bir internet kullanımı için, bilgisayarınızda ne gibi önlemler alıyorsunuz?

Aslında pek fazla önlem almıyorum. Gnu/Linux bu konuda bana
yeterince yardımcı oluyor zaten. Ama yine de eğer kullandığım dağıtımda
grafiksel bir güvenlik duvarı varsa, onu aktif ediyorum. Bir de
kullandığım portlara dikkat ediyorum hepsi bu.

Bu kendi kendine söyleşi, bu yazıyı okuyan herkese gelsin. Sizlerde ister tüm soruları aynen alarak, ya da eklemeler ve değiştirmeler yaparak bu söyleşimsi mimimtırak şeyi kullanabilirsiniz. Haydi kendinize iyi bakın!

Amanın...! Bana Bir Şeyler Oluyor!

2009-08-10T17:58:00.002+03:00

Geçenlerde taa annemle babamın evlendikleri zamandan kalma, yani yaklaşık 24 yıllık koltuğumuz kırıldı. Annem atmaya niyetlenmişti ama ben bir kahraman edasıyla kendimi ortaya atarak, koltuğu tamir edebileceğimi öne sürdüm.
Zaten babam vefat ettiğinden beri evdeki her türlü ufak çaplı tamir işlerini ben yapıyordum. Bunu da halledebilirim diye düşündüm ve çekiç, kerpeten, pense, tornavida takımım, bir miktarda çiviyi alarak işe koyuldum.

Öncelikle koltuğu ters çevirip, artık içine çökmüş olan baza gibi kullanılan kısmını düzelttim. Ne kadar çivi çaktığımı ben bile bilmiyorum. Bunu hallettikten sonra asıl kırılan yeri üç çivi marifetiyle birbirine tutturdum. Sağlam olsun diye de yine koltuğu ters çevirip alt kısmına, boylu boyunca çıta çaktım. Oldukça sağlam olmuşa benziyordu.

Artık işimin bittiğini düşünüp koltuğu ters çevirmek için hamle yaptım ve ne olduysa o anda oldu. Koca koltuğu çevirirken elimden kaçırdım ve büyük bir hızla ayağımın üzerine düşürdüm.

Koltuk ayağımın üzerine düşmekle kalmayıp bir de sıyırarak düşmüştü. Ayağımı koltuğun altında kurtardığımda önce sadece bir morluk ve sıyrık gördüm. Hemen yıkamak istedim. Banyoda ayağımı yıkadım ve bu seferde kanamaya başladığını fark ettim.

Tabi bu durumda kan tutan birisi olarak yapacak fazla bir şeyim kalmamıştı. Bana en uygun olan şeyi yaptım ve salona kadar kendimi zor atarak, anneme "Bana su ver, gidiyorum" diyerek kendimi yere bıraktım.

Annem, garibim elinde bir şişe su ve iki üç tane küp şekerle yanıma koştu hemen. Annem beni kan tuttuğunu bildiğinden ne zaman böyle bir şey olsa hemen küp şekeri hazır eder. :) Bir küp şeker, bir yudum su derken biraz topladım kendimi ama yine de başım dönmeye devam ediyor, midem bulanıyor ve gözlerim buğulu görüyordu. Ellerimin titremesinden suyu içemeyince annem su içirdi. Kendimi çok çaresiz hissediyordum lan günlük.

20 dakika kadar uzandım olduğum yerde. Sonra bir kahraman edasıyla tekrar ayağa kalktım, annemin bütün itirazlarına rağmen. Mutfağa gittim. Biraz daha su içtim. Ayağımın üzerine düşen koltuğa, "sana yardım eden, hayatını kurtaran birine bu yapılır mı lan!" der gibi baktım uzun uzun. Sonra yine bir baş dönmesi, göz kararması, kendimi tekrar yerde buldum. Ulan yarım saat içindeki ikinci fenalık geçirişimdi bu. Annem tekrar önce küp şeker sonra su içirdi. Sonra en iyisi senin tansiyonuna bakalım dedi ve içerden tansiyon aletini getirdi. Allahtan zamanında nasıl kullanacağını ona öğretmişim yoksa hayatta kendim ölçemezdi, kolumu kıpırdatacak halim yoktu.

Annem tansiyonuma baktı ve büyüğün 13 küçüğün de 5 olduğunu söyledi. Küçük tansiyonum baya düşmüştü. Ben en iyisi sana biraz tuz vereyim o dengeler dedi ve bir miktar tuz tüketimi yaptım bu seferde.

Daha sonra uzandığım yerde uyuyup kalmışım. İki saat sonra uyandığımda kendimi biraz daha toplamış gibi hissediyordum. Dünden beri kendime kızıp duruyorum. Ulan insanı kan tutarda bu kadar mı tutar be kardeşim. Demek ki yalnız başıma ciddi bir yaralanma geçirsem, kendimi kurtaramayacağım bu baygınlık geçirme huyum yüzünden...

Benim bu psikolojik durumdan kendimi kurtarmam lazım. Olmaz bu böyle. Gerçi ne zaman böyle olsam, kendi kendime telkinde bulunup "Yok lan ciddi bir şey, ufak bir sıyrık, acımıyor zaten, hiç bir şeyim yok, aslanım, kaplanım" gibi içimden konuşsam da, sonum hep yere yığılmak oluyor, ayaklarım tutmuyor, gözlerim kararıyor, başım dönüyor, midem bulanıyor,ellerim titriyor... Sanki bütün vücudum bana karşı ayaklanıyor.

Neyse bu badireyi de böylece atlattık. Baygınlık geçirmekle yetindim sadece. :) Tabi bunda annemin insan üstü çabalarını da yabana atmamak lazım.

Kendinize iyi bakın, ayılıp bayılmayın efendim. Sizlerde benim gibi evde tamirat işleri yapıyorsanız, iki kere dikkatli olun... :)

Pardus 2009 CDlerimi Bekliyorum

2009-08-01T19:02:00.003+03:00

Pardus 2009 cd sipariş sayfasından cd siparişimi verdim. 5-6 Ağustos tarihlerinde cdleri adreslere göndermeye başlayacaklarmış. Eğer sizde istiyorsanız bu adresteki cd istek formunu doldurabilirsiniz. Daha geniş bilgi için bu adresi kullanabilirsiniz. Cdler Türkiye'nin her yerine 2,36 TL karşılığında gönderilecek.

Gülme! -Şiir-

2009-07-28T15:03:00.003+03:00

Geçen gece birden esti ve oturdum aşağıdaki şiiri yazdım. Artık beğenir misiniz bilmem.

Gülme!

Gülme, ben gayet ciddiyim.
Seviyorum seni deliler gibi.
Bak, ne olur gülme, ben gayet ciddiyim.
Gözlerim gözlerine kilitli.

Uyuyamıyorum, yemeden içmeden kesildim,
Başımda kavak yelleri.
Gülme, gayet ciddiyim,
Bu aşk beni bitirdi.

Kokunu alıyorum meltemle,
Soluk alıp verişini.
Sesini bin metreden duyuyorum.
Saçını tarıyorum rüzgarla.
Gülme, yalvarırım gülme,
Bu iş çok ciddi.

İyiki Doğdum Beeennn!

2009-07-23T16:54:00.002+03:00

Yıllar önce bugün, olmadık bir işe imza atmışım efendim ben. Çok lazımmışım gibi doğmuşum.

Sabaha karşı bir saatte gözlerimi dünyaya açmışım. Ben dünyaya gelirken hastanenin elektrikleri kesilmiş. Daha birinci dakikadan belli etmişim kendimi yani. 5,5 kilo doğarak hastane çalışanlarını da dumura uğratmışım.

Bugün birkaç sevenim arayıp doğum günümü kutladılar. Bir kısmı da mesaj çekti. Sağolsunlar. Hatırlanmak güzel şey. Gerçi bazıları hatırlamadı bile ama önemli değil canları sağolsun. Ben de onların doğum günlerini hatırlamam, ödeşmiş oluruz. :)

Artık dolu dolu 23 yaşında bir herifim. Vatana millete hayırlı olsun, ne diyeyim. :)

Halı sahada bir KAZMA!

2009-07-21T02:04:00.003+03:00

Geçen gece, bu blogda da yazarlığı bulunan -fakat daha bir numarasını göremediğimiz- sevgili kardeşim, beni her hafta düzenledikleri halı saha maçına davet etti. Uzun zamandan beri davet eder dururdu zaten ama ben hiç gitmemiştim. Hatta itiraf etmeliyim ki genelde türlü mazeretler uydururdum. Gitmek istemememin nedeni yıllardır futbol oynamamış ve iyice hamlaşmış olmamdı. En son lisede öğrenciydim ben futbol maçı yaptığımda. Maç yapacağım kişilerin neredeyse hepsi 17-18 yaş aralığındaki gençlerdi. Ben ise 24 üne merdiven dayamış bir moruktum. (kendi adıma konuşuyorum) Üstelik sigara içen biriydim ve bu yüzden koşamıyordum.

Neyse, kardeşimin 58. maça çağırma konuşmasında, inadına, kararlılığına, daha fazla ayak diretemeyip -üstelik mazeretlerimde tükenmişti- tamam dedim, geliyorum bu sefer. Ancak kimsenin benden fazla bir şey beklememesini söyledim.

Gecenin 11 inde, maç yapacağımız yere gittik beraber. Gece saat 12 yi vurduğunda kendimi halı sahanın ortasında üzerimde bir biple buldum. Aslında eskiden iyi oynardım ben bu futbol denen mereti. İyi oynardım derken aklınıza Pele, Maradona gelmesin elbette. Kendi çapında iyi bir savunma oyuncusuydum. Hatta bir aralar kaleciliğim bile gayet iyiydi. Birkaç çalım tekniğim bile mevcuttu hatta. Neyse maç başladı. Yaklaşık 15 dakika sonra sahada pili bitmiş, yere yığılmamak için kendini zor tutan, dili dışarda ve nefes alış verişi takım arkadaşları tarafından gayet net duyulan bir savunma oyuncusuydum. Kaleye de geçmiştim bir ara. Tabi o sırada yediğim iki enfes gol, moralime moral katmıştı. Ulan baya baya takozlaşmışım ben dedim. Allahtan kardeşim iyi oynuyordu da aile şerefimiz iki paralık olmaktan kurtuldu. :)

Dilim damağım birbirine yapışmış, ordan oraya koşarken, bir de giydiğim ayakkabıların suni çim sahada sürekli kayması, beni daha da beceriksiz biri olarak göstermeye yetmişti. Ne zaman tüm gücümü toparlayıp koşmaya başlasam sonu yerde bitiyordu. Söve söve bir hal olmuştum artık. Ulan zaten oynayamıyorum bir de ayakkabılarım bana ihanet ediyordu. Hele tüm gücümü toplayıp sağ kanattan yaptığım atağın sonu tepe taklak yuvarlanıp dizlerimin üzerinde bir müddet kaymak olunca, işin tadı iyice kaçmıştı benim için. Az daha yuvarlansaydım, kornere çıkıyordum.

Diğer gençler tazı gibiydi. Hatta kardeşimin öğretmeni olan 30 küsür yaşındaki kişi dahi benden iyi koşuyordu. Ben ise defansta topu alıp orta sahada bir başkasına bırakıyordum. Daha fazlasını gözüm almıyordu çünkü. Gerçi bir iki hoş sayılabilecek şeyler de yaptım ama kazmalıklarımın arasında onlar da eriyip gitti elbette.

Sonuç olarak 1 sayı farkla yenildik. Maç sonu konuşmalarda bu bir farkı bana yükleyebileceklerini, takımın en kötüsünün ben olduğumu söyledim. Başarıyı kabullenmek kadar başarısızlığını fark etmekte bir erdemdir değil mi? :)

Eve dönerken kardeşime beni bir daha böyle tazı gibi adamlarla maç yapacakları zaman çağırmamasını önerdim. Bu onların takım olarak menfaatlerineydi.

İllaki toplumsal mesaj isteyen bünyeler için söyleyebileceğim şey ise; sigaranın sağlığa zararlı olduğu ve sigara içip, uzun zamandır spor yapmıyorsanız, -benim gibi- kendinize birden yüklenmemeniz, önce biraz koşarak, yüzerek, şınav, mekik, açma germe vb gibi hareketlerle kendinizi alıştırmanız gerektiğidir. Ha benim ciğerlerim sağlamdır, aygır gibiyimdir diyorsanız o zaman ne haliniz varsa görünüz efendim. :)

Pardus 2009 Kararlı Sürüm Çıktı

2009-07-21T01:59:00.002+03:00

Gnu/Linux Pardus işletim sisteminin son sürümü 2009, sunuculardaki yerini aldı. KDE 4 masaüstü ortamını kullanan dağıtımı indirmek için bu adresi kullanabilirsiniz.